Konuşma · KLAASJE (DİSKOCU ORANJE GÜZELİ)

Kadın korkmaya başladı. Senden, aşağıdaki insanlardan... Herkesten.

Adam askerdi, yanında silah taşıyor olmalıydı. Ortalıkta bir yerde. Kadının erişebileceği bir yerde...

"Adam, senin peşinde olan insanlar tarafından öldürülmüş olabilir mi?"

"Camın kırıldığını duyduğum anda aklımdan geçen ilk düşünce bu oldu."

"Ve?"

"Beni buldular ve cezalandırmak için onu öldürdüler diye düşündüm... Geçtiğimiz hafta boyunca kimseyle konuşmamaya, kimseyle görülmemeye çalıştım..." Sigarasına bakıyor.

"Kimseye bir şey olmasın diye. Sonra anladım ki, bu bir paranoya. Yaşanan olayın benimle hiçbir ilgisi yok."

"Muhtemelen yok."

"Ya da... Ben artık hiçbir şey bilmiyorum. Tek yaptığım burada beklemek." Masaya bakıyor.

"Looskap'ın peşine düşemeyiz. Henüz değil. Onlara gelene kadar elimizde daha makul ipuçları var."

"Sizden böyle bir talebim yok, teğmen. Bildiğim bir şey varsa, o da Looskap'tan hiçbir şey elde edemeyeceğinizdir."

Beni öldürmek isterlerse, öldürürler. Benimle uğraşmak isterlerse de bunu yaparlar. Kadın haftalar önce bu sonuca ulaşmış zaten.

"Bildiğim bir şey varsa, o da Looskap'tan hiçbir şey elde edemeyeceğinizdir. Onlar bir işi böyle ellerine yüzlerine bulaştırmaz."

"Her hâlükârda dikkate almakta fayda var."

"Ama belki de var?"

"Bilemiyorum..." Başını sağa sola sallıyor. "Hiçbir şey bilmiyorum."

"Bu insanları peşine takmak için tam olarak ne yaptın?"

"Pek de hoş bir şey değil. Ama yaptığım şey Revachol'da yasa dışı sayılmıyor. Hatta Oranje'de bile sayılmıyor."

"Tam olarak ne yaptınız?"

"Endüstriyel casusluk. En başından ihanet etmeyi planlayarak bir iş ortaklığına girdim. İşimi yeterince iyi yapmış olmalıyım ki, tekrar yapmamı istediler."

"Bu sefer daha büyük bir şirkette, asla ama asla bulaşmak istemeyeceğin türden bir şirket. 20 yıllık muhasebe kayıtlarının olduğu hesap defterlerini çaldım."

"Alakalı şirketlerin ve işvereninin isimlerine ihtiyacım var." Kalemiyle deftere vuruyor.

"İş, Loosduin Bölgesi Tasarruf Bankası'ndaydı. İsmine bakınca küçük bir banka gibi duruyor ama aslında Looskap holdinge bağlılar. Bu, ikinci işimdi. İlk işim yazıcı üreten bir şirketteydi. Bilmezsiniz."

Ama kadın hakikaten canlarına okumuş. Yaptıklarını hâlâ içinde hissediyor.

"Bu iş için beni kimin tuttuğuna gelecek olursak, isimlerini bilmiyorum. Ama Looskap ve Looskap'ın EM'deki arkadaşlarına ek olarak onların da peşimde olduğunu biliyorum." Derin bir nefes veriyor. "Bir kez rekabet istihbaratına bulaştın mı, hiç kimse dostun değildir. Radyoaktif birine dönüşürsün."

Looskap. Buradaki insanların işi, ikinci dünya ülkelerinde ekonomik krizler oluşturmak. Holdingde ayrıca Takdis Bankası, Eeirberg ve süt ürünleriyle meşhur Pappa Lollo yer alıyor.

"Beter olsunlar. Kral olduğumda duvara dizip kurşunlatacağım ilk Tasarruf Bankası olacak."

"Mesele çok ciddiydi. Gerçek insanlar işlerini kaybetti. Yalnızca kodamanlar da değil, iyi insanlar da işlerinden oldu. Muhasebeye erişmek için yaptığım şey..." Düşünceye dalıp başını sallıyor.

