Konuşma · JOYCE MESSIER

"Ah, hepimiz insanız. Bir şeylerden bahsetmeyi severiz. Çok normal. Daha fazla burnumu sokmayacağım. Sendikayı ilgilendiren herhangi bir şey öğrendiyseniz..." Tek kaşını kaldırıyor. "Benimle konuşmuyorlar da."

"Suçlu o değil. Suçu ona atmışlar."

"Ne talihsiz." Başını iki yana sallıyor. "Soruşturmanızın detaylarına burnumu daha fazla sokmayacağım ama şunu söyleyeyim ki liyakatinize sonuna kadar güveniyorum."

Telaşını tam olarak saklayamıyor ama yine de kontrol atında tutabiliyor.

Teğmene dönerek "Sizin de öyle, sayın teğmen," deyip devam ediyor, "Durum vahim ama eminim daha fazla can kaybı yaşanmaması için elinizden geleni yapıyorsunuzdur. Onlarla konuşmama bile izin vermeyen sendikanın tam aksine."

Neredeyse anlaşılmayacak kadar hafifçe başını eğiyor.

"Durum... iyi değil. İyi bir iş çıkaramadım orada."

"Bu durum için diyebileceğim tek şey..." Cümlesini ani bir kayıtsızlıkla tamamlıyor, "...her an her şey boka sarabilir. Bu haberi duyduğuma üzüldüm tabii ki. Ama devam etmeliyiz. Durumun daha da kötüleşmemesi için."

"Bu konuda söyleyebileceklerim bu kadar."

"Tabii ki. Tamamen anlıyorum. Ama... Bay Claire ile ilgili bir şeyden bahsediyordunuz. Ya da sendikayı ilgilendiren bir şeyden. Yanlış bir izlenime kapılmış olabilirim ama..."

Sendikaya olan merakı soruşturmaya olandan çok daha büyük...

"İşler iyi gitmedi. Kadın kaçtı... ve olay onun suçu değil gibi görünüyor."

"Kadın demek..." Tek kaşını kaldırıyor. "Umarım çok ciddi bir şüpheli değildir. Kaçtı diyorsanız..."

"Neyse... Soruşturmaya daha fazla burnumu sokmayacağım. Bay Claire ile ilgili bir şeyden bahsediyordunuz sanırım. Ya da sendikayı ilgilendiren bir şeyden. Yanlış bir izlenime kapılmış olabilirim ama..."

"Bu konuyu konuşamayız han'fendi."

Şimdi de bakalım, "Han'fendi, bütün bunlar bir devralma operasyonu."

"Devralma mı?"

"Kendi ağzıyla öyle söyledi. Terminali devralıyor. Ayrıca limanı finanse etmek için de uyuşturucu ticaretinden faydalanacak."

"Devralıyor demek..." Martinaise üzerinde renkli oyuncak bloklar gibi yükselen dağa doğru bakıyor.

Yeşil üniformalar, logolar adım adım kırmızıya dönüyor.

Kan kanseri gibi, yayılıyor...

"O zaman bir savaş söz konusu olur. Evrart beni hemen limana sokmalı. Bunu konuşmamız gerekiyor."

"Zaten onların istediği savaş. Size daha önce söylemiştim. Evrart bu olayın büyümesini hep istiyordu."

"Çılgın bir istek." Bakışlarını sana çeviriyor. "Krenel'in emrinde 1000 adam var. Sıradaki grup 20 kişilik bir müfreze ve bir savaş gemisinden oluşacak, onun da sonrasında 100 tanesi gelecek."

"Sendikanın birliklerini gördüm. Bu paralı askerlerden daha iyi organize olmuş durumdalar. Ayrıca Batı Revachol halkının desteği de arkalarında."

"Onları ortadan kaldırmaya Krenel'in gücü yetmez. Wild Pines'ın daha fazla ve daha donanımlı kuvvetler göndermesi gerekecek. Bundan emin olabilirsiniz han'fendi..."

"Eminim paranız vardır. Önemli olan kaç seneyi ve kaç canı feda etmeye hazır olduğunuz."

"Ne yapmamı önerirsiniz?"

Fark eder mi? Kararını vermiş. Bir süredir de öyle. Seçim bunu ona söyleyip söylememekti. Ve sen de bu seçimi çoktan yaptın.

Geriye yalnızca sonuca bakmak kaldı.

(Bileğine bak.) "Saat, kıyameti beş geçiyor. Alaca Karanlık vakti."

