Konuşma · JOYCE MESSIER

"Şimdi meslektaşımın polis kimliğini de gördüğünüze göre linç olayıyla ilgili bildiklerinizi paylaşmaya ne dersiniz?"

"Şartlar değişti, sayın teğmen. Polis kimliği yokken işverenime bir soruşturma olacağını bildirdim."

"Bu sözü geri alamam." Mahcubiyetle gülümsüyor. "Bildiğim kadarıyla sürücüler hâlâ kavşakta. Onlarla işiniz biter bitmez size bildiğim her şeyi anlatacağım."

"Başından beri planınız buydu."

Şiddetle başını iki yana sallıyor. "Benim planım bildiklerimi paylaşmak. Şu an bunu yapmanın tek yolu da işverenlerime üzerinize düşeni yaptığınızı söylemek. Umuyorum yapacaksınız çünkü size şu kadarını söyleyeyim, korkunç bir durumun ortasındayız."

Sahip olduğu istihbarat işi kızıştıracak demeye çalışıyor.

Sahip olduğu istihbarat ne kadar kötü olabilir ki?

"Soruşturma ne kadar erken biterse bu hayati istihbaratı da sizinle o kadar erken paylaşabilirim." Çayından bir yudum alıyor. "Şimdi, o zamana kadar sizin için yapabileceğim başka bir şey var mı? Çay ister miydiniz?"

"Makul herhâlde. Soruşturma yakında bitecek."

"Bunu duyduğuma sevindim. Çünkü size şu kadarını söyleyeyim, korkunç bir durumun ortasındayız. Soruşturma ne kadar erken biterse bu hayati istihbaratı da sizinle o kadar erken paylaşabilirim."

Çayından bir yudum alıyor. "Şimdi, o zamana kadar sizin için yapabileceğim başka bir şey var mı? Çay ister miydiniz?"

"İyi o hâlde."

"Neden iyi olmasın ki zaten. Şimdi, sizin için ne yapabilirim?"

Sağlam ayakkabı değil bu kadın.

"Şimdi polis kimliğimi de gördüğünüze göre linç olayıyla ilgili bildiklerinizi paylaşmaya ne dersiniz?"

"Zengin birine benziyorsunuz. Bana biraz para verebilir misiniz?"

...demek istiyorsun. Ama o kadar da kolay değil, öyle değil mi?

Hayırdır? Maraton mu koşuyoruz? Bırak şunu da hemen avazın çıktığı kadar bağır, göster şu yavşağa!

Ne, niye?

Kadına bir bak. İyice bir göz at. Gözlerini kıs da bak, ahbap.

Ne güzel kumaşlar.

Aynen öyle! O dayanıklı yeşil yağmurluğun altına saklanmış, neredeyse taşralı bir sadelikte ipek bir gömlek ve zarif boğazına sarılmış onunla uyumlu bir fular...

Bir esinti, burnuna hafif ardıç ve portakal kokuları taşıyor.

Soğuktan kızarmış kulak memelerinden mat turuncu inciler sarkıyor. Bilgi ve endişeyle dolu açık yeşil gözleri seni tarıyor. Varlık ve beraberinde gelen bütün ihtimalleri yansıtıyor.

Bunlar zenginlerin lütufkâr gözleri ve her şeyin mümkün olduğunu anlatıyorlar...

...tabii mantık dâhilinde.

Ee, n'olmuş?

Bir de kendine bak, kendi bağcıklarını bile zor bağlayan sefalet içindeki bir maymun. Koltuk altların göl olmuş, üstündeki içki kokusu her yere yayılıyor. Saçların alnına yapışıyor ve iç çamaşırın seni rahatsız ediyor...

Fakirsin. Açlıktan nefesin kokuyor. Bu kadından para isteyemezsin. Bunu yapmak için...

Utandığım falan yok!

Ah, ama utanıyorsun işte. Bu kadından para istemek için fazla utanıyorsun. Kendini onun gözlerinde, o su yeşili yarı değerli taşlarda alçaltmaktan çok korkuyorsun.

