Konuşma · JOYCE MESSIER

"Hepsini şimdi sormamanızı rica etsem sorun olur mu? Bayan Messier daha sonra da burada olacak. Yarın da öyle. Değil mi, han'fendi?"

"Kesinlikle. Buraya uzun vadeli bir bağlılığım var."

"Haklısın, teğmen. Daha sonra devam ederim."

Başıyla onaylıyor. "Bütün şekerlerinizi tek oturuşta bitirmemeniz daha iyi olur."

"Evet. Daima hizmetinizdeyim."

"Ama hepsini şimdi sormazsam tembellik etmiş olmaz mıyım?"

"Tabii ki olmazsınız," Başını iki yana sallıyor. "Zaten bu noktaya kadar gelerek ne kadar gayretli olduğunuzu gösterdiniz. Ve gayretli delikanlılar nerede kaldığını unutmaz."

"Ama her şeyi şimdi bilmek istiyorum."

"Anlıyorum. Ancak belki de bütün şekerlerinizi tek oturuşta bitirmemeniz daha iyi olur."

Hiçbir şey söyleme. Yükselen büyük su kütlesini gözlemle. Soğuk...

Kadın seni ufku tararken gözlemliyor, sonra sessizliğini yavaşça bozuyor.

"Biz neredeyiz?"

Ufuktaki ışıkların parıltısı, gezegenin eğriliğinin üzerindeki akşam yıldızları gibi.

Ufuktaki ışıkların parıltısı, gezegenin eğriliğinin üzerindeki seher yıldızları gibi.

Sudan yükselen buharın ardındaki bir dizi uzun hayaletin cam pencerelerinden ışıklar yansıyor.

"Yani dünyanın kenarında mıyız? Bir avuç ezik miyiz kısacası?"

"Kendi adınıza konuşun memur bey. Ben belirli bölgelerde gayet iyi tanınırım. Burası konusunda haklısınız. Öyleyiz..." Suyun diğer tarafında gökdelenlerin yükseldiği yeri işaret ediyor...

"Yani dünyanın merkezindeyiz desek yanlış olmaz herhâlde."

"Aslında oldukça uzağındayız. Yaklaşık..." Suyun diğer tarafında gökdelenlerin yükseldiği yeri işaret ediyor...

"Ergenliğinizde buraya mı gelmiştiniz?"

"Evet, birkaç kız arkadaşımla fakir semtlerini geziyorduk. Teknelerimiz vardı ve..." Gülümsüyor. "Bunu lütfen başıma kakmayın, oğlanlar kesinlikle kakmıyordu."

Havada bir kıvılcım var, akşamdan kalma neokorteksinde rüzgârda sallanan bir elektrikli tel. Sonra deniz havası kıvılcımı yatıştırıyor.

"Bir tane daha söyleyin, gerçekliğin şöyle daha temel bir yönü olsun."

"Seve seve. Absürt derecede pahalı bir eğitim paylaşılmayıp ne yapılacak?"

"Bana Martinaise'den biraz daha bahsedin."

"Burası için iyi bir temsilci değilim. Buraya yalnızca ergenliğimde bir kez gelmiştim. Çok şey değişmemiş..." Gözlerini kapatıyor. "Harabeler, bir terminal, balıkçı tekneleri, sazlıklar var. Bir de geniş omuzlu oğlanlar."

Kadının dik duran vücudunda ani bir hasret duygusu doluyor. Göz kapaklarının altındaki noktalar sallanıyor.

Gözlerini açıyor. "Şehir burayı yutmadan ve toplar yapacağını yapmadan önce bu semt bir şehirdi, işçiler için bir dinlenme yeriydi. Şimdi buradaki gösterinin asıl yıldızı sazlıklar. Sahilin ne kadar ilerisine giderseniz sazlıklar o kadar sıklaşır."

"Pus dediniz. Pus ne?"

"Siz nesiniz?"

