Konuşma · KLAASJE (DİSKOCU ORANJE GÜZELİ)

"Şimdilik hakkında herhangi bir işlem yapmayacağım. Beni buna pişman etme." (Kadını tutuklama.)

"Etmeyeceğim, dedektif..." Kadının titrediğini görüyorsun. Ardından kendini toparlıyor.

"Sana bir Karakola Çağrı Belgesi yazalım. Gelmezsen yardım etmem mümkün olmayacak." (Karakola Çağrı Belgesi yaz.)

"Geleceğim..." Evrağı almak için uzanan elinin titrediğini görüyorsun. Ardından kadın kendini toparlıyor.

Bu çok büyük bir hata olabilir, beyim.

Belki öyle, belki de değil. Merhamet göstermenin tamamen bir hata olduğu nadiren görülmüştür.

"Söz veriyorum, buradan ayrılmayacağım, geceleri bile. Bu soruşturmada size elimden gelen her şekilde yardım edeceğim ve altı hafta içinde 41. Karakol'a geleceğim." Ardından tekrarlıyor. "Söz veriyorum."

"Kim, bu mesele daha da uzamadan tutuklayalım." (Kadını tutukla.)

"Otomobil dışarıda, buyurun gidelim hanımefendi."

Kadın, ağlamaklı bir fısıltıyla kollarını öne doğru uzatıyor. Tulumunun kollarını sıvamış olduğu için bembeyaz ve kemikli bilekleri ortaya çıkıyor.

Dişlerini ve pençelerini geçirmen için bekliyor...

Teğmen, kelepçeleri cebine kaldırıyor. "Bunlara gerek yok. Sizi 57. Karakol'a ben götüreceğim ve iade işleminizin yavaş ilerlemesi için elimden geleni yapacağım."

"Süreci süresiz olarak geciktirmek de mümkün olabilir. Ancak soruşturma süresince orada daha güvende olacaksınız." Teğmen, sana dönüyor.

"Tek başıma halledebilirim. Kaçma riski taşımıyor. Yarın sabah aşağıda, Whirling‑in‑Rags'de görüşmek üzere, dedektif."

"İki ay içinde ne değişmiş olacak? Ya da bir ay içinde?"

"Her şey değişebilir." Kadın etrafına bakıyor. "Bu şehir, suçluların iadesi kanunu... Peşimdekiler hapse girebilir. Ya da belki Revachol..." Kadın susuyor.

Sessizliğinde çaresizlik var. Kaçmak için herhangi bir yol bulmaya çalışan, köşeye sıkışmış bir hayvan gibi.

"Belki Revachol bağımsızlık kazanır? Özgür bir Revachol'da yargılanırım belki. Tutuklularını En‑Merkezciler'e teslim etmek zorunda olmayan bağımsız bir devlette?"

Özgür Revachol... Otoyolda derin ve uzak bir gürültü hâkim. Güneyde devasa bir makina, sütunları sallıyor. Omurganda bir elektrik akımı hissediyorsun.

"Bunların gerçekleşebileceğini sanmıyorum, hanımefendi." Teğmenin elindeki kelepçeler şıngırdıyor...

"Kulağa güzel geliyor... Başka bir Revachol. Özgür. Bağımsız."

"Dünya değişebilir. Daha önce değişti." Kadının yuvarlak, açık kahverengi gözleri yaşlarla ışıldıyor.

Kadının politik teklifi başarıya ulaştı gibi duruyor.

Elindeki son kartı oynadı. Söyleyebileceği başka bir şeyi kalmadı. Nihai karar sana ait. Zihnindeki tahtta bir tek sen oturuyorsun.

"Ben de zannetmiyorum."

"Zannet. Dünya değişebilir. Daha önce değişti..." Kadın durduğu yere mıhlanmış gibi, sana bakıyor.

Duymayı beklediği yanıt bu değildi. Bir çeşit vatansever veya komüncü falan olduğunuzu sanmıştı, değil mi?

"Bu söylediklerinin hiçbir şeyle alakası yok."

"Biliyorum ama..." Ne diyeceğini bilemiyor.

Oynadığı politik kumarı kaybetti.

"Ben görev başındayken asla!"

"Peki. O hâlde..." Kadının yuvarlak, açık kahverengi gözleri yaşlarla ışıldıyor.

Neydi o his?

GELİYOR.

"Başka ne seçeneğim var?"

"Karakola çağırmak gibi bir seçeneğiniz var, değil mi? Çağırdığınızda gelmezsem kaçak konumuna düşerim. Beni karakola çağırabilirsin. Şu anda beni tutuklamak zorunda değilsin... Söz veriyorum, geceleri dışarı çıkmayacağım. Hep burada duracağım."

"Bunu yapabileceğini biliyorum, izin ver kendi ayağımla geleyim. İki ay içinde. Hatta belki de bir ay içinde. Tek ihtiyacım olan bu..."

"Form sizde var..." Teğmen, senin elindeki deftere bakıyor.

Bu kadarı yeter. Artık söylüyorum. Kim'in ayarları öyle böyle kaçmamış.

Kesinlikle öyle, beyim.

Yemin ederim, kadın onu da keman gibi çalıyor, beyim... Kimin aklına gelirdi?

"Form bende var..." Teğmen, kendi notlarına bakıyor.

"Neyi hak ediyorsun peki?"

"Bilmiyorum..." Sigarasını bir kenara fırlatıyor. "Günlerimi sigara ve alkol içerek ve dans ederek geçirmeyi, bokun içinde yuvarlanmayı hak ediyorum. Herkes gibi."

Kimi tutuklayayım?

Kadını! Dikkatini dağıtmasına daha fazla müsaade etme.

"Peki, adamı nasıl öldürmüş olabilir?"

"Oradan gizli bir geçit olduğunu söylemiştin, değil mi?" Pinball atölyesinin kapısına işaret ediyor.

"O yolu kullanarak buraya gelmiş ve tam buradan, benim durduğum yerden ateş etmiş olabilir. Dışarısı çok karanlıktı, onu görmem mümkün değildi."

Daha sonra da kimse fark etmeden aşağı inmiştir, öyle mi? Bu gayet mümkün...

"İlginç bir teori. Ruby bu kapının varlığından haberdar mıydı? Daha önce onunla birlikte çatıya çıkmış mıydınız?"

"Evet. Buraya pek çok kez çıktı. Eskiden içki içmek için çatıya gelirdi..." Genç kadın bir anda susuyor ama ağzı sessizce hareket etmeye devam ediyor.

Gözetleme deliği!

"Ne oldu?"

"Gözetleme deliği. Yatağımın hemen baş ucunda..." Kadın, kül tablasında duran sigarasını tamamen unuttu. "Bizi görmüş olabilir."

"Deliği onun açtığını mı söylüyorsunuz?"

"Hayır." Omuz silkiyor. "Hayır, böyle bir şeyi niye yapsın ki? Hayır, bir anda bana delikten bahsettiğinizi hatırladım ve..."

Tam anlamıyla emin olamıyor. Delik tam da yatağının üzerinde, Ruby oradan her şeyi görebilirdi.

Hayal gücünüzün dizginlerini hemen elden bırakmayın, beyim. Yolunuzdan şaşmayın.

"Gözetleme deliğini düşünüyorsun, değil mi? Pinball atölyesinin duvarındaki şu delik."