Olamaz, teğmen de burada! Mesleğe SAYGISIZLIK etme!

"Dediğim gibi..." Sözleriyle sessizliği bozuyor ve aniden konuşmaya geri dönüyorsun. Yakınlarda bir martı, bir çöp parçasını gagalıyor... "Herhangi bir şekilde yardımcı olabilirsem lütfen sormaktan çekinmeyin."

Utanmalıyım zaten. Düşüncesi bile yeter. O bir kadın, bense erkeğim.

Evet. Kendi başının çaresine bakabilmelisin. Onun güzel ayaklarına kapanıp bu istekle kendine ve kurumuna saygısızlık etmemelisin...

Bu his de ne? Daha önce hiç böyle hissetmedim.

Utanç mı? Daha önce hiç üst tabakadan birileriyle vakit geçirmedin, değil mi? Diğerlerinin yanında ne utanacaksın ki? O liman işçileri, polisler ve otel kâtiplerinin karşısında... Ama bu su yeşili gözlerde kendini alçaltmak...

Fazla mı utanıyorum?

Evet. Bu kadından para istemek için fazla utanıyorsun. Kendini onun gözlerinde, o su yeşili yarı değerli taşlarda alçaltmaktan çok korkuyorsun.

Ben zincirlerini kırmış bir işçiyim ulan, bu sülükten iki kuruş alacağız diye ne utanması?

Küçük komünizminin seni bu histen koruyacağını mı sanıyorsun? Hayır. Onun ayaklarına kapanmak böyle daha da küçük düşürücü...

Evet. Artık kendi paramı kazanmam gerekiyor.

Belki ondan yatırım tavsiyesi isteyebilirsin. Yani belki diyorum. Ya da iş. Ama para istemek için fazla utanıyorsun ahbap.

Ne kadar da göz alıcı saçları var.

Bakımlı, zevk sahibi birine ait siyah küt kesim saçlar. Yavaşça beliren grilere rağmen saçını doğal hâlde bırakmayı tercih etmiş ve 40'ların sonlarındaki tarzı benimseyerek dalgayla şekillendirmiş...

Hoş bir heykeli andırıyor.

"ZENGİN BİRİNE BENZİYORSUNUZ. BANA BİRAZ PARA VEREBİLİR MİSİNİZ?"

Bunu söylemeyi düşünüyorsun ama dudakların oynamıyor.

Beklenti içinde sana bakıyor. Sanki hiçbir şey dememişsin gibi; çünkü demedin. Ağzından bir tane bile dilenme sözü çıkmadı...

"Bu dövmeler hakkında bir şey biliyor musunuz?" (Fotoğrafı göster.)

"Bu, öldürülen adam..." Tam fotoğrafı alacakken duruyor. "Maalesef linç olayını hallettikten sonra konuşmamız gereken bir konu bu."

"Neden? Fotoğrafa bakmanızın linç olayıyla ilgisi ne?"

"Bu işe tersten başlamasak iyi olur. Umarım başka bir konuda size yardımcı olabilirim."

Soruyu cevaplamak istiyor. Onu engelleyen şey protokoller.

"Peki, bu konuya sonra döneriz."

"Yani dövmelerle ilgili bir şey biliyor musunuz?"

"Siz akıllı birine benziyorsunuz, birinin içinde olduğumuz bu... gerçekliğin içyüzünü bana anlatması gerekiyor."

"Elimde kurbanın dövmelerinin bir fotoğrafı var." (Fotoğrafı göster.)

"Korkarım ki bildiğim her şeyi sizinle paylaştım." Fotoğrafı alıyor. "Bu bir Oranje Suyolu Haritası. Veya farklı bir versiyonu. Hâlâ hayattayken bu adamın gerçekleştirdiği seyahatleri tasvir ediyor."

Söyle, "Biraz para verebilir misiniz?" de.