Rozmowa · Andre

„Nie rozumiem ani słowa z tego, co mówisz”.

„Taa...” – wzrusza z melancholią ramionami. „Wiem, że nie rozumiesz. To co, masz jeszcze jakieś pytania?”

„Bardzo to przybijające. Chyba wszyscy się ze mną zgodzą, gdy powiem, że po stróżu prawa spodziewaliśmy się większej otwartości na ideę miłości, jedności i perykarnaskiej posse”.

„No, miłość bywa czasem nieźle hardkorowa...”

„O tak! Bywa!”

„Powoli się dociera”. Kiwa głową do swojego przyjaciela, po czym zwraca się do ciebie z szelmowskim uśmieszkiem: „Zaczynasz łapać”.

„Teraz już rozumiem, że lamersko było z mojej strony sugerować coś innego. Muzyka anodic faktycznie skupia się na miłości. Tak jak Kościół Perykarnaski”. (Przejdź dalej).

„TAAAK! Yekokataa – miejsce, w którym warto być!”

Wydaje się zachwycony faktem, że podzielasz jego wizję perykarnasjanizmu.

„Zrób to dla mas, zrób to dla ekipy”. Jego przyjaciel zaciska dłoń ze śrubokrętem w pięść, wyrażając aprobatę.

„Nie chciałem nic mówić, ale to rzeczywiście było lamerskie z twojej strony, że sugerowałeś wcześniej co innego. Masz jeszcze jakieś pytania?”

Mężczyzna z dużą głową wciąż się w ciebie wpatruje, kiwając nią i czekając, aż twoje ciało zacznie się poruszać...

Tak, obudź to w sobie! Niech się stanie disco. Sprowadź je na ten świat! Załatw temat tego kościoła, a potem tam zatańcz, jak na skurwiela przystało!

Czujesz, że chętnie uderzyłbyś trochę w disco, kiedy już otworzą ten klub – o ile go otworzą. Masz jeszcze w sobie ikrę.

Nic nie mów, ciesz się bitem. (Kiwnij głową).

Świetne uczucie.

„Brzmi to jak wzorcowa grupa ludzi pragnących puszczania w ich kościele głośnej muzyki tanecznej!”

„Masz rację!” – odpowiada bez cienia ironii w głosie.

„Powiedz, Andre – czy twoim zdaniem ta pradawna, namaszczająca niewinności organizacja religijna chciałaby, żeby w jednym z jej kościołów powstał klub taneczny?”

„Totalnie”. W jego głosie nie ma nawet śladu wątpliwości.

„To brzmi jak jakieś miejsce. A tych to mam już dosyć. Porozmawiajmy o czym innym”.

„Meteo?”

„Meteo. Kraj. Na Mundi?” – spogląda na ciebie, mrużąc oczy, i próbuje stwierdzić, czy żartujesz. „Na isoli Mundi”.

To jeden z najbiedniejszych współczesnych krajów pierwszego świata, niegdyś jednak – wielka starożytna cywilizacja. Stolica: Thylakos nad Pizą.

„Och, Partia Założycielska. Wiem, co to... ale może odświeżysz mi pamięć?”

„A czym jest Partia Założycielska?”

„To na razie wszystko”. [Odejdź].

„Do widzenia, funkcjonariuszu”.

„Uważaj na siebie, funkcjonariuszu. I daj znać, jak ci idzie, dobra? Znajdziesz nas tutaj”.

„O! O! Powinieneś mieć klucz. Musieliśmy założyć kłódkę na drzwi do kościoła, żeby nie szwendali się tu włóczędzy... Noik, daj funkcjonariuszowi klucz!”

„Zawsze możesz wrócić i poprosić o klucz do kościoła, jeśli zmienisz zdanie. Bez spiny, funkcjonariuszu” – puszcza ci oko.

Nie wygląda ani trochę na zrezygnowanego. Pewnie liczy na to, że prędzej czy później weźmie w tobie górę ciekawość.

„Jeśli postanowisz zająć się sprawą kościoła, to wiesz, gdzie nas szukać” – stwierdza z pewnym się siebie uśmiechem.

„Co do tych drzwi kościoła...”

Nic nie mów. Po prostu tańcz.

„Chciałem spytać o ten pełen sprzętu namiot”.

„O, powrócił Bóg Tańca! Tańczę z Bogiem Tańca!” – woła, podchodząc do ciebie tanecznym i odrobinę mniej beznadziejnym krokiem.

„Tak. Wszystko zainstalowane! Niech pan to sobie wyobrazi: tysiąc bawiących się tu osób! Dziesięć tysięcy!” – wymachuje rękami w żałosny, zupełnie niehardkorowy sposób.

„Ekstatyczne wibracje! Totalna transcendencja! Skończyłem też instalowanie nowego kompresora!” – zerka na onieśmielające czarne pudło stojące w kącie, z którego wydobywa się muzyka.

„Pozostało już tylko nazwać nasz klub. Zechce pan uczynić nam ten zaszczyt, detektywie?”

„Chyba wymyśliłem nazwę...” (Przejdź dalej).

„Tak?” – pyta i przestaje dotykać swoich włosów. „Jak brzmi ta nazwa?”

„Disco Elysium”.

„Jak to doloriańskie słowo określające świat? Elizjum...”

„Ale Disco Elysium...” – zdaje się, że nie jest pewna. „Czy to nie brzmi dziwacznie? Disco to przeszłość, co nie? Zapomniana”.

„PRZESZŁOŚĆ TO PRZYSZŁOŚĆ, ALE PRZYSZŁOŚĆ JEST MARTWA!”

„Nie, to piękna nazwa. Piękna i odważna! Dokładnie taka, na jakiej nam zależy”.

„Oraz krótka. I zapada w pamięć!”

„W takim razie zdecydowane. Witajcie wszyscy w Disco Elysium!”. Snop światła omiata parkiet, zalewając go fioletowym błękitem.

Wiatr przywiewa ze zniszczonej galerii nieco śniegu. Otula cię szczelnie zimnym, lśniącym od płatków powietrzem. Powinieneś wrócić niedługo do muralu. Do tego z napisem „Jutro jest zaledwie o szept od ciebie”.

Andre zrywa się do czegoś przypominającego taniec. Ktoś podkręca głośność muzyki.

Powinieneś po prostu płynąć z prądem. Przeżywać to, co się dzieje.

Zacznij wystukiwać nogą rytm.

To, wydaje się, dobre uczucie... Ale o co chodzi? Co to za rzecz, którą Andre robi ze swoimi kończynami?!

(Patrz na jego ruchy). „Co ty robisz, Andre?”

„Tańczę!” – woła. Wykonuje kolejny zestaw dziwnych ruchów, ale nie wygląda to zbyt fajnie czy nowocześnie. Szczerze mówiąc, wygląda to badziewnie...

To softkorowe wirowanie ma być niby tańcem?

„Powinniśmy o tym porozmawiać. O tym twoim niby tańcu”.

„Jasne!” – podskakuje z radością, a jego ruchy podkreślają stroboskopowe błyski klubowych świateł.

Porozmawiać? O czym tu rozmawiać, skoro możesz wyrazić sam siebie ruchem?