Rozmowa · Andre

„Dzień dobry, nazywam się Andre. Miło mi pana poznać”.

Jego włosy mają w sobie bez wątpienia coś agresywnie futurystycznego. Masz przeczucie, że tak właśnie będzie wyglądać przyszłość...

Kretyńsko. Tak, jeśli przyszłość kiedykolwiek nadejdzie, będzie wyglądać kompletnie kretyńsko. Jak ten gość.

Uściśnij mu dłoń.

Uścisk jego dłoni jest mocny, ciepły i mokry od potu. Próbuje sprawiać wrażenie pewnego siebie.

„To moja posse: Noik...”

Młody mężczyzna z kolczykami przygląda ci się podejrzliwie.

„...i Jajkogłowiec”.

„Głowiec!” – krzyczy. Z magnetofonu szpulowego uniesionego wysoko nad jego głową nieustannie wydobywa się głośna i dziwna muzyka.

„Razem z Acele Berger, która w tej chwili zajmuje się w terenie poważnie progresywnymi eksperymentami sonicznymi, tworzymy grupę »organizatorów lokalu muzycznego«”.

„Czemu tu jesteście?”

„Widzi pan, przemierzyliśmy cały Północny Jamrock w poszukiwaniu nieruchomości, w której moglibyśmy otworzyć nowy lokal...”

„Oraz talentów!”

„Tak, dziękuję, Jajkogłowcze. I chociaż nie brakuje w Jamrock surowych, nieskrępowanych talentów puszczających taśmy, to znalezienie nieruchomości okazało się trudne”.

„To szambo”.

„Przepraszam za wulgarne słownictwo mojego przyjaciela, Noika. Zdaję sobie sprawę, że to nie jest język, jakim powinno się rozmawiać z funkcjonariuszem policji. Noik ma problemy z respektowaniem autorytetów”.

„Potrzebujesz czegoś?”

„Tak – chodzi o problem zajętej eklezjastycznej nieruchomości. Pewnie zauważył pan zapuszczone siedlisko narkomanii wznoszące się na wybrzeżu?”

W końcu ktoś, kto rozumie trudy narkomanii! Rozegraj to odpowiednio, być może znalazłeś sobie sojusznika.

„Narkomania...” (Kiwnij z zamyśleniu głową). „O czym dokładnie mowa?”

„Mówię o kościele. I niczego nie wyolbrzymiam! Nawet miejsce duchowego azylu może stać się magnesem przyciągającym najróżniejsze wraki i ćpunów, gdy pozostawi się je bez opieki...”

„Ćpunów!”

„Wraki!” – spluwa ze złością na wkręt i zaczyna go czyścić.

„No cóż, przykro mi to mówić, ale dokładnie do tego doszło w tym przypadku. Przykro, ponieważ zamierzaliśmy właśnie umieścić Martinaise na mapie, zakładając tu jeden z najlepszych klubów z muzyką dance w Jamrock – nie, poprawka: w Revacholu...”

„Poprawka: na świecie!”

„Przykro tym bardziej, że ćpuny i wraki okupujące ten kościół należą do najgorszego sortu”.

Odchyla się odrobinę, spoglądając na ciebie poważnie. Pozwala ci pomyśleć o tym, jak straszne są te wraki i ćpuny.

Świetnie. To aż się prosi o opinię. Jesteś od nich ekspertem.

„Czyli jakiego?”

„Strasznego sortu”.

„»Straszność« nie jest powodem do wszczynania policyjnego śledztwa”.

„Wie pan, naprawdę sam musi pan to ocenić. Tylko proszę przy tym pamiętać, że ich straszność uniemożliwia nam przywrócenie temu kościołowi funkcji centrum lokalnej społeczności. Oraz duchowego azylu”.

„Do tego nie ogrzewają ani nie sprzątają tego budynku. Buda zaraz się zawali”.

„Ludzie chcą po prostu puszczać taśmy, a oni wszystkich straszą! W tym miejscu czuć złe fale! Nikt nie jest w stanie tańczyć w takich warunkach”.

„Dziękuję, Jajkogłowcze...”

„Więc zajmie się tym pan, prawda?” – zwraca się do ciebie. „To powinna być policyjna sprawa – pozbycie się ich stamtąd. Cokolwiek strasznego tam robią, na pewno nie jest to coś, co kaznodzieje mieli na myśli, wznosząc ten budynek”.

Wyprawa na wyspę może poczekać. To niesamowicie ważne.

Wyprawa na wyspę to twój los, a to – AKT WOLNEJ WOLI. Powiedz „tak” MOŻLIWOŚCI WYBORU!

„Później zdecyduję. Na razie mam do ciebie kilka pytań”. (Nie teraz).

„W porządku!” – woła, klaszcząc entuzjastycznie...

...z zapałem mającym sugerować, że zgodziłeś się już zająć się tą sprawą.

„Przyjrzę się temu. Powiedz mi coś więcej”. (Przyjmij zadanie).

„W porządku!” – woła, klaszcząc z entuzjazmem.

Andre ewidentnie bardzo się cieszy, że potraktowałeś go poważnie. To samo można zresztą powiedzieć o wszystkich w namiocie. Chłopaki wymieniają się radosnymi spojrzeniami.

„Policja ma teraz ważniejsze sprawy na głowie, dzieciaku”. (Nie teraz).

„Niech pan nie będzie taki! Przynajmniej niech pan nad tym pomyśli. Zależy od tego nasze życie – nasze marzenia! Na pewno spojrzy pan na to inaczej, gdy wszystko panu wyjaśnię... Lubicie zadawać pytania, prawda? Policjanci uwielbiają pytania – proszę mnie wypytać! Przekona się pan!”

„Taaak!” – jego towarzysz kiwa olbrzymią głową w rytm basów. „Masz pytania – my mamy odpowiedzi!”

„Założę się, że ma w chuj pytań”.

Ma rację. Wszystkie te urocze pytania czekające na odpowiedź – możesz o nich po prostu zapomnieć. Będzie jeszcze wiele okazji do pytań. A może nawet zada je ktoś inny? Inny niż ludzie na wyspie.

„No dobrze, może tylko kilka pytań...”

„I tak trzymać!”

„Nie”. [Odejdź].

Ma rację. Wszystkie te urocze pytania czekające na odpowiedź – możesz o nich po prostu zapomnieć. Będzie jeszcze wiele okazji do pytań. A może nawet zada je ktoś inny?

„Strasznego. Czyli jakiego dokładnie?”

„Miałem nadzieję, że sam pan to oceni, funkcjonariuszu. Mogę tylko powiedzieć, że ich straszność uniemożliwia nam przywrócenie temu kościołowi funkcji centrum lokalnej społeczności. Oraz duchowego azylu”.

„To jacyś obcokrajowcy? Założę się, że tak”.

„Możliwe – nie wiemy tego na pewno. Ale wiemy, że jest w nich coś strasznego”.

„No nie wiem. Sam jestem trochę ćpunem...”

„Och, gdyby chodziło tylko o to” – zapewnia cię prędko. „To nie byłoby problemu. Ale jest w nich też coś strasznego”.

„No nie wiem, sam sobie czasem lubię pofolgować...”