Konuşma · JOYCE MESSIER

"İstemiyorum. Pusun ne olduğunu bilmek istiyorum."

"Meslektaşınızın bundan hoşlanacağını sanmıyorum. Zaten şimdiye kadar bütün bu... sohbetlerimiz konusunda çok sabırlı davrandı."

"Başka bir konuyla devam edelim, olur mu?" Korkuluğa yaslanıyor. "Dünyadaki başka herhangi bir şeyi sorabilirsiniz. Herhangi bir şeyi."

"İyi o hâlde."

Teğmen göz kenarıyla seni izliyor.

Az önce... endişelendi mi o? Korkunç bir şey öğreneceğinden dolayı falan...

"Pus, gerçekliğin zıttıdır."

"Anladım. Başka bir şeyden bahsedelim o zaman."

"Tabii." Biraz rahatlamış görünüyor.

"Tamam ama... ne peki? Tanımı yok mu..."

"Bu akut ensefalopati ne oluyor?"

"Beyinde B vitamini eksikliğinden kaynaklanan nörolojik bir hastalık. Semptomları arasında retrograd amnezi de bulunuyor. Oldukça ciddi bir durum. Bir doktora görünmelisiniz."

Kısa, soğuk ve ani sözlerle bunları ifade ederken bu talihsiz dedektifin durumuna çok derinden bulaşmamaya çalışıyor.

Daha sonra kötüleşir ve tüm portfolyoyu zehir ederse diye uzak duruyor.

"Bana bel bağladığınızı biliyorum. Sizi hayal kırıklığına uğratmayacağım."

"Sadece ben değil dedektif. Bütün Martinaise başarınıza güveniyor. Akıllıca bir seçim yaptığımızı umuyorum."

"Anladım. Size başka bir şey sorayım."

"Buyurun." Termal bardağından bir yudum alıyor.

"Ensefalopatiye ne sebep olur?"

"Ya bariatrik cerrahi... ya da uzun vadeli alkol kullanımı."

"Kesinlikle içkiden."

Yavaşça başıyla onaylıyor.

Özetle bu gerçeklik olayı saçmalık. Çek şu fırtı, al bir şişe, dik kafana ve bütün boku yut gitsin.

Evet, bir de komik kravatınla otoerotik asfiksi yap. Şöyle ortalık bir yerlerde!

Evet! Sonra da bu hususta kadına yalan söyleyin!

Bir saniye, bir saniye. Bu gerçeklik olayından önemli bir şey yok. Bu fırsatı boşa harcamamak iyi olur.

"Benim, ee, bir yerde partilemem gerekiyor. Hemen." (Bitir.)

"Tabii," diyor. Şaşırmış gibi görünmüyor. "Bana ihtiyacınız olursa burada olacağım."

Bu dürtüyü zihninden at ve gerçekliğe geri dön.

Başını bir yana yatırmış, yüzünde biraz endişeli bir ifadeyle sana dik dik bakıyor.

"Şu an sorular için vaktim yok. Sanat dünyası beni çağırıyor. Edimsel bir deneyim. Siz anlamazsınız." (Bitir.)

"Ha, muhtemelen cerrahi sebebiyledir o zaman."

"Bu pek... mümkün görünmüyor."

"Sizin ne olduğunuzu bilmek istiyorum."

"Hmm..." Mırıldanıyor.

Bundan sıyrılamayacak.

"Siz nesiniz?"

"Ben alçakların en alçağıyım," deyip aniden dişlerini gösteriyor. "Bir hain, ulusların ve bebeklerin yok edicisiyim..."

"Ben koyulardanım."

Sırıtarak ağzının kenarını kaldırıp bir köpek dişini gösteriyor.

Dişi keskin.

"Dios mío!" (İstavroz çıkar.) "LİBERAL!"

"Evet," yavaşça başıyla onaylıyor. "Ben yasak bataklığın cehennem yaratığıyım. Kralı bir bok çukuruna attım ve Devrim'e ihanet ettim. Benim türüm ulusu finansal sömürgecilere teslim etti..."

"Belki de bizim neslimizin tükendiğini düşünüyordunuz. Sonuçta aklı başında hiçbir insan artık koyu olduğunu söylemiyor. Güpegündüz en azından." Gözünün içine bakıyor. "Artık gerçek yüzümü açığa çıkardığıma göre söyleyin, benden iğrendiniz mi?"

Yeşil gözlerinde gerçeğin ve kendine karşı yaptığı hicvin bir karışımını görüyorsun. Yıllar süren suçluluk ve gurur.

Affet onu.

Ama sırf o inci gibi dişleri ve açık yeşil gözleri sevdiğin için...

"Sizi affediyorum. Ama sırf cazibeli olduğunuz için."

"Bir Eb Liss," diye buyuruyor, "Kim ki Cazebesi ve Düzenbezliği âlâ, girer gizlice Sofu'ların ocağana."

Bu Ubi Sunt? lehçesi. Bu sözü bir yerden hatırlıyorsun. Ta Frankonegro yüzyılında yazılmış bir tiyatro oyunundan...

Suya dayanıklı yağmurluğunun ve ipek gömleğinin altında Numb 12 parfümünün nüfuz ettiği bir vücut var. Aniden ve hayretle bunun farkına varıyorsun.

"O zaman... sikişelim?"

"...çalalım, öldürelim, yakıp yıkalım..." Anında karşı koyuyor. "40 yıldan uzun bir süredir bunu yaptığımızı söylüyorlar. Belki üzücü ama ben bu yüzyıl için bunlara doydum..."

"Hmm," teğmen notlarını okuyarak mırıldanıyor.

"Yine de pullu gövdeme ve Krallık ile Devrim'e inatla içeriden sızıp ihanet etme ihtiyacıma rağmen iş birliğimize devam edebildiğimize sevindim."

"Açıkçası..." duraksıyor. "Komüncülerin kazanmasını tercih edebilirdim bile. Kim bilir... Belki gerçekten de daha iyi bir şey inşa ederlerdi. Ama edemediler, çünkü kaybettiler."

"Ortalık sakinleştiğinde dağınıklığı temizlemek için yalnızca liberaller kalmıştı. Hayatta kaldıkları için geleceği şekillendirmek üzere liberallere büyük güçler verildi..." Bakışlarını deltaya çeviriyor. "Son neslimizin başarabildiği her şey buydu."

"Tamamdır o zaman."

"Tamam falan değil. Her şey kaybolup gidiyor..." Gözlerini kapatıyor. "İnancını kaybetmiş bir âşık gibi. Şimdi, gerçekliğe dönelim mi?"

"Siz farklı bir şey yapar mıydınız?"