Konuşma · KLAASJE (DİSKOCU ORANJE GÜZELİ)

Adam askerdi. Silahı, ortalıkta bir yerde duruyor olmalıydı. Kadının erişebileceği bir yerde, metal kaplamalı mermiler kullanan, askerî bir silah...

N'oldu beyler, birden teori sıçmaya başladınız? Yaptığınız, karanlığa mermi sıkmakla aynı şey...

"Pekâlâ. Cevaplamanı istediğim başka sorular var, hanımefendi." (Sonuçlandır.)

"Ne gibi?" Kadın beklerken açık kahverengi gözleriyle etrafı tarıyor... yeri tarıyor... yüzünü tarıyor...

"Meşru müdafaa durumu varsa bunda bir sorun yok."

"Tecavüze karşı kendimi savunmak için onu öldürmedim," diyor. "Daha önce de söyledim. Böyle bir şey olmadı."

Hakikati konuşuyor, beyim. Söyledikleri hakikattir.

"Arzular insanı delirtebilir..."

Başını iki yana sallamakla yetiniyor.

Kadın bunun eğitimini almış. Daha ilk selamlaşmanızda bunu anlamıştın. Burada, çatıda.

Bir şey söyleme.

Ağlamamak için harcadığı efora rağmen omuzları hiç sarsılmıyor.

"Bu konuda eğitimlisin. Duruşundan ve omuzlarından bunu anlayabiliyorum."

"Çalıştığım işte öyle herhangi bir eğitim almadan göreve gönderilmen mümkün değil. Kurumsal güvenlik diye bir şey var. Ama ben eğitimli bir Sam Bo dövüşçüsü falan değilim. Spor salonu dışında da hiç ihtiyacım olmadı."

Şu gittiği spor salonu dışında da dövüştüğü çok bariz. Hatta şu anda senin üzerinde bunu uygulamak, sana vurmak istiyor. Omuzlarının konumundan anlaşılıyor...

"Şu anda bana vurmak mı istiyorsun?"

"Evet."

"Neden?"

"Çünkü stres altındayım." Ağzı gergin, ayaklarındaki kaslar kasılmış durumda.

"Neden?"

"Çünkü hayat bir cehennem, memur bey." Kadın, hıncını sigaradan çıkarıyor. İnce ve kırılgan bir şey ama en azından bir şey.

"Bu süreci daha stressiz hâle getirmek için elimizden geleni yapacağız, hanımefendi. Ancak bu soruları sormamız gerekiyor."

"Rahat ol. Son bir şey daha var."

"Tabii." Başını sallayıp elini gevşetiyor.

Samara boksu veya kısaca Sam Bo. Zarif bir dövüş sanatı. Çeviklik, zekâ ve karizmanın birleşimi.

Kadın bunun eğitimini almış. İki, belki de üç yıllık bir savunma eğitimi? Giydiği tulumun altında diri ve atletik bir vücudu var...

"Uyuşturucu ilişkinizin ayrılmaz bir parçasıymış. Belki böyle sonlanmasında da etkisi olmuştur?"

"Bu ne demek oluyor?"

"Uyuşturucu kullanmak sizi agresif biri mi yapıyor?"

"Hayır." Başını sağa sola sallıyor. "İnsanlar birbirlerini öldürmek için değil, birbirlerinin yanında daha iyi hissetmek için uyuşturucu kullanır."

"Revachol'daki polislerin bu konuda çok daha açık fikirli olacağını düşünürdüm." Gözlerinin içine bakıyor. "Hele hele uyuşturucu kullandığını bizzat kabul ettikten sonra."

Teğmen sana yan bir bakış atıyor.

Saygı dolu bir bakış değil bu. Kadının bu yorumuna zekice bir karşılık vermek isteyebilirsin.

Bir şey söyleme.

Kadın, mentollü sigarasından büyük, yok yok, dev bir nefes çekiyor ve konuşmanı bekliyor.

"Hayır, kullanmıyorum."

"Elbette." Bir duraksama oluyor. "Affedersin. Sözümü geri alıyorum. Şu anda çok büyük stres altındayım."

"Ben, işimi yapabilmek ve sebep olduğun bu boku temizleyebilmek için uyuşturucu kullanıyorum."

"Affedersin." Bir duraksama oluyor. "Sözümü geri alıyorum, kimseyi yargılamak gibi bir niyetim yoktu."

"Zekice bir karşılık."

Kadın, kafası karışmış vaziyette sana bakıyor.

Teğmen de aynı kafa karışıklığını paylaşıyor. Profesyonelce bir şeyler söyle...

"Ben ve kullandığım uyuşturucular seni hiç alakadar etmez."

"Revachol'un bu konuda çok daha açık fikirli olacağını düşünürdüm." Gözlerinin içine bakıyor. "Hele ki senin de bizzat uyuşturucu kullandığını öğrendikten sonra."

"Siz Revachol'lular bu konuda çok daha açık fikirli olursunuz sanıyordum..." Duraksıyor. "Kusura bakma, memur bey. Şu anda çok büyük stres altındayım."

"Sen benim ne demek istediğimi anladın. Uyuşturucu kullanmak seni agresifleştiriyor mu?"

"Aramızda âşık olup da böyle bir şeyi asla aklından geçirmediğini söyleyebilecek biri var mı?"

"Ne? Niçin yok yere hayatımı mahvedeyim? Böyle bir şey olmadı, memur bey."

"Adam, yanında silah taşıyor olmalıydı. Bu silahı kullandın mı?"

"Hayır. Ondan özellikle benim yanımdayken silah taşımamasını istemiştim. Yalnızca şu aptal zırhını giyiyordu..."

"Adamın kafasındaki mermi metal kaplamalıydı. Askerî mühimmat. Burada başka kimin askerî bir tüfeği var?"

"Bilmiyorum. Arkadaşlarının tüfeği vardı, belki de o psikopatlar yapmıştır? Koalisyon ordusu tüfek kullanıyor. Ben mühimmat eksperi falan değilim. Ayrıca onu ben vurmadım."

Kadın, daha önce adamın kafasındaki mermi konusunu geçiştirdiğinde azıcık salağa yatmış olabilir...

Bak bak, birileri nihayet 1000 yıllık uykusundan uyanmış!

Bu konuyu hiç açmasam daha iyi.

Kadın, sigarasının izmaritini sert bir biçimde sıkıyor. Ardından sana bakıyor.

"Daha önce bu mermi hakkında bana yalan söyledin. Adamın vurulduğunu söylediğimde, hani? Aklım karıştı demiştin."

"Özür dilerim dedim. Başka ne söylememi istiyorsun? Yalan söylememek için elimden geleni yaptım. Ama her zaman başaramadım."

"Aşağıdaki insanlar, adamı senin öldürdüğüne yönelik çılgın bir fikre sahip."

"Ne acı, bunu duyduğuma üzüldüm. Olayın vahameti yüzünden veya baskı altında kaldıkları için böyle söylemişlerdir. Bunu kastetmiş olamazlar. Olaydan sonra gidip onlarla konuştum, hiçbiri böyle bir imada bulunmadı."