Konuşma · FİRARİ

Savaş zamanında yüksek rütbeli deneyimli askerler için kullanılan bir argo tabir. Revachol'da, Devrim zamanlarından.

"Silahını bırak, tamam mı? Seni başka türlü nasıl ikna edebilirim bilmiyorum."

"Ben oğlancı ordusundan değilim."

"Kimsenin umurunda değil, faşizan it." Kafasını sallıyor.

"Silahı yere bırak, HEMEN!"

"HEMEN ULAN!"

Dudaklarını büküyor. Siyah gözünün kenarı seğiriyor. Emrine cevap vermiyor.

Bu tarz güç gösterilerinden korkmuyor. Bu yanlış hareketti...

"Kim?" (Teğmene dön.)

"Rütbeli düşman komutanı benim. Bırak onu."

"Düşman komutanı benim" kelimeleri ciğerlerinden buz gibi çıkıyor. Yaşlı adam hâlâ silahına sarılıyor...

"Neymiş rütben peki, köpek?"

"Çifte gefrayter teğmen."

"4. oğlancı alayının bir kodamanı." İç çekiyor. "Silah umurumda değil. Anca bir değnek olur zaten..."

Haklıydınız.

"Teğmen."

"Gefrayter teğmen."

Güzel bir laf ama komutan derken sesin bozuluyor, dudaklarının arasından minik bir ciyaklama kaçıyor. Sesin korkmuş gibi çıkıyor.

"Peki ama konuşurken silahı bana doğrultma."

"Olmaz." Teğmen tabancasını adamın tam kafasına doğrultuyor ve:

"Siktir lan!!" Cuno altına sıçmışsın gibi sana bakıyor.

Haznede bir şarjör görünmüyor... Tüfeğin yanı net şekilde görünüyor.

Fazmiti Cuno'yla görmek istiyorum.

"Ben polisim. Silah sende kalabilir ama onu bana doğrultma. Kırpırdatma bile." (Devam et.)

"Tabii tabii, kıpırdarsam beni öldüreceksin. Beni duvara yaslayıp..." İç çekiyor. "Silah umurumda değil. Anca bir değnek olur zaten."

"Mermisi yok." Silahı yavaşça yere bırakıyor. Sonra yerdeyken öylece ona bakıyor.

"Hsin-Yao Komünü mü?"

"Evet, doğru duydun. Tarihten silindiler, artık huzur içindeler. Tahtadan silinen tebeşir yazısı gibi..." Bakışları içeri doğru dönüyor.

O haklı. Safre İmparatorluğu'nda Dünya Devrimi'nin 06 yılında söndürülen üçüncü bir ateşinin olduğunu neredeyse kimse hatırlamıyor.

Unut gitsin.

Sanki hiç var olmamışlar gibi. Sadece yaşlı bir adamın ellerindeki bir tüfek kaldı.

"Tarihten silinmedi. Ben onu hatırlıyorum."

"Senin gibi bir itin onların isimlerini ağzına alması hiç hoşlarına gitmezdi."

Güvenini kazanacağın zamanlar gelecek, yoldaş. Şimdi değil. Önce silahı hallet.

"Silahın güzelmiş."

"Güzel değil, beş para etmez." Omzunu silkiyor. "Ama iş görüyor."

"O tüfek tam olarak ne malı?"

"Triangong 4-46."

Güneydoğu Samara malı. Farklı. Kapanmış olmalı. Bu isimde bir modern tüfek üreticisi gelmiyor akla.

"Bir Samara tüfeği... Nereden buldunuz?"

"Hsin-Yao Komünü'ndeki kardeşlerimiz tarafından bize yollandı. Askerî yardım." Tüfeğe yavaşça vuruyor.

Tüfek onu hiç yüzüstü bırakmadı. Hâlâ ölümcül bir silah.

"Vaay... Silah da kocamanmış." Cuno silaha bakıyor.

"Aslında epey hafif. Hsin-Yao Komünü'ndeki kardeşlerimiz tarafından bize yollandı. Askerî yardım." Tüfeğe yavaşça vuruyor.

Tüfek onu hiç yüzüstü bırakmadı. Hâlâ ölümcül bir silah.

"Onu nereden buldun?"

"Samara malı bir tüfek."

"Askerî yardım." Tüfeğe yavaşça vuruyor. "Hsin-Yao Komünü'ndeki kardeşlerimizden."

"Belle‑Magrave mi?"

"Gözlerin hâlâ sağlam görüyor."

"Gözlerim mi?" Boğazını temizliyor. "Evet. Her boku görmemi sağlıyor."

Sağ tarafı tiksinçle titriyor. Sol tarafında hareket yok.

"Ateşçi adam sen misin?"

"Neci adam dedin?" Elini kulağının arkasına koyuyor. "Seni duyamıyorum."

"Bir şey yok."

"Ateşçi adam..." Kafasını sallıyor. "Gerici burjuva yandaşı. Bir yetişkin gibi konuşamıyorsun bile."

"Yakın zamanda iki tane çocuğa ateşlerini söndürmelerini söyledin mi? İkiz çocuklar."

"Söylemiş olabilirim. Türlü türlü küçük fareler buralarda dolanıyor, konumumu açık etmeye çalışıyorlar..."

Konum mu? Kulağa bir saklanma yeri gibi geliyor...

"Silahın seni hiç yüzüstü bırakmadı. Benimki de beni yüzüstü bırakmadı." (Elini kemerinin üstüne koy.)