Konuşma · JOYCE MESSIER

Fotoğrafa uzanıyor. Alıp elinde tutuyor...

...yaklaşık yarım dakika boyunca... sessizce.

Kadının parmaksız eldivenleri var, tırnakları kısa kesilmiş ve pürüzlü. Kadın bir işçinin tırnakları gibi.

"Kısa bir süre önce Trigat ile çekildi. Bu, adamın üst gövdesi. Ellerinde veya bacaklarında başka işaret yoktu."

Sessiz kal. Kadının ifadesini gözlemle.

Ağzı kasılmış görünmüyor, dudağının kenarındaki kırışıklıklar kayboluyor. Gözlerindeki inciler fotoğrafın yüzeyinde yavaşça hareket ediyor.

Bu kadavra için dışarıya aşırı duygu göstermiyor. Daha önce ceset görmüş olabilir mi? Muhtemel.

"Ne düşünüyorsunuz?"

"Üzgünüm," konsantrasyonunu bozuyor. "Şu noktaları bağlayan ağı çözmeyi deniyordum, yıldızları yani." Fotoğraftaki bir noktayı gösteriyor.

"Çözemiyorum. Ama bunun anlamını böyle çözersiniz. Noktaların harfleri, sayıları veya herhangi bir şeyleri yok. Boyutları, vücuttaki yerleri ve aralarındaki mesafe neyi temsil ettiklerini gösteriyor."

"Mekânları mı? Gökyüzündeki yıldızlar gibi."

"Yaklaştınız," başıyla onaylıyor. "Liman şehirleri. Bu bir Oranje Suyolu Haritası. 300 yıldan uzun bir zaman önce Dolores yüzyılındaki yolcuların yaptırdığı bir denizci dövmesi. Denizciler seyahatlerinin haritasını çıkarmak için vücutlarına işaretler koyardı."

"Ölü adam ne seyahatler yapmış?"

"Epey bir seyahati var. Oranje başkenti Vredefort geleneksel olarak sağ omuzda durur." Fotoğrafta bu şehri gösteriyor. "Buralara yakın bir yerde başlamış sanırım."

"Sonra?"

"Sonra da sanırım Occident'ın içinde yapay bir kanal olan Staadskanaal'dan Preto Grande'a geçmiş. Preto'dan Insulinde okyanusuna yelken açmış. İlk önce Semenine adaları, sonra da bu..." Adamın kalbine işaret ediyor.

"O nedir?"

"Revachol," diyor. "Değişmez olanlar bu ikisi: Omuzda Vredefort ve kalpte Revachol. Bu harita geleneğine İsolalararası Çağ'ın başlarında Insulinde'nin keşfedilmesinden hemen sonra başladılar."

Eski Eski Dünya geçip giderken Yeni Yeni Dünya çoktan burada.

"Çözemiyorum demiştiniz."

"Çözemiyorum zaten. Bu adam bir denizci değildi ve bunlar da liman değil. Coğrafi parçaları anlayabilirim ama anlamlarını bilemem."

Tek bir yeşil masa lambasıyla aydınlatılmış bir ofisin bir köşesinde 58 yaşında, kel ve gözlüklü yüzbaşı Ptolemaios Pryce, masasında bir defter tutuyor. Günler ve haftalar boyunca devam eden satırlar, tek bir sütunda kısa ve öz ifadeler var: Devriye, soruşturma, seyahat, yaralı...

Birine MARTINAISE'DE, KRENEL'İ ARAŞTIRIYOR yazıyor. Sonra adam kalemini bırakıyor ve elleriyle şakaklarını ovalıyor. Dışarıda bir siren sesi, Jamrock Bölgesi'nin sokaklarında uzaklardan silah atışları duyuluyor.

Vredefort mu? Vredefort'un askerî bir akademisi var. Semenine adalarında kısa bir süre önce bir çatışma yaşandı. Revachol'da infaz edildi.

"Bu adam benim silah arkadaşım falan değil ama bunlar onun görev geçmişi."

"Mantıklı. Artık Suyolu Haritası kullanılmıyor. Aynı şekilde denizcilere de eskiden olduğu gibi ihtiyacımız yok. Occident'ta gelenek böyle bir şeye dönüşüyor işte, paralı asker dövmelerine."

Macera arayan delikanlılar için, denizlerde dökülen kanlar.

Üsteleme.

"Hepsi bu kadar mı?" Fotoğrafı bırakıyor.

"Askerî kariyerinin bir kaydı olabilir mi?"

"Çözemiyorum zaten. Bu adam bir denizci değildi ve bunlar da liman değil. Coğrafi parçaları anlayabilirim ama anlamlarını bilemem."

"Çözemiyorum demiştiniz. Çözebiliyorsunuz gibi görünüyor."

"Sonra neresi?"

"Dövme konusu bu kadardı. Yardımınız için teşekkürler."

Fotoğrafı sana geri veriyor. "Size yardımcı olabileceğim başka bir konu var mı?"

"Bana kim daha fazla bilgi verebilir?"

"Takımının geri kalanı belki? Diğer paralı askerler. Ama gidip onlara bu fotoğrafı göstermenizi önermem. Bu adam onların arkadaşı ve yoldaşıydı."

Kötü de gidebilir, iyi de. Belki kibarca sorarsan faydası dokunur, ne dersin?

Hodri meydan! Ben yapalım derim.

"Haklısınız. İyi bir fikir değil." (Planından çıkar.)

"Böyle düşünmeniz içimi rahatlattı. O dövmeyi çözmek asayişi korumaktan önemli olmamalı bence."

"Bu bilgiye ihtiyacım var." (Not düş: Paralı askerlere dövmeleri sor.)

"Ne yapmanız gerekiyorsa yapın dedektif. O dövmeyi çözmek asayişi korumaktan önemli olmamalı bence. Ama öğrenmek için çetenin içine öylece dalmak istiyorsanız sizi durduracak değilim."

"Dikkatli olacağız han'fendi."

Dövmeyi soracak başkaları da vardır muhakkak. Görevi tamamlamak için gerekli değil bu, dedektif. Bu tehlikeli bir yan görev. Başka bir yerde araştır.

Nereden başlayacağını bile bilmiyorsun.

"Bu harita neye yarıyor?"

"Denizciler evlerinden uzakta ölürlerse ruhları uçarak eve dönmek için bu haritayı kullanırmış. Bu bir çeşit... mekanizma. Onları ait oldukları yere çekiyor. Buna gümüş kordon derlerdi."

Şimdi nerede?

Hiçbir yerde. Ruh diye bir şey yok.

Denizcisi olmayan bir deniz...

"Bununki şimdiye kadar çok uzaklara uçmuştur."

"Şu an Arcade Adaları'na yaklaşmıştır, Insulinde'den çıkmaya ve pusa girmeye hazırdır diye düşünüyorum. Ev adresini doğru anladıysam yani." Gülümsüyor.

"Bunun morgdan başka bir yere gittiği yok."

"Artık devir değişti."

"Kendisiyle konuştum. Şimdilik ruhu cesedinin içinde duruyor."

İstifini bozmuyor. "Bu da tam bu haritaları çizen denizcilerin korktuğu şeydi. Boğulma korkusu... ama kendi cesedinin içinde."

Bir şey söyleme.

"Liman şehirleri. Okyanuslardaki. Bu bir Oranje Suyolu Haritası. 300 yıl önce Dolores yüzyılındaki yolcuların yaptırdığı bir denizci dövmesi. Denizciler seyahatlerinin haritasını çıkarmak için vücutlarına işaretler koyardı."

"Mekânları mı? Bir desendeki çiçekler gibi mi?"