Konuşma · JOYCE MESSIER

"RHM'nin kılık kıyafeti, hatta silah tercihleri bile klasik Vesper polis programlarından ilham almıştır. Sadece benim karakolumda bile Ace olarak bilinen üç memur var..."

"Ama bu gerçeklik keşfine lütfen devam edin. Sadece yorum yapmak istedim."

"Evet, edelim..." Sakinleşiyor. Hâlâ suratında titrek bir gülümseme var.

"Nesi komik bunun?"

"Hiç, hiç, sadece..." Gözünden bir damla yaş siliyor. "Bu doğru, o kadar. Üniformaları, dili... Gerçeklikle ilgili başka bir soruya geçelim, olur mu?"

"Bilmem, sadece öyle hissettim."

"Ah, evet. Önemli olan da budur zaten. Ben daha çok Yeni'ye yakın bir kızdım."

"Tamam, şimdi aynı şeyi bir çocuğa anlatır gibi anlatın."

"Saçlarını tuhaf renklere boyayan ve yaşlı kıyafetleri giyen gençler aptaldır. Ufak isyanları da kendilerini baltalıyor..."

"Hayır, hayır, gerçeklikle ilgili temel bir şey demek istedim."

"Ah, evet. Gerçekliğin temel bilgilerini tartışmanın çok keyifli bir yanı olabiliyor. Buyurun."

"Neredeyiz biz?"

"Martinaise'deyiz, kuzum."

"Kuzum mu?"

"50 yaş üstü insanların arasında popüler olmuş sıradan bir sevgi ifadesi. Diskodan kalma bir şey, boş verin."

"Ben de diskodan kalmayım."

"Hah!" Gülümsüyor. "Hangimiz değiliz ki?"

Yakın yaşlarınızdan bahsediyor.

"Hı hı. Peki Martinaise nedir?"

"Martinaise, Revachol'un bir semti." Yeşil yağmurluğu rüzgârda dalgalanırken etrafa bakınıyor. "Endüstri Limanı'nın yanına sıkışmış çok küçük bir semt. 8/81 ve Jamrock'ın kuzeyinde."

"Bilmemenizi kimse ayıplamaz. Önemsiz diyorlar. Hatta unutulmuş bir yer. Devrim sırasında top saldırılarıyla yerle bir olmuş." Omuz silkiyor. "Güzel yanları da var ama yılın şu zamanları pek öyle değil."

"Bu adanın adı ne?"

"Caillou." Suya doğru bakıyor. "Bir çakıl taşı düşünün, büyük mavi bir denizin ortasında düzleşmiş bir çakıl taşı. Şekilsiz, çatlaklı. Çatlaklar Esperance Nehri. Biz bu nehrin deltasında, altıncı koldayız. Martinaise kolu."

Bu çakıl taşının onun için son derece değerli olduğu açık...

...ve bütünüyle İnsanlık için de.

"Bir denizden bahsettiniz. Ne denizi bu?"

"Tam olarak deniz sayılmaz. Revachol Koyu. Koy da okyanusa açılıyor."

"Okyanusa yakın mıyız?"

"Evet. Bir okyanustaki bir adadayız. Dünyanın en büyük su kütlesi, Insulinde okyanusu."

İlk Revachol'lular tarafından les Immensités Bleues olarak bilinirdi. Mavi Enginlikler.

Geniş, ılık ve bilinmeyen. Gözden bir kaybolup bir geri dönen.

"Pekâlâ, Martinaise tamam. Revachol nedir?" (Devam et.)

"Revachol... Revachol bir şehir."

"Revachol ne tarz bir şehir?"

"Büyük bir şehir."

Sanki bu açıklamaya yeterliymiş, yurtseverliğin ötesindeymiş gibi. Herkesçe kabul edilen bir bilgiymiş gibi.

"Revachol'u büyük yapan şey ne?"

"Tarihi, dedektif. Tarihi çözüme ulaştırmak için bu şehri inşa ettiler. En azından bizim tarihteki yerimizi, bizim yüzyıllarımızı çözüme ulaştırmak için."

"Tamam. Kim inşa etti peki?"

"Occident ulusları. Veya öğretinize göre Semenine ve Iilmaraa'dan gelen göçmen işçiler de denebilir."

"Revachol ne zaman inşa edildi?"

"380 yıl önce Dolores yüzyılında."

"Peki neden tarihi çözüme ulaştıracak?" (Devam et.)

"Zamanımızın korkunç sorularının burada cevaplanacağını söylüyorlar. Gerginliklerin en yüksekte, çatlakların en derinde olduğu yerde."

"Yani çatışmaları kastediyorum. İdeolojik çatışmalar. İnsani sorunlar."

"Neden burası?"

"200 milyon insanı doyurabilecek kadar verimli ve kendi kendini idare edebilen bir adada duruyoruz. Dünyanın bağ dokusu Insulinde okyanusunun ortasında..." Gülümsüyor. "Para burada."

"Yani önemli bir yerin önemsiz bir kısmında mıyız?"

"Sanırım öyle denebilir. Martinaise..." Suyun diğer tarafında gökdelenlerin yükseldiği yeri işaret ediyor...

Geceleyin ufuktaki ışıkların parıltısı karanlık denizde yansıyor.

"Dünyanın merkezinden yaklaşık 22 kilometre uzakta. Havyaya benzeyen şu gökdelen Dünya Bankası binası. Alt katlar INSUKOM'un. Koalisyon Hükûmeti Insulinde Görev Komuta Merkezi."

Denize doğru bak...

Sessizlik. Elini indiriyor.

Su, ışıklar... Sanki ilk kez görüyor gibisin.

Tanıyamıyorsun. Yalnızca denizin enginliğini ve etrafa yaydığı soğuğunu fark edebiliyorsun.

"Bunların hiçbirini bilmiyorum..."

"Neredeysek oradayız. Maalesef verebileceğim daha doğru bir cevap yok." Sen ufku tararken seni yakından izliyor.

Bu tamamlaman gereken bir düşünce. Neredesin?

"Başka bilmek istediğiniz bir şey var mıydı? Bir şeyin içyüzünü diyordunuz sanki..."

"Sohbetimiz çok bilgilendirici oldu, teşekkür ederiz han'fendi. Eminim unutkan partnerimin soracağı daha çok soru vardır..." Sana dönüyor. "...gerçekliğin daha da temel yönleri hakkında..."