"Çok insan zarar gördü," diye sonlandırıyor. "Ama benim yediğim haltları boş verin şimdi. Çözülmeyi bekleyen bir cinayet var."

Cinayet bekleyebilir. Kadının gözlerine bak, dahası var.

"Ne yaptın?"

"Ben..." Kadın önce yere, ardından gözlerine bakıyor. "İçlerinden biri kendini öldürdü. Benim yüzümden."

Kadın bunu çok çabuk söylüyor. Sanki bunu daha önce kendi kendine yüzlerce kez söylemiş gibi? Belki de sırf bu gerçeği kanıksamak için?

Suçluluktan.

"Bu..." (Başını iki yana salla.) "Baş etmesi zor bir şey."

"Herhangi bir şeyle nasıl baş edilir ki? Hepsi yalnızca..." Kadın sana yalvaran gözlerle bakıyor. "Sen bunu nasıl başarıyorsun?"

"Ben de baş edemiyorum."

"İşte bu kadar basit." Kadın, az önce yaktığı sigarayı neredeyse yalayıp yutuyor. Sigarasının kalan kısmına üzgün üzgün bakıyor. "Savaşçının yolu."

Kadının etrafındaki atmosfer basıncında bir düşüş oluyor. Çok geçmeden ortalık kararacak. Ve hava daha hızlı hareket etmeye başlayıp kadının üzerinde durduğu kutuyu çember içine alacak...

Kadın burada zaten hapis. Olanlar yüzünden. Ve buradan asla çıkmamayı göze almış. Adamın ölümüne rağmen.

Kadının etrafındaki atmosfer basıncında bir düşüş oluyor. Çok geçmeden ortalık kararacak. Yağmur başlayacak. Ve hava daha hızlı hareket etmeye başlayıp kadının üzerinde durduğu kutuyu çember içine alacak...

"İçki içerek."

"Onu ben de yapıyorum, evet. İnanılmaz derecede etkili bir şey. Özellikle de sigarayla birleşince. Ve uyuşturucuyla."

"Ben bir polisim. Benim yaptıklarım doğru."

"Pazarlık ederek demek..." Sigarasından bir duman alıyor. "Bunu ben de yapıyorum. O kadar da etkili değil."

"Elimden geldiğince çok sigara içmeye çalışıyorum."

"Ama pek bir işe yaramıyor, değil mi?" Kadın, az önce yaktığı sigarayı neredeyse yalayıp yutuyor. Sigarasının kalan kısmına üzgün üzgün bakıyor. "Yanında ıslatacak bir içki olmadan..."

"Tek bir sikim bile hatırlamayarak."

"Bak o iş görür, evet." Kadın, az önce yaktığı sigarayı neredeyse yalayıp yutuyor. Sigarasının kalan kısmına üzgün üzgün bakıyor.

"Uyuşturucu kullanarak."

"Uyuşturucu iyidir," kadın denize bakıyor. "Ben de kullanıyorum. Bazen kendimle pazarlık etmeye de çalışıyorum."

"Kötüymüş. Bunun bilinciyle nasıl yaşıyorsun?"

"Yaşamıyorum." Omuz silkiyor. "Peki ya sen yaptıklarının bilinciyle nasıl yaşıyorsun?"

(Başınla onayla.) "Burada olanlara dönelim, tamam mı?"

Genç kadın yüzünde melankolik bir ifadeyle sigarasına bakıyor. Sigarası neredeyse bitmek üzere.

Daha fazla zorlamayalım. Soruşturmayla bir ilgisi yok.

Olur tabii. Soruşturma her şeyden önce gelir.

"Eminim bundan çok daha kötülerini yapmış insanlar vardır."

"Vardır tabii. Sonuçta savaş suçlusu değilim ama yaptığım şey kötüydü. İnsanlar işlerini kaybetti. Yalnızca kodamanlar değil, iyi insanlar da..." Düşünceye dalıp başını sallıyor.

"Kendini bayağı bir bokun içine saplamışsın."