Rozmowa · Andre

„Tak jak powiedział Noik!”

Ruby już nie ma. Ta kobieta to ktoś inny.

Musisz sprawdzić sam. Na tych ludziach nie można polegać.

Czyli brązowe włosy i starsza? Ruby mogła zafarbować włosy? Choć brzmi to już nieco wydumanie.

„Wspominałeś, że coś was obserwowało?”

„Wrażenie... że nie jesteś sam, co nie?”

„To nie był do końca człowiek – jeśli wiesz, co mam na myśli”.

To nie był człowiek? Duch, znaczy się? Wiesz, o co mu chodzi?

Nieczłowiek znaczy drapieżnik.

„To była taka mroczna sylwetka poruszająca się do góry nogami po suficie... Jak jakiś kraboczłek”.

„Kraboczłek?”

„No tak. Wspinał się po ścianach i łaził po suficie. Jak krab”.

„Zaczaił się na Acele. Jakby zastawiał pułapkę”.

Dziwne. Kraby to zwykle stworzenia morskie. I nie są znane ze wspinania się po ścianach.

„Jesteś pewien, że tam był kraboczłek?”

„Tak, totalnie. Znaczy... Osobiście to go nie widziałem – Acele była wtedy sama, ale ja jej wierzę. Skoro wybiegła z kościoła i mówiła, że w środku jest krab, to w środku jest krab”.

Czyli ostatnio tam nawet nie wchodził? Czyżby się bał?

„Powinieneś ją o to zapytać – tylko bądź miły. Nie mów jej, że nie wierzysz w kraba”.

Następstwa czegoś takiego są... aż zbyt poważne. Zachowaj ostrożność. Dowiedz się, czego tylko możesz, zanim wejdziesz do tego mrocznego budynku.

Żaden kraboczłek pewnie nie istnieje. Nie daj się omotać tymi ich bzdurami.

„Zastawianie pułapki”. (Kiwnij głową). „Kraboczłek”.

„KRABOCZŁEK!”

„Więc skąd możesz wiedzieć, że to wraki i ćpuny, skoro nawet ich nie widziałeś?”

„Szczerze mówiąc, nie mogę. Ale wiem”.

To więcej niż żałosna próba uniku. Mówiąc najprościej, próbuje z kretynizmu uczynić broń.

Czemu nie? Podchwyćmy to.

„O rany! Nie możesz. Ale wiesz. Powinienem dodać taki śmiercionośny kretynizm do swojego repertuaru”.

„Chwila!” – marszczy brew. „Jestem na 70% pewny, że nadużywają”.

„Niech się pan nie da zwieść całej tej »technologii«” – wypowiadając ostatnie słowo, bierze je w cudzysłów, który wykonuje w powietrzu palcami. „No bo skąd niby biorą się narkotyki?”

To superfuturystyczny gest. Dobrze pasuje do jego godnych imbecyla kolców z włosów.

„Ciężko mi się dopatrzeć jakiejś wady w tym rozumowaniu”.

„Jestem na 70% pewny, że coś biorą. Niech się pan nie da zwieść całej tej »technologii«” – wypowiadając ostatnie słowo, bierze je w cudzysłów, który wykonuje w powietrzu palcami.

„Ostrożność nie zawadzi. Możesz mi powiedzieć coś jeszcze?”

„Tak” – pochyla się, by podkreślić swoją wypowiedź – „...chodzi też o maszynerię...”

„Tak? O co?”

„Po co ci ten płyn do rozruchu silników?” (Wskaż butelkę Coupris L'Ange).

„Do rozruszania silników, panie władzo”.

Czy ten przyjazny speedziarz trochę się na ciebie złości? Na to wygląda.

„Jakie silniki nim uruchamiasz?”

„Co to ma być? Przesłuchanie przed komisją w Romangorodzie? Jest zimno. Płyn jest do odpalania generatora” – stwierdza, wskazując maszynę.

Tylko tak dalej, szanowny panie.

„Dobrze. Jeszcze co do innej sprawy...”

„Jak się sprawdza ta wyjątkowo wysoka zawartość eteru? Spełnia swoją rolę?”

„Chyba tak”.

Nie jesteś jeszcze całkowicie usatysfakcjonowany.

„Super”. (Kiwnij głową, pozwól, żeby cisza nieco zaciążyła). „A czym właściwie jest eter etylowy?”

„Nie mam pojęcia”.

Wiedziałeś, że eter etylowy jest używany jako lekki środek znieczulający? I rozpuszczalnik. Oraz materiał wybuchowy. A także do produkcji amfetaminy.

„Paskudnie mi to mówić, ale cuchnie tu potem”.

„A no cuchnie, prawda?”

„Mówiłem, że mamy problem ze smrodem” – podnosi kawałek przewodu telefonicznego i przygląda się mu uważnie.

„Miesza się z dziwacznym chemicznym zapachem. Jak detergent do prania...”

Niucha, po czym wzrusza ramionami.

Nie trzeba specjalisty kryminologa, aby zgadnąć, że mają z tym związek narkotyki. Wyglądają na gości, którzy niejednego z nich już próbowali.

W przeciwieństwie do dziewczyny na zewnątrz oddech chłopaków jest jednak regularny, szczęki im nie drżą, a źrenice nie są rozszerzone. A więc nie są obecnie pod wpływem.

A w każdym razie nie pod wpływem stymulantów. Nie wyklucza to więc halucynogenów, benzodiazepin, niektórych depresantów... Skąd ty to wszystko wiesz?

Ich oddech jest jednak regularny, szczęki im nie drżą, a źrenice nie są rozszerzone. A więc nie są w tej chwili pod wpływem.

Wzruszenie ramionami w zupełności nam wystarczy. Po co mówić, jeśli można to wyrazić ramionami?

„Jeszcze jedna rzecz...”

„Zaraz. Wyczuwam też eter. Czemu?”