Konuşma · JOYCE MESSIER

"Nasıl unutabilirim ki?" Başını yana eğiyor.

"O bilgilerden biri de polis kimliğimin yeri."

"Durumunuzun bilgi toplamak için yaptığınız bir şey olduğunu umuyordum, dedektif. Bir çeşit soruşturma tekniği gibi."

"Ama değil."

"İçinde bulunduğunuz bu oldukça tuhaf durum için üzgünüm, beyefendi. Ve size inanıyorum. Ancak bir polis kimliği görmeden sizinle gizli bilgiler paylaşamam."

"Protokolleri anlıyorum, han'fendi. Ama başka hiçbir yolu yok mu?"

"Korkarım ki yok, sayın teğmen. İşverenimin talimatları bu şekilde..."

Bir saniye, bu kadın profesyonel bir müzakereci. İki tarafa da yarayacak bir çeşit anlaşmaya açık olmalı.

Bu kadın profesyonel bir müzakereci. İki tarafa da yarayacak bir çeşit anlaşmaya açık olmalı.

"Keşke öyle olsaydı."

"Belki de öyledir. Ama polis kimliğimin nerede olduğunu hatırlamadığım da doğru."

Neden bir sanatçıyı suçlayayım ki?

Herkes sanatçılara güven olmayacağını bilir. Onlar neredeyse palyaçolar kadar kötüdür.

"Kısa süre önce alışılmadık bir tıbbi nöbet yaşadım. Kayıp polis kimliğim de bu durumla ilgili."

"Anladım." Gitgide daha da endişeli görünüyor. "Yani polis kimliğinizi bu nöbet sırasında mı kaybettiğinizi söylüyorsunuz?"

"Bu mümkün. Bol içkili bir gece geçirdikten sonra hayatım ve dünya hakkında bütün hafızamı kaybettim."

"Ah, memur beyciğim..." Merhamet ve hatta üzüntüyle iç geçiriyor. "Sanırım bu durum, konuşmalarımızdaki nispeten daha meraklı olduğunuz anları açıklıyor."

Bir süredir bir şeylerden şüpheleniyor olmalı.

Teğmen, "Dediğim gibi han'fendi," diyerek araya giriyor. "Tekniği hiç alışılmadık olabilir. Ama kendisi RHM'nin bir polisi."

"Tabii ki. Anlıyorum. Ancak korkarım ki o polis kimliğini görmeden daha fazla bilgi paylaşamayacağım..."

Pişmanlıkla "Ancak," diyor, "Bu durum benim hislerimle ilgili değil. Göz önünde bulundurulması gereken protokoller var. Korkarım ki o polis kimliğini görmeden daha fazla konuşamam."

Kafası karışmış bir şekilde ve hatta üzüntüyle "Ah, memur beyciğim..." diyerek iç geçiriyor. "Bir çeşit ensefalopatik hafıza kaybı mı bu? Ne diyeceğimi bilemiyorum..."

"Her ne kadar saflık gibi görünse de size inanıyorum. Yalandan böyle bir durumdaymış gibi yaparak elde edebileceğiniz bir şey olduğunu sanmıyorum."

"Polis kimliğimi yemiş bile olabilirim. Hiçbir şeyi hatırlamıyorum. Bu dünyayı, bu şehri... Hiçbir şeyi."

"Eee... evet."

"Sizi duyamıyorum, memur beyciğim... Lütfen daha yüksek sesle konuşun."

"Korkarım ki çok şeyden bahsedebilirim..." Bir süreliğine sessizleşiyor. Bir şeyler düşünüyor.

Alnında endişesini gösteren kırışıklıklar beliriyor, ancak bu endişeden de fazlası. Gözlerinden bir duygu sızıyor... Suçluluk duygusu mu o?

"Sizinle paylaşacağım bilgiler hassas ticaret sırlarını içeriyor. İşverenim adına sizden isminizi ve polis kimliği numaranızı istemek zorundayım."

"Tabii ki, han'fendi. Kendimizi tanıtmamız gerekirdi..." Teğmen kadına mavi bir plastik kart veriyor. "Ben 57. Polis Karakolu'ndan Teğmen Kitsuragi..."

"Adım Harrier Du Bois, 41. Polis Karakolu'ndanım. Henüz bir polis kimliğim yok."

"Sizinle tanıştığıma memnun oldum, Harry. Kimliğinize ne oldu?"

Konuşma garipleşiyor. Kadın bu gidişatı beğenmedi.

Kuşkusuz bir sanatçı çalmıştır. Suçu onlara atmak gayet makul. Sanatçılara güven olmayacağını herkes bilir.

"Sorun şu ki... Şu anda üzerimde bir polis kimliğim yok."

"Kimliğinize ne oldu dedektif?"

"Bu neden gerekli ki?"

"Öylece yabancılarla gizli bilgileri paylaşamam. Bir sözleşme imzaladım."

Ama senin polis olduğunu biliyor.

"Ben 41. Polis Karakolu'ndan Çifte Gefrayter Teğmen Harrier Du Bois." (Polis kimliğini ver.)

"Sizinle tanıştığıma memnun oldum teğmen," solmuş yeşil inci gözleriyle soldan sağa tarayarak mavi plastiği inceliyor.

"Bu da 41. Polis Karakolu'ndan meslektaşım Dedektif Du Bois." Polis kimliğini göstermeni bekliyor.

"Aslında polis kimliğim üzerimde değil sanırım..."

"Ah. Peki kimliğinize ne oldu dedektif?" Teğmenin polis kimliğini geri veriyor.

"Kimliğim. Evet. Tabii. Üzerimde olan kimliğim."

Beklenti içinde sana bakıyor. Sonra durum kafasına dank ediyor...

"Bu da 41. Polis Karakolu'ndan meslektaşım Dedektif Du Bois." Seni işaret ediyor. "Maalesef şu anda Harry'nin polis kimliği üzerinde değil. Umarım benimki yeterli olur."

"Ah. Peki sizin kimliğinize ne oldu dedektif?" Teğmenin polis kimliğini geri veriyor ve sana doğru dönüyor.

"Bu da 41. Polis Karakolu'ndan meslektaşım." Polis kimliğini göstermeni bekliyor.

"Aslında polis kimliğim üzerimde değil sanırım..."

"Ne tuhaf." Teğmenin polis kimliğini geri veriyor ve sana doğru dönüyor. "Neden peki, dedektif?"

"Kimliğim. Evet. Tabii. Üzerimde olan kimliğim."

Beklenti içinde sana bakıyor. Sonra durum kafasına dank ediyor...

"Bu da 41. Polis Karakolu'ndan meslektaşım." Seni işaret ediyor. "Maalesef şu anda kendisinin polis kimliği üzerinde değil. Umarım benimki yeterli olur."

(Polis kimliğini göster.) "Polis kimliğimi buldum bu arada."

"Harika, bulmuşsunuz!" Gözleriyle soldan sağa tarayarak mavi plastiği inceliyor.

Hızlı ve dikkatle. Elektronik bir yazıcı gibi.

Kimlik numaranı ezberliyor.

Kimliği geri veriyor. "Tanıştığımıza memnun oldum, Çifte Gefrayter Teğmen Du Bois. Bu kadar yüksek rütbeli birini gördüğüme sevindim. Durum ciddi."

Elindeki polis kimliğinden deniz yosunları düşüyor. Kimlik balık kokuyor. "Size nasıl yardımcı olabilirim, gefrayter teğmen?"