Konuşma · JOYCE MESSIER

"Bu... gerçeklik mi?" Kapüşonunu çekip boynuna yaklaştırıyor.

Evet, gerçeklik sizin yan soruşturmanız.

Deneysel bir yan soruşturma.

Hedef bu gerçekliği daha derinden anlamak.

"O kadar sarhoş oldum ki her şeyi unuttum."

"Ne?" Kahkaha atıyor ve neredeyse çayını döküyor.

"Üç günlük bir âlem yaptım, şimdi de dünyayı bana anlatmanıza ihtiyacım var."

"Bu tarz bir akut ensefalopati... mümkün görünmüyor." İçeceğini bırakıp sana bakıyor. "Şaka yapıyorsunuz herhâlde..."

"Korkmayın hanımefendi. Gayet normal bir şekilde hayatına devam ediyor. Sadece... tüm gerçekliğin içyüzüne ihtiyacı var."

"Bir süre burada kalacağız demek." Boğazını temizlemek için büyük bir yudum alıyor. "Sorularınızı sorun memur bey. Elimden geldiğince yardımcı olurum."

Pekâlâ. İçerideyiz. Bunların hepsinin iyi göründüğünü biliyorum ama ilkiyle başla, tamam mı?

"Şimdilik hepsi bu kadar." (Şimdilik sonuçlandır.)

"Yardımcı olabildiğime sevindim... her ne kadar az bilsem de. Başka bir şey var mıydı?"

"Yardımcı olabildiğime sevindim... her ne kadar az bilsem de. Sizin için başka ne yapabilirim?"

"Pus ne?"

"Bunu konuşmuştuk. Başka bir şey sorun ya da işimize dönelim."

Gerçekten ama gerçekten de bilmeni istemiyor.

Ne, ne, ne? Hissedebiliyorsun. Kilitli bir kapının arkasından kapıyı zorlayan bir şey var. Anahtarı bulmak zorundasın!

"Buyurun, memur bey. Başka bir soru sorun." Kadın dikkatle sana bakıyor.

"%100 emin misiniz? Meslektaşınız bu konuda katı görünüyordu..."

"Evet. Pus ne?"

"Peki." Pes ediyor. "Pus, dünyanın jeolojik açıdan en baskın özelliğidir dedektif. İsolaların arasındaki ayırıcı dokudur. İsolalararası yığındır."

Miden onay verircesine gurulduyor... Gerçeklik rizomu gözlerinin önünde çözülüyor.

"Peki... Pus nasıl bir şey?"

"Renksiz, kokusuz, şekilsiz. Pus, maddenin ve hayatın düşmanıdır. Dünyadaki hiçbir şeye benzemez veya hiçbir şey değildir. Hiçliğin içine geçiş hâlidir."

Var olmanın yokluğu.

"Var olmanın..."

"Evet... Var olmanın yokluğu." Kapüşonunu daraltarak boynuna yaklaştırıyor, dışarısı soğuk.

"Dünyaya oranla ne kadar pus var?"

"Pus, gerçekliğe karşı ikiye bir orana sahip. Maddeden fazla pus var. Ve bu oran değişmekte."

"Nasıl değişmekte? Bizim zararımıza mı, yoksa..."

"Sizce dedektif?" Gözünün içine bakıyor.

"Pus küçülüyor, dünyanın oranıysa artıyordur."

"Hayır, dedektif. Küçülmüyor. Pusun az sayıdaki ölçülebilen etkilerinden birine göre pus bilinmeyen bir hızla genişliyor."

"Bu gelişmeye göre sezgisel bir sonuca varacak olursak da bir gün pus her şeyi kaplayacak. Ancak bu tarz konuları daha çok radikaller konuşur."

"Her şeyi kaplayacak mı? Bu olamaz. Nereye gideriz..."

"Çoğu insan ve tabii birçok özel ve kamusal sektör kuruluşu, tüm medeniyetler ve hatta dinler bu bilgiyi görmezden gelmek veya önemsiz göstermek için pratik yollar buluyor."

"Sizin de aynısını yapmanızı öneririm."

Çıktık pus yollarına... Asılmış adamın ağzının açıldığını görüyorsun.

"Çıktık bilinmeyen vahşi pus yollarına."

"Hep birlikte." Gözlerini kapatıyor. "Pusun ölüm olduğunu söylerler, tüm evren için ölüm."

Neden hep gitmeli ve gitmeli, neden dünya geride kalmalı?

Yutkun.

"Aynısını yapıyor gibi görünmüyorsunuz. Samimi bir öneriydi, dedektif. Hayatınızı yaşayın."

Sessiz kal.

"Hiç de radikal değil. Bir gün olacak sonuçta."

"Pus büyüyor. Oranı sürekli artıyordur."

"Aynen öyle. Pusun az sayıdaki ölçülebilen etkilerinden birine göre pus bilinmeyen bir hızla genişliyor."

"Lütfen gerçekliğe dönelim." (Sonuçlandır.)

"Evet, güzel gerçekliğe..." Ayağını yere vuruyor. "Ancak dönmeden önce bana şunu söyleyin dedektif..."

"Bunları ilk kez mi duyuyorsunuz? Gerçekten hiçbir şey hatırlamıyor musunuz?"

"Bazen bir geçmişten belli belirsiz gölgeler hissediyorum ve pek hoş değiller."

"O zaman söyleyin bana, pus hakkında ne düşünüyorsunuz?"

"Hâlâ pes etmememizin birbirimize olan inancımızın bir göstergesi olduğunu."

"Hı hı..." Gözleri geriliyor. Kırışıklıkları yayılıyor. Seni gözlemliyor, kan çanağı gözlerini ve şişmiş suratını inceliyor.

Zayıf bünyen, boncuk boncuk terli alnın ve ağır nefes alışın...

"Gerçekten bilmiyordunuz. Bu soruşturma için iyiye işaret değil, dedektif. Bunu bile bilmiyorsanız o zaman..." Cümlenin yarısında duruyor.

"Bu soruşturma benim ustalık eserim olacak. Herkesin beni hatırlayacağı o soruşturma olacak. Yemin olsun."

"Öyle olduğunu umuyorum. Söylememde sakınca yoksa meslektaşınız Kitsuragi'yi yanınızdan ayırmayın. Kendisini araştırdım ve oldukça yetkin biri. Bu sırada..."

Bu teminatın bir kısmı senin için olduğu kadar kendisi için de önemli. Büyük ihtimalle burada tehlikede olan büyük bir şey var.