Konuşma · KLAASJE (DİSKOCU ORANJE GÜZELİ)

"Sana bu lakabı kim verdi?"

"Genç bir oğlan. Bundan bir milyon yıl önce."

Umurumda değil.

Birileri sinirli... Böyle giderse kadının başı dertte.

"Nihayet tanışabildik, Katarzine Alasije." (Devam et.)

Başını aşağı yukarı sallıyor. Çatıdaki rüzgârdan nemlenmiş yuvarlak gözleri, gözlerinle buluşuyor.

"Dur biraz, Katarzine Alasije bir Oranje ismi değil, öyle değil mi? Mundi bile değil. Graad ismi."

"Anne babam Zsiemsk göçmeniydi ama ben vatandaşlık aldım. Oranje'liyim. Hatırladığım tek şey Oranje." Sessizlik oluyor. "Alasije babamın ismi."

Tabii ya, zaten hiç de Oranje'li bir kadına benzemiyor. Meğer...

"Tahmin etmeliydim. Oranje'liye benzemiyorsun."

"Bunu hep duymuşumdur. Oranje'li kadınlar 14 yaşında güzellik yarışması kazanmazlar."

"Bunu hep duymuşumdur. Oranje'li kadınlarla tek ortak tarafım, yüzümdeki lekeler."

Bir şey söyleme.

Gergin bir şekilde başını sallıyor. Ardından, paketin içinden bir sigara çıkarıyor.

Klaasje aslında bir kısaltma mı yani? Katarzine Alasije'nin kısaltması mı?

"Pasaport muhabbeti de mi yalandı? Şu, saklı tuttuğun pasaport?"

"Hayır, sahilde plastik bir şamandıranın içinde, suyun altında duruyor. Sazlıkta. Ama pasaportta Klaasje Amandou yazmıyor, Annouk Meijer-Smit yazıyor."

"Sahte evraklar, öyle mi?"

"Pasaport ve vize." Başıyla onaylıyor. "İşverenim tarafından verildiler. İkisini de kullanamıyorum zaten. İşverenim, bana zarar vermek için muhtemelen Meijer-Smit soyadını sızdırmıştır."

"Niye böyle bir şey yapsınlar?"

"Buluşma yerine gitmedim. Bu tarz şeyleri pek hoş karşılamıyorlar." Hızlıca açıklamaya çalışıyor: "Buluşma yerine gitmedim çünkü... bana bir şey yapacaklarından korktum. İşi tamamladığıma göre artık onlar için bir yüküm."

Hemen şimdi, burada tutuklanmaktan korkuyor. Olayların geldiği nokta onun adına korkunç bir hâl aldı.

"O da mı sahte?"

Başıyla onaylıyor. "Sahte pasaport ve vize. İşverenim tarafından verildiler. İkisini de kullanamıyorum zaten. İşverenim, bana zarar vermek için muhtemelen bilgilerimi sızdırmıştır."

"Neden?"

"Yeter." (Sonuçlandır.)

Başını hafifçe aşağı yukarı sallıyor, sırtı dimdik duruyor. Sırada her ne varsa, kendini hazırlamış.

Olacakları göze almış. Onu sorguya çektiğinin bilincinde.

"Bu şamandıra nerede?"

"İskelenin batısındaki sazlıkta, sahilde." Parmağıyla batı taraftaki ufka doğru işaret ediyor. "Buraya ilk geldiğimde evrakları oraya koydum. Bir daha da gitmedim. Şimdi gitsem bulabilir miyim, ondan bile emin değilim..."

"Faydasız."

Rüzgâr şiddetleniyor. Beraberinde, sırtındaki tüylerin dikeldiğini hissediyorsun. Batıda bir yerde, suda yüzen paslı, fazla demlenmiş çay rengindeki plastik bir küreden hava kabarcıkları yükseliyor.

Başını iki yana salla.

İnce uzun kollar, şamandırayı döndürüyor... Ah, ama bir anda yok oluverdi...

"Tamam. Bir sorum daha var." (Devam et.)

"Tabii ki." Başıyla onaylıyor.

"İskelenin batısındaki sazlıklarda mı? Gidip şu şamandırayı bir kontrol etmeliyim." (Görevi üstlen.)

Teğmen, defterine not düşüyor.

"Buyurun, nasıl isterseniz. Buranın kuzeybatısındaki sazlıklarda, kırık lağım borusunu geçince. Hemen kıyıda olmalı."

"Buyur, nasıl istersen. Buranın kuzeybatısındaki sazlıklarda, kırık lağım borusunu geçince. Hemen kıyıda olmalı."

Ne oluyor?

Uzun ve cılız kollar şamandırayı döndürüyor, sanki sihirli bir küreymiş gibi inceliyor ve içini açabilmek için bir yol bulmaya çalışıyor...

HİÇBİR ŞEY FAYDASIZ DEĞİLDİR.

"Biliyordum."

"Güzel. Bana gerçeği söyleyebilirsin."

"'Tamam' olan ne?"

"Tamam, ismim bu değil."

"Bunu yapmak zorunda değiliz." (Geri çekil.)

"Teşekkürler." Sesinde minnet var.

"Bence karakolu sen aramadın."

"Ben aradım." Öne doğru bir adım atıyor. "Ne bu şimdi? Bilmem ne masanız mı ne varmış, onu aradım. Şehrin her yerinde numarası var: 'Acil Durumda 8-100-2'yi Arayın'."

"Telefonu yaşlıca bir kadın açtı. Sesi sanki sigara içen biriymiş gibiydi. Şikâyetimi dinledi. Öksürdü."

Bu gerçekten de Acil Durum Masası'nın numarası...

Bunu herkes bilebilir, beyim. Biraz etrafa bakınıp numarayı tuşlamak yeterli. Bu kadının ağzından çıkan tek bir kelimeye dahi inanmıyorum!

"Saat kaçta aradınız?"

"Perşembe gecesi. Geç bir saatti. 12'yi geçiyordu."

Teğmen, sana doğru başını sallıyor: "Örtüşüyor."

"Bu numarayı herkes bilebilir. Karşıdaki öksürmüşmüş, bunun hiçbir önemi yok."

"Ama aramanın yapıldığı saati de biliyorum!" Derin bir nefes alıyor. "Şimdiye dek size karşı %100 dürüst olmadığımın farkındayım, memur beyler. Ama şu anda doğruyu söylüyorum, gerçekten."

Ortaokul çocuğu gibi özür diliyor.