Teğmen kendi kol saatine bakıp iç geçiriyor. "Belki de öyledir dedektif. Ama bu durdurmayı denemek zorunda olmadığımız anlamına gelmiyor."

"Haklı. Yavaş yavaş ilerleyen korkunç bir iç savaş olacak. Başarısız bir devletin başlangıcı. Kıyamet gününde göğe yükselişten ziyade etrafta sadece çirkinlik olacak."

"Peki ne yapacaksınız?"

Yavaşça etrafa bakarak "Ne yapacağım..." diyor.

Kollarını yana bırakıyor, omurgası rahatlıyor.

Rüzgâr esiyor, uzakta dalgalar çarpıyor. Kadın kollarını birleştirip soruyor, "Size hiç bu isolanın nasıl keşfedildiğinden bahsetmiş miydim? Konuşmalarımız sırasında yani."

"Hayır, han'fendi."

"İnsan ırkı olarak rahat bir nefes aldığımız tek zaman olabilir. 400 yılda aldığımız son rahat nefes."

"Neden?"

"Bu isolayı kolonize eden uluslar kendilerininkine Mundi diyordu. Dünya yani. Tek bildikleri, akıllarında hep tek olacağına inandıkları oydu. Bunun ötesinde daha fazlasının olması kumar gibi geliyordu. Başka bir dünyaya benzer bir şey... veya ölümden sonra yaşamın olması..."

"Pusun karşı koyulamaz, bitmez tükenmez olduğu düşünülüyordu." Kuzeybatıya işaret ediyor. "Suresne Kraliçesi Kâşif Irene, dünyanın kıyısındaki yığının içine peş peşe sekiz keşif gezisi düzenletti. Ekiplerden beşi dönmedi. İkisi döndü ama akıllarını kaybetmişlerdi."

Bu keşif gezilerinin hepsine bir amiral önderlik etmiş olmalı. İstenmeyenlerden kurtulma çabasına benziyor. Sanki kadın siyasi rakiplerini temizliyormuş gibi.

"Kulağa acımasız geliyor."

Başıyla onaylıyor. "Böyle bir girişimin eşi benzeri görülmemişti. İnsanlar kadının amiralleri cezalandırdığını, delirdiğini veya ikisinin birden olduğunu düşünüyordu..."

"Ama yıllarca süren deneme yanılma sonucunda... ve şiir yazma sürecine benzeyen katı bir psikolojik programın geliştirilmesiyle birlikte..."

Volta do Mar veya Denizden Dönüş deniyor buna.

"Sekizinci keşif gezisi, aklı başında ve sapasağlam bir şekilde döndü. Taştan topraktan oluşan yeni bir kıtadan bahsettiler. Kraliçeye ve danışmanı Dolores Dei'e pusun her geçen gün, her geçen saat, her geçen dakika yoğuştuğunu söylediler."

"Dev bir okyanus oluşturana kadar yavaşça yağmur olarak yağdığını..."

Hava soğuk ve yağmurdan sonraki toprak gibi kokuyor.

Dört bir yandaki suların yüzeyinde yağmur damlalarının oluşturduğu çemberler var, nem bir piyano trili gibi omurganda aşağıdan yukarı ilerliyor.

Elini yağmura uzat.

Teğmen de uzatıyor. Gökyüzüne bakarken ağzı biraz açık.

Damlalar ılık geliyor. Bahar yağmuru gibi.

"Bu okyanus mu?"

Başıyla onaylıyor. "Bu olguyla bir daha hiç karşılaşılmadı. Ekip bir süreliğine halüsinasyon gördüğünü sandı. Gemideki direkçi 'L'Insulinde! L'Insulinde!' diye bağırıyordu. Uyanma uyarısı yani."

"Ama uyanamıyorlardı. Akılları başlarındaydı ve bilinçleri yerindeydi, ufukta da adalar belirmeye başlıyordu... Insulinde takımadasında yerleşilmemiş 78.000 ada var, memur bey. Tanrının çilli yüzü..." Gülümsüyor.

Bunu milyon kez düşündün.

"'Yaşamdan sonra, ölüm... ölümden sonra, tekrar yaşam. Dünyadan sonra, pus... pustan sonra, tekrar dünya.'"

"İnsanların gerçeklik anlayışında topyekûn bir değişim," diyerek başıyla onaylıyor. "İkinci gün amiral gemisi Lysergique'in üzerinden geçen bir büyük korsan martı vuruldu. Kuş saklandı ve geri getirildi. Polenlerle birlikte."