Rozmowa · Andre

„O, witam! Dobrze pana widzieć” – rusza w twoim kierunku tanecznym i niewytłumaczalnie softkorowym krokiem. To żenujący widok.

Może nie wszystko jest dokładnie tak, jak ci powiedziano? Przeanalizuj to przez moment.

„Chciałem spytać już wcześniej – co jest z twoimi włosami?”

„To wyraz mojej indywidualności”.

Czy to łysy placek? Ciężko powiedzieć od tych poukładanych w kolce kosmyków, ale wygląda na to, że facet łysieje.

„To ważne dla ciebie? Bycie indywidualnością?”

„Oczywiście, że tak – gdyby nie to, byłbym po prostu jeszcze jednym biedakiem bez wykształcenia i pieniędzy. Jak spod sztancy. Ale jestem sobą – i mam radykalne kolce”.

„To idiotyczne”.

„Zgadza się. Absolutnie”.

„A nie układasz ich tak dlatego, że łysiejesz?”

„Albo układam je tak, bo łysieję – tak. Chcę połączyć ze sobą pozostałości moich włosów, zanim mnie opuszczą”.

„Chcę pochwalić się swoimi włosami – mam wyjebane na to, ile lat dają mi ludzie. Jestem dwudziestolatkiem!”

„Ile ty masz lat, Andre?”

„Nie dwadzieścia”.

„W porządku”.

Spogląda na stopioną szczoteczkę do zębów. „Może to był kiepski pomysł... No cóż”.

„Jaka jest sytuacja w tym kościele? Nie dostałem się jeszcze do środka”.

„O co chodzi z Jajkogłowcem? Chciałbym z nim pogadać”.

„Jest małomówny – komunikuje się głównie poprzez muzykę... i bycie mistrzem ceremonii”.

„A ty jak się z nim porozumiewasz?”

„No cóż...” – wzrusza ramionami. „On po prostu tu jest. Tak naprawdę nie wiem, jak się z nimi porozumieć”.

„A rozmawiałeś z nim kiedyś tak naprawdę?”

„Tak, czasem... Gdy przypadkiem uda mi się do niego dotrzeć. Ale najpierw trzeba wysłuchać mnóstwo »hardkoru do potęgi mega«”.

Mężczyzna uśmiecha się tajemniczo – pozwala, aby bit mówił sam za siebie.

Rozumiem. Jest zagadką.

„Hm, a kto to jest mistrz ceremonii?”

„No wie pan... Gospodarz. Deklamator sloganów. On jest wykonawcą. Rozkręca imprezę”.

Bardzo ciekawe, szanowny panie. To trochę jak ty. W skrócie mówi się na nich „MC”.

„Och. Ma to sens. W takim razie następne pytanie”.

„Tak?”

„Co do tego kościoła – przyjrzałem mu się”.

„Tak? I co z tego wynikło?”

„Powoli załatwiam sprawę kościoła, ale wolno to idzie. Soona utknęła trochę w swoich badaniach”.

„Na czym utknęła?”

„Próbuje wychwycić anomalię za pomocą specjalnego zestawu mikrofonów, ale nie słyszy w słuchawkach żadnego dźwięku”.

„Deficyt dźwięku?” – pyta drugi speedziarz i wskazuje kciukiem głośniki stojące na tyłach. „Tak się składa, że mamy głośniki o potężnych niskich tonach. Pewnie by sobie z tym poradziły”.

Mają jeden głośnik. Jeden. Uno. Un.

„Nie jestem pewien, czy to kwestia braku basów, ale spytam, co o tym sądzi Soona”.

„Ta dziecinka ma całkiem niezły zakres” – stwierdza, kiwając głową. „Zdmuchnie jej beret z głowy, zapewniam”.

„Chyba znaleźliśmy rozwiązanie”.

„Soona zgodziła się na wasz plan budowy klubu, ale obiecałem, że pomogę jej najpierw w jej projekcie. Zajmie to trochę czasu”.

„W porządku. Proszę robić, co pan musi. Ufamy panu” – spogląda na swoją posse, a później z powrotem na ciebie i uśmiecha się. „Gdyby potrzebował pan pomocy, to proszę dać znać”.

„Nic. Po prostu się tam pokręciłem. W środku nikogo nie było”.

„Hmm... Ale widział pan te maszyny, tak? I dziwaczne miski z wodą ustawione w rytualnym kręgu pośrodku kościoła?”

„Mówię panu, oni tam są... Musi pan tylko zajrzeć tam jeszcze raz”.

„Wyrzuciłem programistkę, nie będzie wam już robić kłopotów. Czas zatańczyć!”

„Poważnie?” – pyta, uśmiechając się radośniej niż dotąd. „Jesteśmy panu bardzo wdzięczni, funkcjonariuszu. Jest pan prawdziwym sojusznikiem i zapowiedzią nowej epoki MUZYKI ANODIC DANCE”.

„Szalony z ciebie skurwiel”.

„A co z interesem na boku? Namyślił się pan?”

„Interes na boku może być, ale chcę dostawać dolę”. (Pozwól im produkować prochy).

„Nie” – sprzeciwia się ten z naszyjnikiem i wpatruje się w ciebie chłodno. „Nie wyciśniesz z nas wszystkiego po tym, jak trzymałeś nas w niepewności tak długo”.

„Noik!” – zwraca się Andre do swojego przyjaciela. „Bądźmy rozsądni! Przydałaby się nam przyjazna twarz na komisariacie” – stwierdza, po czym z szerokim uśmiechem na ustach odwraca się do ciebie.

„Co pan powie na 50%? To bardzo uczciwa propozycja. Umowa stoi?”

„Zaraz, myślałem, że dostanę swoją część już teraz?”

„Niech pan nie przesadza. Zainstalowanie sprzętu, rozpoczęcie produkcji i dostarczenie towaru potrzebującym potrwa tygodnie. To długotrwały proces”.

„W porządku”.

„W porządku!” – uśmiecha się. „Przeniesienie naszych rzeczy do środka trochę potrwa. Pewnie kilka godzin. Niech pan zajrzy do nas za jakiś czas!” – zaprasza, po czym macha do swoich towarzyszy i woła: „Do roboty!”

[Wyjdź z namiotu].

„Masz na myśli fabrykę narkotyków? Tak, o tym nie ma mowy. Bo widzisz, to nielegalne”. (Odmów jej budowy).

„O rety, naprawdę?” – jego uśmiech przygasa. „Straszny z pana nudziarz”.