Konuşma · JOYCE MESSIER

"Bir milyar reále ihtiyacım var."

"Affedersiniz efendim, benim bir milyar reálim yok."

"Ne? 20 milyarım falan var demiştiniz."

"O bütün Wild Pines Grubu'nun yıllık geliriydi, benim kişisel varlığım değil..."

"Tekrar deneyin, memur beyciğim. Bu kez daha az bir miktar verin."

"Tüh, yanlış duydum herhâlde."

"1 reále ihtiyacım var."

"Hayır, yok. Bir reál ile kimsenin günahını bile alamazsınız."

Bu konuda oldukça soğukkanlı davranıyor. Bir şekilde bu kötü durumunu belli ettiğinden daha iyi biliyor olabilir mi?"

"Bana yardım edin, fakirim. Yaşamak için paraya ihtiyacım var."

"Ah evet, tabii. Bunu duyduğuma üzüldüm." Sanki herhangi bir açıklamaya gerek yokmuş gibi başıyla onaylıyor. "Ne kadara ihtiyacınız var?"

"Bana biraz para verebilir misiniz, han'fendi?"

"Tabii." Başıyla onaylıyor, gülümsemiyor bile. "Ne kadara ihtiyacınız var?"

"PARA!!!"

"Üzgünüm, duyamadım," kendi kendine kıkırdıyor. "Rüzgâr biraz kuvvetli esiyor da, tekrarlayabilir misiniz?"

"PARAYA İHTİYACIM VAR!!!"

"NE KADAR PARAYA?!"

Üzgünüm. Ağzından bir türlü çıkmıyor sözler. Ama şunlar çıkıyor:

Gerçekten de şaşırtıcı bir şekilde dokunaklı. Sonuncusu yani, ilk üçü değil. Onlar mağara adamı gibi.

"Khnnnnnnnffff..."

"Affedersiniz, duyamadım." Sesi zarif, rüzgârdan dolayı da biraz boğuk.

Asıl demek istediğin şuydu:

"Khk..."

"Ben beş para etmez adamın tekiyim."

"Memur bey..." Ne diyeceğini bilemiyor. "Neden böyle diyorsunuz?"

"Pisliğin tekiyim."

"Saçmalamayın! Siz bir polis memurusunuz."

"Milletin tırnaklarının altındaki pislikten farkım yok. Lütfen başka bir şey konuşalım."

"Tabii." Hafifçe başını eğiyor.

Ne yapmaya çalıştığını anlıyor, para istiyorsun. Ama utanma duygusu bulaşıcı bir şey ve bunu dile getirerek seni rencide etmek istemiyor.

"Hayır, değilim. Pisliğin tekiyim."

"Başka bir şey mi konuşsak acaba?" Sesi zarif ama biraz kafası karışmışa benziyor.

"Para..."

"Affedersiniz, duyamadım." Sesi zarif, rüzgârdan dolayı da biraz boğuk. "Para mı dediniz?"

"Hayır, demedim. Başka bir şey konuşalım."

"Şu grev hakkında neler biliyorsunuz?"

"Tabii ki." Termal bardağından bir yudum alıyor.

"Bir şey daha soracaktım. Seçimlerde bir şey oldu demiştiniz, değil mi?"

"Sorduğunuza sevindim. Bir kadın vardı, sendikanın eski başkanı. Ortadan kayboldu."

"Nasıl yani?"

"Kayboldu. Yerel kurul seçimlerinin son günü kızından telefon gelmiş. Annesinin artık aday olmadığını ve bir daha hiç işe gelmeyeceğini söylemiş. O kadar."

Şu başkan... Adı neymiş?

"Bir çeşit şantaj durumu var muhtemelen."

"Kesinlikle. Şirket bir usulsüzlükten şüpheleniyordu ama yapabilecekleri bir şey yoktu. Bu iş, sendikayı ilgilendiren bir meseleydi."

"Anlatmak istediğim, Claire'lerin etrafında bu tarz şeyler olabiliyor. İşiniz ona düşerse dikkatli olun."

"Endişeniz için teşekkürler han'fendi. Biz başımızın çaresine bakarız."

"Şu başkanın adı ne?"

"Maalesef şirket kayıtları bir isim bile paylaşmıyor. O sadece başkan olarak geçiyor, gizli yazışmalara göre de Holly. Adı mı, soyadı mı bilmiyorum bile. Ve sendikanın dosyalarına erişimim de yok."

"Oluyor öyle."

"Oluyor mu gerçekten?" Kaşını kaldırıyor. "Şirket bir usulsüzlükten şüpheleniyordu ama yapabilecekleri bir şey yoktu. Bu iş, sendikayı ilgilendiren bir meseleydi."

"Esrarengiz."

"Bana kalırsa tümüyle rahatsız edici. Wild Pines bir usulsüzlükten şüphelenmişti ama ne yapabilirlerdi ki? Sendikayı ilgilendiren bir meseleydi."

"Nasıl yani?"

"Bilmem gerekenler bu kadar. Konuyu değiştirelim."

"Tabii ki." Eldivenleriyle tuttuğu termal bardağı bir elinden diğerine aktarıyor. "Başka nasıl yardımcı olabilirim?"

Evrart ile tanıştığını ona hemen söylemene gerek yok. Daha vaktin var.

Evrart ile tanıştığını ona hemen söyleme. Daha vaktin var.

"Bana şu sendika lideri Bay Claire'den bahsedin."

"Evrart Claire son derece namuslu bir adamdır. Onunla ilgili bir şey söyleyecek olsam bu, her zaman öncelikle işçilerin menfaatini düşündüğü olurdu."

İğneleme yapıyor. Bu küçük oyununu ciddiye alma.