Konuşma · JOYCE MESSIER

"Dört yıl sonra kraliçenin danışmanı seçilmiş dünya ruhu Abide Hazretleri Dolores Dei olarak duyuruldu. Hümanizm, enternasyonalizm ve parlamenter yönetim çağı beraberinde geldi. Zirvedeydik..."

"Yağmur yağıyor."

"Evet." Kapüşonunu başına geçiriyor. "Yakında bahar gelecek ve her yer çiçek açacak."

"Çeteler coşacak." Teğmen ellerini yağmura uzatmış duruyor. "Otomobil hırsızlıkları, Kömür Şehir'den amfetamin taşımacılığı. Revachol'da bahar zor geçiyor."

"İlk gördükleri kuş büyük korsan martı mıydı?"

"Yaşayan ilk bağımsız organizma. Gerçekliğin kanıtı. Insulinde'nin sembolü bu, dedektif, Hükümdarlığın arması ve Komün'ün armasındaki kanatlar."

"Sanırım gıcık oluyorum ben korsan martıya. Ya da o bana oluyor. Bir tanesini kırdım."

"Haksız sayılmazsınız... Daha güçsüz kuşların boğazından lokmalarını alan çirkin bir yaratık. Ancak tıpkı Revachol gibi aynı zamanda görkemli de. Ve nadir. Martıların hükümdarını düşünün."

Daha önce bahsettiğinde kalbine bıçak saplanır gibi oldu. Kadın onun adını söylediğinde.

"Bundan beri de rahat bir nefes alamadık mı?"

"Mundi ulusları sonrasında beş isola daha keşfetti. Ya da isolalar bizi keşfetmiştir. Büyük isolalararası yeniden birleşme çabası içinde..."

"Ancak bu yenileri boş değildi. Oradaki insanları öldürmemiz, yerli halkı ortadan kaldırmamız, ekonomileri yok etmemiz gerekiyordu. Yoksa aynısını bize yapmaya onlar geliyordu. Ya da birbirlerine yapmışlardı. Ancak burada..." Ellerini yana açıyor.

"Burada korsan martılardan başka bir şey yoktu. Zambakgillerden. Ve kan kırmızısı kayın ağaçları ile Esperance Nehri'nden. Burası Yeni Yeni Dünya'ydı. Mundi'liler burayı kullanarak insanlığın gördüğü en büyük serveti bir araya getirdi. Yani Revachol Hükümdarlığı'nı."

"Bravo, Hükümdarlık!" (Başınla onayla.)

"Ama neye bravo tam olarak? Devrim, sermayenin yükselişi ve çöküşü, uluslararası müdahale..."

"Ne oldu peki?" (Etrafına bak.)

"Devrim, sefalet ve kapitalizmin ani yükselişi," başıyla onaylıyor.

"Ve buraya geldik."

"Caillou'ya..." Tepkini inceliyor. "Insulinde takımadasının kuzeydoğudaki verimli, yerleşilmemiş adalarının en büyüğü, Çakıl Taşı. Dört yüz yıl ve iki devrim sonrası."

"Ne yapacaksınız?" (Devam et.)

"Tavsiyenizi dikkate alacağım, dedektif. B Terminali'ni sendikaya bırakacağım."

"Böyle bir yetkiniz var mı?"

Ellerini yağmura uzatıyor. Kısa bir süreliğine sessiz kalıyor.

"Göreceğiz."

"Han'fendi... Bu yapacağınız nehrin bu tarafındaki mülkiyet yasasını yıkabilir. Böyle bir şey olursa da bu tarz isteklerin sonu gelmez. Bir dahaki sefer iki grev olur..." Limana doğru bakıyor. "Sonra dört, sonra yüz."

"Ne olacaksa olur." Halatın ucunu yağmurdan ıslanmış eline alıyor ve düğümü çözmeye başlıyor.

"Sermaye çağı daha yeni başladı. İşverenlerimle yüz yüze konuşacağım. Siz durumla yerinde ilgilenirseniz biz Martinaise'i kesip atacağız ve dağlayacağız."

"Anlaşıldı." (Gitmesine izin ver.)

"Asayişi koruyun, ben de kendi payıma düşeni yaparım."

"Krenel'in soruşturması ne durumda?"

"Her an bir çatışma olabilir. Adımlarınızı takip ediyorlar..."

"Sizin soruşturmanız sona yaklaştıkça onlarınki de yaklaşıyor. Onlar sizin gölgeniz gibi. Yanınızda silah taşıyın. Zırh kuşanın..."

"Hedeflerini koruyun. Şiddetten kaçınmak mümkün olmayabilir ama kayıpları en aza indirebiliriz."

"Ne zaman harekete geçecekler? Ve nerede?"

"Yakında. Tam olarak bilemiyorum. Tüm iletişimi kestiler. Size bilgi verdiğimi biliyorlar."

"Son bir şey, Teğmen Du Bois." Motoru çalıştırıyor. "Bu konuyu çok düşündüm ve şu sonuca vardım: Siz hafızanızı kaybetmemişsiniz. Siz delisiniz."

"Öyle olduğunu biliyorum. Çünkü ben de deliyim. Ben sadece hastalığımı daha iyi saklayabiliyorum. Ve zenginim."

"Hoşça kalın, Rejoyce Leyton." (Sonuçlandır.)

Bir kadın daha gitti.

Gülümsüyor. "Kendinize dikkat edin. Yakında saldıracaklar."

Teğmen, beyaz yelkenleri dalgalanırken koyda gittikçe küçülen tekneyi izliyor.

Gözlerinde endişe var. Doğru olan bu muydu bilmiyor. Ama bir şey söylemiyor.

Evrart'ın bu konuda ne diyeceğini merak ediyorsun...

Aranıza daha fazla oksijen girdikçe yelkenler yavaşça soluk bir mavi renk alıyor.

Karnın gurulduyor... İçinden bir ses gerçeklik rizomunu takip etme fırsatının kaçtığını söylüyor. Kafatasçı'yı ziyaret etsen iyi olur, bir de onu dinlemeli.

Gülümsüyor. "Kendinize dikkat edin. Yakında saldıracaklar."

"Hoşça kalın, Joyce L. Messier." (Sonuçlandır.)

"Herkes biraz deli değil midir zaten?"

"Hayır, dedektif. Kimse sizin kadar deli değil."

"Endişelenmeyin, hanımefendi. Benim aklım gayet yerinde."

"Hoşça kalın, yasak bataklığın cehennem yaratığı." (Sonuçlandır.)

"Sizin neyiniz var?"

"Pusa aşırı maruz kaldım kuzum. Seyahatlerim sebebiyle yılda onlarca kez pustan geçiyorum. Hasret sendromunu kaptım, hem de öyle böyle değil." Kalbini işaret ediyor.

Dönmek için yanıp tutuşuyor. Pusa. Geçmişe. Birinin dönebileceği herhangi bir şeye.

"Nasıl güçlü kalabiliyorsunuz?"

"Sekizinci amiralin pusu geçip bu isolayı keşfederken geliştirdiği katı psikolojik program olan Volta do Mar sayesinde. Bugün bile isolalararası seyahat edenler ve diğer dertli ruhlar bundan faydalanıyor."

Sen de faydalansan fena olmaz.

"Dağılmadan nasıl durabiliyorsunuz?"

"Son bir şey, isimsiz dedektif." Motoru çalıştırıyor. "Bu konuyu çok düşündüm ve şu sonuca vardım: Siz hafızanızı kaybetmemişsiniz. Siz delisiniz."

"Mahkeme ne durumda?"