Rozmowa · Andre

„Prawda? Jest w nim coś naprawdę dziwnego... Co on właściwie robi w kościele?”

„Dał mi dziwaczny wykład na temat alkoholizmu, a potem zaczął bajdurzyć coś o matczynej miłości”.

„O rety, ma pan na myśli kraboczłeka! Kim on jest? Co pan o nim myśli?”

„Nie widziałem tego drugiego straszydła, tylko jakieś maszyny”.

„Hmm... Ale ona gdzieś tam jest – musi być. Próbował pan sprawdzić maszyny?” – pyta, przechylając na bok głowę i dotykając jedną ręką kolce w swoich włosach. „Proszę dać nam znać, jeśli ją pan zobaczy...”

„Widziałem spowitą cieniem istotę wspinającą się po wspornikach. Ludzkie zwierzę!”

„Rety! I co się stało?”

Odważny glinoczłek, taki jak ty, z pewnością nie umknie pełen lęku przed zwykłym śmiertelnikiem!

„No... Przyszedłem tutaj, żeby zgłosić, co widziałem. Kraboczłeka”.

„Ale nie rozmawiał pan z nim?” – mruczy do siebie. „Myślę, że powinien pan tam wrócić – ustalić, jak wygląda sytuacja, i dowiedzieć się, czego on chce”.

„Uciekłem. Byłem przerażony”.

„Ee... Przecież to był tylko kraboczłek. Jest pan dzielnym gliną, może powinien pan tam wrócić i z nim porozmawiać? Ustalić, jak wygląda sytuacja, i dowiedzieć się, czego on chce”.

„Nie uwierzysz. Stanąłem mężnie i śmiało zmierzyłem go wzrokiem, ale... nagle z jego oczu buchnęły płomienie! To było jak nie z tego świata”.

„Ma pan rację – nie wierzę w końcówkę... To brzmi jak coś z tanich powieści fantastique. Pełno w nich czarów nie z tego świata i naciąganych bzdur”.

„To musiał być kraboczłek. To nic, jeśli wystraszył się pan i uciekł” – mruczy do siebie. „Myślę, że powinien pan z nim porozmawiać – ustalić, jak wygląda sytuacja, i dowiedzieć się, czego on chce”.

„Właściwie to chciałbym porozmawiać o czymś innym”.

„Hmm” – sprawia wrażenie rozczarowanego. „Tylko proszę dać nam znać, jeśli coś się zmieni w sprawie kościoła...”

„Używałem akurat komputera, kiedy pojawiła się Soona, dawna główna programistka Fortecy Katastrof”.

„Programistka? To dziwne. Jaka ona była? Zapytał pan ją o klub nocny?”

„Nie spodobał jej się pomysł otworzenia klubu anodic dance”.

„Jaka szkoda! To moja ulubiona rzecz na całym świecie” – stwierdza i wrzuca młotek do skrzynki z narzędziami. „A ona w ogóle jej nie lubi”.

„Szkoda” – wzdycha. „Co teraz? Mamy jakiś pomysł na wybrnięcie z tego impasu i ruszenie ku oświetlonej laserami przyszłości przepełnionej tańcem i jednością?”

„JEDNOŚĆ! TANIEC!”

„Powiedziała bardzo jasno, że się nie wyniesie, dopóki nie ukończy swojego projektu”.

„I nie może jej pan po prostu eksmitować?”

„Mógłbym spróbować jeszcze raz. Uderzyć prawem niczym młotem”.

„O tak!” – podnosi mały młotek i wykonuje nim rytualny gest.

„Nie, Noik. Żadnych młotków. Jestem pewny, że znajdzie się jakieś rozwiązanie. Może obiecamy, że nie będziemy jej przeszkadzać? No wiesz – współistnienie”.

„Jeśli by się na to zgodziła... Chcemy tylko dostać się do kościoła i dzielić się radością oraz ekstazą muzyki”.

„Linie w mroku – istnieją, WSPÓŁISTNIEJĄ!”

„Przynajmniej kraboczłek sprawia wrażenie zaawansowanej istoty. Jest hardkorowy. Zrozumie”.

