Konuşma · SERVETİYLE IŞIĞI BÜKEN ADAM

Silüet, büyülenmiş hâlde sessizce duruyor.

"Yine mi blazma silahı." Teğmen gözlüğünü çıkarıyor ve parmaklarıyla gözlerini ovuşturuyor. "Bu mümkün bile değil."

"Mümkün değil. Fakat nasıl bir hayal..." Başını sallıyor. "Her neyse, bunu yapabilseydim bile, rakipsiz ve yoz polis kuvvetlerine DÜNYANIN SONUNU GETİRECEK silahlar teslim etmeyeceğim kesin."

"Devriye memurlarına yüksek kalibreli silahlar verirdim."

"Rakipsiz ve yoz polis kuvvetlerine daha ölümcül silahlar mı vermek istiyorsunuz? Hayır, bu işe yaramaz..."

"Çünkü silahları var!"

"Zaten silah üreticisi iki büyük şirketin yönetim kurulundayım. Öyle şeyler istesem silah sıkıntısı çekmem..."

"Çünkü yıllardır kötü yönetilen, son derece yoz ve tamamen batık hâlde bir kurum."

"Bir dakika. RHM'nin bazı sıkıntıları olabilir ama genel konuşacak olursak..."

"Biliyor musunuz, benim kulağıma da tam böyle geldi. Anladığım kadarıyla RHM mevcut yapılanmasıyla umutsuz bir vaka..."

"Bu yüzden mi yatırım yapmalıyım? RHM'nin kötü itibarı yüzünden ona bir varlık olarak az değer biçildiğini mi söylüyorsunuz?"

"Yoo, bence ederi tam da göründüğü kadar."

"Evet."

"Pekâlâ, bir kutu oyunu fikrim var."

"Devam edin."

"Sıkı durunuz. Çok yüksek konseptli."

"Hazırım."

"Dünyanın dört bir yanından insanların telsiz kullanarak birbiriyle oynayabileceği bir kâğıt kalem oyunu!"

Zaten beş para etmemiş olan bir fikri araklayıp kendi fikrin gibi satmaya çalışmak mı? Ne kadar da girişimci. Beğendim.

"Durun. Daha önce tanışmış mıydık biz?"

"Olabilir. Ben bilemem ki."

"Yo, bir daha düşündüm de, siz olamazsınız."

"Fikriniz, uzun zaman önce gelen bir grup genç adamı hatırlattı bana. Kendilerine 'Fortress Accident' diyorlardı, başarısız olacağı isminden belliydi."

"Bana ve birkaç diğer yatırımcıya, kendi deyimleriyle dünyayı değiştirecek olan bir rol yapma oyunu fikrini sunmuşlardı."

"Ne oldu peki?"

"Başlangıçta her şey güllük gülistanlıktı, fikirler sağlamdı. Fakat eksikleri... Nasıl anlatsam..."

"İşleri tamamlama iradesi yoktu içlerinde. Finansal durumları giderek daha umutsuz bir hâle gelirken, fikirleri de gerçekçilikten tam bir deliliğe dönüştü."

"Bütün paramızı kaybettik. Yüksek sanat kafasındaki tipler asla sözünü tutmaz. Sadece kapı kapı gezip o welkin'leri ya da uydurdukları diğer ucubeleri anlatmayı bilirler."

"Sanırım mitolojik yaratıklar çizmeye haddinden fazla zaman dökmelerinin herhangi bir yatırım getirisi olmamış."

"Projeyi bir şekilde kurtarmayı denediniz mi?"

"Ne yazık ki o noktaya geldiğimizde artık çok geç olmuştu. Konseptin ateşi sönmüş, geriye külleri kalmıştı."

"Size şunu söylemek istiyorum: Çok kötü bir fikir. Batacağı kesin. Siz makul bir adama benziyorsunuz ama bu mantıklı bir plan değil."

Tamam. Peki. Belki de yanıldım. Bugün hepimiz bir şeyler öğrendik.

"Nasihatiniz için teşekkürler."

"Rica ederim. Size yardımcı olabileceğim başka bir şey var mıydı?"

"Şu minik welkin'lere ikinci bir şans vermek istemediğinize emin misiniz?"

"Kesinlikle olmaz."

Kendini küçük düşürmeyi kes. Bir magnezyum at ve sakinleş.

"Durun. Şimdi neredeler?"

"Kimse tam olarak bilmiyor ama hoş bir yer olamaz."

"Sanmıyorum."

"Evet, bir daha düşündüm de, siz olamazsınız."

"Hâlihazırda işe yarayan bir fikrin değiştirilmiş versiyonu."

"Evet?"

"Kâğıt kalemle oynanan bir rol yapma oyunu ama oyuncular birbirine radyosayarlarla bağlı!"

"Nasıl bu kadar zengin oldunuz?"

"Of, yine başlamayalım."

"Ne oldu, Kim?"

"Iı, hiç. Sadece çözmemiz gereken bir cinayet var ve siz herkese para hakkında sorular sorup duruyorsunuz. Ne zaman 'bunun vakayla ilgili olduğuna emin misiniz' desem 'tabii, Kim, bence öyle' diyorsunuz..."

"Yine de bunlar bizi vakayı çözmeye asla yaklaştırmıyor gibi."

Adam kıkırdıyor. "Mühim değil. Soru sorulmaya alıştım bile. Açıkçası servetim büyükannemden miras kaldı. Kendisi Graad'da son derece yüksek öz varlıklı biriydi..."

"Ben sadece onun servetini alıp sağduyulu yatırımlar yaptım. İster inanın ister inanmayın, biraz beceriden fazlası gerek. Muazzam bir serveti teknelerle, kötü seçimlerle ve denetimsiz devlet politikalarıyla toz etmek çok kolay."

Toz ile de.

Esasında, bu adamın seviyesinde o iş birkaç kuşak sürer ama tamam.

"Son derece yüksek öz varlıklı olmak nasıl bir şey?"

Adam bir ıslık koyveriyor. "Şunu söylemem gerek ki zengin olmak öncelikle çok çalışmak demek. Her şey aşırı pahalı olduğu için sıkı çalışmanız gerek. Bu gelir düzeyinde fiyatlar katlanarak artıyor..."

"Ama şu da var, benim seviyeme ulaştığınız zaman para kazanmamak neredeyse imkânsız oluyor. Varlıklarım o kadar çeşitliliğe sahip ki ne olursa olsun kârlı çıkıyorum..."

"Düşük öz varlıklı bazı arkadaşlarım bana soruyor, 'işin bütün eğlencesi kaçmıyor mu' diyorlar. Ben de onlara 'yoo' diyorum."

Sessiz kal.

"Sermaye." Başıyla onaylıyor. "İnsanı lal ediyor, değil mi? Kasvetli bir kışın ardından ufukta yükselen güneş gibi gözleri kör ediyor."