"Ne olmadığımı söyleyeyim. Gerçekliğin temel bir kavramı değilim." Gülümsüyor.

Kendi hikâyesini anlatmasının bir yolu olabilir... ama daha değil.

Herkes kendi hakkında konuşmak ister. O da konuşacak, zamanla.

"RHM neydi demiştiniz?"

"Bu ne?" (Kollarını yana aç.)

"Bir kuş mu?" Başını yana yatırıyor. "Kutup bölgelerinden uçamayan bir kuş olan sfenisid mi?"

"Ben o kadar garip miyim?"

"Tabii ki hayır, memur beyciğim. Sadece tahmin etme oyunlarında kötüyümdür."

"Size başka bir şey sorayım."

"Tabii," perma dalgalı saçlarını arkaya atıyor. "İstediğinizi sorun."

"Bu yer neresi demek istemiştim."

"Bu yer, Martinaise kıyısında işaretlenmemiş bir mikro yerleşim yeri..." Fazlasıyla kanserojen bir çatı malzemesiyle kaplı bir grup briket konutu işaret ediyor.

"Gerçekten de çok hoş. Satın almayı düşünüyorum."

"Gerçekten mi?"

"Evet. Böylece Evrart'ı engelleyip burası için yaptığı planları bozabilirim. Takıntılı biriyim, kabul ediyorum."

"Endişelenmeyin, asla zaman ayıramam zaten. Bana verdiğiniz bilgiler gizli kalacak." Eliyle seni geçiştiriyor, "Gerçekliğe dönelim, olur mu?"

"Aslında, evet. Matmazel Lilienne, Delta'daki restoranlara bu kadınların sattığı taze ürünlerden bahsedince bunu bir düşündüm."

"Bu bölge yetkin bir yöneticiden faydalanabilir. Yapılacak çok şey var. Ama işte, asla zaman ayıramayacağım kesin."

Sesinde pişmanlık var... Parasıyla asla yapmaya vakit ayıramadığı sayısız şey için.

"Muhakkak bir yerlerde toplumsal sınıfların birbirlerini boğazlamasını engelliyor olurum..." Duraksıyor. "Gerçekliğin temellerine dönelim, olur mu?"

"Aslında, evet. Şurada duran Matmazel Lilienne, Delta'daki restoranlara bu kadınların sattığı taze ürünlerden bahsedince bunu bir düşündüm."

Kadına bakmak için ikiniz de dönüyorsunuz. Bir ağın üzerine eğilmiş, düzenli bir şekilde plastikleri ayıklıyor...

"Ah!" Kollarını neredeyse senin kadar açıyor. "Burası Saint‑Ghislaine Sokağı 33A rıhtımı. Sakinleri de bir yeri bana kiraya verme nezaketini gösterdiler..."

"...ya da bir iki yeri." Etrafa bakınıyor.

"Saint‑Ghislaine Sokağı 33A ne?"

"Devrim öncesinden bir konut. Burada eski binalara mesken deniyor, yeni binalara ise batiment. Bu isim de les batiments noveau'dan geliyor. Ama 33A ve 33B hiç noveau sayılmaz, epey eskiler." Binanın parçalanan cephesine bakıyor...

"Bu bina 8 ila 10 kat yüksekliğindeydi. Geçtiğimiz yüzyılın standartları düşünüldüğünde gerçekten de yüksek bir binaydı. Koyun karşı tarafındaki, Delta'daki gökdelenlere öykünmek için inşa edildi. Savaştan önce tabii."

"Orada kimler yaşıyordu?"

"Çoğunlukla orta sınıf şehirliler sanırım. Burası bir zamanlar birinci sınıf gayrimenkullerdi. Toplar dört beş katını devirmeden önce..."

"Şlap şlap!" Yıkık dökük bir balkonda Kurukafa Cindy kırmızı boya fırçasını boğazına tutarak Joyce'a ters ters bakıyor...