Rozmowa · Andre

„Niech będzie...” – stwierdza zawiedziony. „Poradzimy sobie. Przeniesienie naszych rzeczy do środka trochę potrwa. Pewnie kilka godzin. Niech pan zajrzy do nas za jakiś czas!” – zaprasza, po czym macha do swoich towarzyszy i woła: „Do roboty!”

[Wyjdź z namiotu].

„Interes na boku? Nie mam pojęcia, o czym mowa”. (Nie przeszkadzaj im w niczym).

„Oczywiście!” – woła i porozumiewawczo kiwa głową. „Oczywiście miałem na myśli bar. Po co ja w ogóle poruszyłem ten temat?” – Andre uśmiecha się, jakby to załatwiało sprawę.

„Przeniesienie naszych rzeczy do środka trochę potrwa. Pewnie kilka godzin. Niech pan zajrzy do nas za jakiś czas!” – zaprasza, po czym macha do swoich towarzyszy i woła: „Do roboty!”

„I... Nie zmienił pan zdania na temat naszego małego interesu na boku, prawda?”

„Jestem człowiekiem słownym”.

„W porządku!” – Andre uśmiecha się, jakby to załatwiało sprawę. „Przeniesienie naszych rzeczy do środka trochę potrwa. Pewnie kilka godzin. Niech pan zajrzy do nas za jakiś czas!” – zaprasza, po czym macha do swoich towarzyszy i woła: „Do roboty!”

[Wyjdź z namiotu].

„Właściwie to tak sobie myślałem...”

„Nie” – sprzeciwia się ten z naszyjnikiem i wpatruje się w ciebie chłodno. „Nie wyciśniesz z nas wszystkiego po tym, jak »zmieniłeś zdanie«”.

„Rozkręcimy to laboratorium. Za późno, żeby to odkręcić. Pogódź się z tym – to ty podjąłeś tę decyzję, glino”.

„POGÓDŹ SIĘ!” – krzyczy Jajkogłowiec.

„Nie” – sprzeciwia się ten z naszyjnikiem i wpatruje się w ciebie chłodno. „Nie możesz »zmienić zdania« po zabraniu nam wszystkich pieniędzy”.

„Nie” – sprzeciwia się ten z naszyjnikiem i wpatruje się w ciebie chłodno. „Nie możesz obiecać czegoś, a później »zmienić zdanie«. Zaufaliśmy ci, glino”.

„Rozkręcimy to laboratorium. Za późno, żeby to odkręcić”.

„ZAUFANIE!” – krzyczy Jajkogłowiec.

„I... Wciąż nie chce pan mieć nic wspólnego z naszym małym interesem na boku, tak?”

„Właściwie to tak sobie myślałem...”

„Nie” – Jajkogłowiec rozgląda się wokoło, a z jego ust znika uśmiech. „Nie. Myślałem, że się dogadaliśmy. Chłopaki, nie zmieniamy zdania”.

„Niech będzie...” – stwierdza zawiedziony. „Poradzimy sobie. Przeniesienie naszych rzeczy do środka trochę potrwa. Pewnie kilka godzin. Niech pan zajrzy do nas za jakiś czas!” – zaprasza, po czym macha do swoich towarzyszy i woła: „Do roboty!”

[Wyjdź z namiotu].

„Och, masz na myśli nielegalną fabrykę narkotyków? Nie będzie w kościele żadnych szemranych spraw. Tylko miłość i muzyka anodic dance”.

„Cieszę się, że mogłem pomóc”.

„Jesteśmy panu wdzięczni” – uśmiecha się. „Przeniesienie naszych rzeczy do środka trochę potrwa. Pewnie kilka godzin. Niech pan zajrzy do nas za jakiś czas!” – zaprasza, po czym macha do swoich towarzyszy i woła: „Do roboty!”

[Wyjdź z namiotu].

„Dobre wieści! Zdołałem przekonać Soonę. Zgadza się, żebyście się wprowadzili, ale pod jednym warunkiem – potrzebuje do swojego projektu waszych głośników”.

„Jesteśmy panu bardzo wdzięczni, funkcjonariuszu. Jest pan zapowiedzią nowej epoki MUZYKI ANODIC DANCE” – speedziarz uśmiecha się radośnie jak nigdy dotąd.

„Będziecie musieli się przez kilka tygodni dzielić miejscem, dopóki nie ukończy swoich badań”.

„To nic, poradzimy sobie” – zapewnia, szczerząc zęby z podekscytowaniem.

„Porozmawiałem ze spowitą cieniem istotą wspinającą się po wspornikach. Człowiekiem żyjącym na suficie!”

„O rety! Kim on jest? Co pan o nim myśli?”

„Szczerze mówiąc, wydał mi się w porządku. Bardzo uduchowiony”.

„Naprawdę? Hmm... Interesujące. Co on robi w kościele?”

„Wygląda na to, że wygłasza kazania i się modli”.

„Nieważne” – mamrocze gburowato paranoiczny młody mężczyzna. „Będzie sprawiał nam problemy?”

„Taaa... Noik ma rację... Wróćmy do sedna. Co z nim zrobimy?”

Ci goście nigdy go nie złapią. Ty też nie. Nic się nie da zrobić.

„Jak na moje to nigdy stamtąd nie odejdzie. Wespnie się do siebie na górę i uwierzcie – w życiu go nie złapiecie”.

„No nie wiem... Nie wydaje się panu, że będzie poważną przeszkodą?” – pyta, pocierając swoją szczękę. „Straszny koleś wspinający się pod sufitem, gdy goście próbują spędzić ze sobą trochę przyjaznego hiperczasu?”

„Spokojnie, wątpię, żebyście obchodzili go wy albo ktokolwiek inny”.

„Jak się nad tym zastanowić, to chyba nie będzie jakiś wielki problem”.

„Wszyscy są mile widziani – by tańczyć do samego rana! TAAAK!”

„Może... ee... Chyba coś wymyślimy. No dobrze, ale co z tym drugim straszydłem – z tą kobietą w babcinych ciuchach? Widział ją pan?”

„Będziecie po prostu musieli żyć z kraboczłekiem”.

„Powiedział mi, że w ogóle nie będzie mu przeszkadzało, jeśli powstanie tam klub nocny”.

„Oczywiście, że stanowi problem – to kraboczłek!”

„Więc...?” – zaciera zmarznięte ręce, aby je rozgrzać.

„Kraboczłek, człowieku!”

„Słyszę cię, przyjacielu. Co z nim?”

„Nie da się złapać kogoś, kto łazi po ścianach jak jakiś szurnięty pająkokrab”.

„Dba o aktywność fizyczną, prowadzi duchowe rozważania i nie pije alkoholu. Kim ja jestem, żeby eksmitować kogoś takiego?”

„Na pewno ma jakieś niecne zamiary” – stwierdza Andre, kręcąc głową. „To kraboczłek... Zagrożenie dla społeczeństwa”.

„Wątpię. Poza tym jestem raczej pewien, że nie da się go złapać podczas tej jego wspinaczki”.

„Pod tym dachem dzieje się coś złowrogiego. Zdaje się, że gość się narkotyzuje albo coś takiego”.

„Co ma pan na myśli?”

„Nie jestem pewien, mówię ci tylko, jakie to było uczucie”.

„Nie brzmiało to jak wypowiedzi trzeźwego człowieka. Ewidentnie doznaje tam wizji”.

„Ewidentnie aktywność fizyczna sprawia mu radość. Gość wspina się jak jakiś pojeb!”

„Miałeś rację, to prawdziwy narkoman. A jak się wspina! Przerażające”.