Konuşma · JOYCE MESSIER

Niyetinin tam olarak ne olduğunu çözmek zor ama yardımsever görünüyor.

Sesinde ironik bir hava var. Fesat bile denebilir. Teğmen bir işler çeviriyor.

Bir şeyle ilgili sinyal vermeye çalışıyor. Durumunu abartmanı istiyor.

"Sizi burada gördüğüme sevindim." Kadın ve teğmen kısaca el sıkışıyorlar.

Kabalığın yüzünden istifini bozmuyor, muhtemelen bunu yerel bir gelenek olarak yorumluyor.

"Sizi burada gördüğüme sevindim." Ufacık elini geri çekiyor ve bardağını eline alıyor.

"Joyce L mi? 'L' ne anlama geliyor?"

"Leyton, bekârlık soyadım." İncecik eli bol kesim yağmurluğunun kollarından sarkıyor.

Elini sık.

"Sizi burada gördüğüme sevindim." Soğuk eliyle sert bir şekilde elini sıkıyor.

Çelik gibi. Gücünü hissedebiliyorsun. İstese tırnaklarını etine batırabilir.

"RHM mi? O da ne? Kafam allak bullak biraz."

"Eee..." Kafası karışmışa benziyor. "Sizi kastetmiştim. Revachol Halk Milisleri. Polis yani."

"Ben bir ayyaş değilim. Polis memuruyum."

"Tabii ki değilsiniz. Sadece şaka yapıyordum."

"Buradan uzaklaşın."

"Nereden anladınız?"

"Aslında bir yerden anlamadım. Şehirdeki bütün sarhoşlara bunu söyledim ve ilk cevap veren siz oldunuz."

Ne demek istiyor bu?! Sen bir ayyaşsın mı diyor?!

Gerçekten de şehirdeki her sarhoşa bunu söylemedi. Şakasına öyle diyor.

Sakin ol. Gırgır olsun diye yapıyor.

"Joyce L. Messier. Limanın sahibi olan Wild Pines'ın yönetim kurulunu temsil ediyorum. Siz de RHM'den olmalısınız..." Yaklaşıp korkuluklardan elini sarkıtıyor.

"Günaydın, memur bey. Ben Joyce." Tokalaşmak için elini uzatıyor.

"İyi günler, memur beyler. Ben Joyce." Tokalaşmak için elini uzatıyor.

"İyi günler, memur bey. Ben Joyce." Tokalaşmak için elini uzatıyor.

"İyi akşamlar, memur beyler. Ben Joyce." Tokalaşmak için elini uzatıyor.

"İyi akşamlar, memur bey. Ben Joyce." Tokalaşmak için elini uzatıyor.

"Tabii ki. Durum tehlikeli."

"Bunun önemi yok, dedektif. Yine konudan sapıyoruz."

"Şu anda bu konuları konuşmanın ne yeri ne de zamanı. Soruşturmanızdan başka ne sonuçlar çıktı?"