„Tak, może dalej wspinać się w wieży. A programistka... Czy ona lubi muzykę anodic dance?”

„Ani trochę. Prawdę mówiąc, to wręcz jej nie znosi”.

Jajkogłowiec nie może uwierzyć w twoje słowa. Z tego powodu przez chwilę pompuje pięścią odrobinę wolniej, ale szybko wraca do pełnego rozmachu.

„Spokojnie. Coś wymyślimy” – stwierdza, kiwając z entuzjazmem głową, po czym pochyla się i szepcze: „Jeśli współistnienie nie wypali, zawsze może ją pan wyrzucić stamtąd siłą, prawda? Jeśli... nie ma pan nic przeciwko. Co pan na to?”

Pamiętaj – wyspa nigdzie się nie wybiera. Nie odpłynie stąd ani nie zniknie. Bez pośpiechu!

„Nie zgadzam się na jej wyrzucenie, ale mogę spróbować ją przekonać”. (Kontynuuj zadanie).

„Doskonale! Powodzenia, przyjacielu” – uśmiecha się szeroko, przez co wygląda jak replika swojego towarzysza z wielką głową.

„Może gdybyście zrezygnowali z pomysłu produkcji narkotyków, byłoby ją łatwiej przekonać”.

Rozgląda się po namiocie. „Rety... Fabryka narkotyków była integralną częścią prowadzenia klubu”.

„To była moja ulubiona część. Chemia jest świetna. Poza tym wyobraźcie sobie wszystkie narkotyki, jakie moglibyśmy wyprodukować, gdybyśmy posiadali własne laboratorium”.

„Muzyka anodic jest świetna i w ogóle, ale narkotyki... One sprawiają, że człowiek czuje się naprawdę dobrze. Kiedy ostatni raz czułeś się naprawdę dobrze?”

Ekssssscytacja wzburza twoje emocje. Może powinieneś sztachnąć się jakimś prochem teraz, w tym namiocie?!

„Nie mam czasu na dobre samopoczucie. Jestem bardzo zajętym funkcjonariuszem policji”.

„Wyciągnij ten kij ze swojego dupska, stróżu prawa. Pokochałbyś narkotyki. Sprawiają, że człowiek doświadcza transcendencji”.

„No dobrze, zobaczę, czy to się uda”. (Kontynuuj zadanie).

„Hej, na co komu prochy, jak można wypić piwo albo dwa?”

„Nie no, nikt nie lubi pijanych ludzi – pijani ludzie wywołują bójki i próbują wszystkich podrywać. Za to ludzie na speedzie...”

Tańczą całymi godzinami, zespoleni z nocą!

Są dokładnie tacy sami, tyle że zamiast zasypiać po 12 godzinach imprezują przez całe 24.

„Nigdy. Nigdy w swoim życiu nie poczułem się dobrze”.

„I właśnie od tego są narkotyki. Dokładnie od tego. Pora poszerzyć horyzonty”.

„Racja. Czuję się dobrze tylko po tym, jak sieknę sobie wysokiej klasy procha. Wtedy jest świetnie!”

„Widzisz?”

Ale to tylko dlatego, że stale jesteś na kacu po tych „wysokiej klasy prochach”. Detoks po nich zabiera całe miesiące.

(Skłam). „Jara się nią. Jak chyba każdy, nie? Posłuchaj tylko tego wariackiego pulsowania!”

„Cudownie!” – woła, kiwając z entuzjazmem głową, po czym pochyla się i szepcze: „Jeśli współistnienie nie wypali, zawsze może ją pan wyrzucić stamtąd siłą, prawda? Jeśli... nie ma pan nic przeciwko. Co pan na to?”

„Tak, nie mogę jej eksmitować. Próbowałem, ale powołała się na Ustawę o podróżach. I ma rację, więc...”

„Wymyślimy coś, prawda, chłopaki? Wypracujemy jakiś układ. Możemy prowadzić klub i nie przeszkadzać jej”.

„Nie, nie eksmituję jej. Musimy wymyślić jakieś inne rozwiązanie”.