Rozmowa · Andre

„Patrzcie, jaki człowiek honoru”.

„Nie, Noik. Pan ma rację... Chyba podeszliśmy do tego w niewłaściwy sposób. Jestem pewny, że znajdzie się jakieś rozwiązanie. Możemy obiecać, że nie będziemy jej przeszkadzać”.

„Nie mam na to czasu. Noga boli mnie od łażenia i muszę dostać się na wyspę...” (Spójrz na klapę namiotu).

„Nie no! Niech pan z nią chociaż porozmawia – na pewno jest jakieś wyjście z tej sytuacji. Ładnie proszę! Możemy prowadzić nasz klub tak, aby jej nie przeszkadzać”.

„Byłem tak onieśmielony, że nie odważyłem się spytać...”

„Nie no... Musi pan z nią dla nas porozmawiać!” – woła, próbując ukryć swoje rozczarowanie.

„Proszę zgłosić się do mnie, gdy już pan to zrobi, dobrze? Liczymy na pana!”

„Nie spodobał jej się ten pomysł. A produkcja narkotyków też nie pomogła”.

„Jaka szkoda! To są moje dwie najulubieńsze rzeczy na świecie” – stwierdza i wrzuca kilka wkrętów do swojej skrzynki z narzędziami.

„Narkotyki i muzyka anodic, ma się rozumieć. A ona nie lubi ani tego, ani tego. Niektórzy ludzie po prostu rodzą się uwstecznieni”.

„Twierdzi, że nie byliście ze mną tak do końca szczerzy co do swoich planów”.

„Niech pan da spokój. Komu pan ufa? Dziwnej programistce czy nam? My chcemy uczynić świat lepszym miejscem”.

„Poczuj miłość! DALEJ, POCZUJ JĄ!” – duszny namiot tłumi dwa ostatnie słowa. Polecenie nie robi na nikim wrażenia.

Niezbyt przekonująca próba sprzedaży czegoś, co nie wydaje się warte kupna.

„No dobra. Może trochę ją czuję”.

„Poczuje pan ją, proszę mi wierzyć... Jak tylko zainstalujemy nasz sprzęt. Wszystko będzie płynęło i pompowało...”

„W każdym razie skoro sprawa została dogadana... to jakie ona sprawiała wrażenie? Znaczy, w sensie nastawienia do klubu z muzyką dance? »Ja« oder »Nein«? Buja czy zamula?”

„Miłość? Nie, nie czuję jej ani trochę”.

„I...?” – pyta cały spięty. „Co z tego wynikło?”

„To chyba świetny czas na taniec, co?”

„Nie detektywie” – odpowiada porucznik, spoglądając na drzwi kościoła. „Naprawdę powinniśmy ruszać do Whirling-in-Rags. Natychmiast”.

„Kim dokładnie są ci ludzie w kościele?”

„Wspominałeś, że kościół należy do jakichś kaznodziejów. Co to za kaznodzieje?”

„A tak, to meteorska nazwa Partii Założycielskiej. Pomyślałem, że będzie fajnie, jak jej użyję”.

Jeśli nie wiesz, czym jest Partia Założycielska, może uda ci się ukryć tę niewiedzę odrobiną demagogii.

„Zanim przejdziemy dalej – co znaczy »meteorska«?”

„No wiesz – z Meteo. Związana z Meteo”.

(Ukryj niewiedzę). „Zechciej mi przypomnieć, Andre. Czym jest Partia Założycielska?”

„Właściwie nigdy nie zadałem sobie trudu, żeby dowiedzieć się o nich czegoś więcej. Nie potrafię podać ci precyzyjnej definicji, ale to bardzo potężna religijna organizacja”.

(Kiwnij głową). „Dobrze. A teraz porozmawiajmy o czym innym”.

„I?”

„I mają korzenie w starożytnym społeczeństwie” – milknie na chwilę. „Są też opiekunami Kościoła Perykarnaskiego. Do tego namaszczają niewinności. To oni tak jakby stworzyli niewinnościowy system, co nie?”

„Nie brzmi to, jakby mieli ucieszyć się z otworzenia klubu tanecznego w ich kościele”.

„I tutaj totalnie się mylisz” – stwierdza, kręcąc głową.

„Kościół Perykarnaski to przede wszystkim miłość! Muzyka anodic to miłość! Kocham moją perykarnaską posse, miłość to ucieczka przed śmiercią! TAŃCZYMY!!!” – gwałtownie potrząsa magnetofonem, jakby chciał sprawdzić, czy jest w stanie go połamać.

„Miłość to HARDKOR!”

„Jedność”.

„JEDNOŚĆ!”

„Naróbmy trochę hałasu dla mojej insulindiańskiej posse!” – woła i podkręca głośność, po czym spogląda na ciebie i kiwa głową. Jakby dawał ci znak, że możesz zacząć tańczyć.

Czujesz to. Krążące w twoim ciele anody i katody. Twój duży palec u nogi zaczyna stukać w rytm basu, jak gdybyś zanurzał go ostrożnie w zimnej wodzie...

„Nie do końca rozumiem, o czym ty mówisz. Co to jest posse?”

„Posse to są twoi ludzie, stary! Jak twoja gliniarska posse – wspieracie się nawzajem i razem imprezujecie. To jest właśnie posse!”

Dwóch mężczyzn i kobieta stoją na plaży, nieopodal rzędu dawno porzuconych wskutek wojennych zniszczeń domów. Z pamiętającej poprzednie stulecie przybrzeżnej ściany odłazi namalowany farbą napis „Feld Electrical”. Chłopiec, którego jeden z mężczyzn niesie na barana, spogląda na wyblakłe logo.

Kobieta mówi do niego: „Dobrze cię tu widzieć, konsultancie specjalny. Martwimy się o porucznika-gefrajtera”.

„Czemu martwicie się o porucznika-gefrajtera?” – pyta chłopak. W tej samej chwili o brzeg rozbija się fala.

A gdzie twoja posse, detektywie? Nie nachodzi cię żadna myśl. Świat milczy.

„Brzmi to, jakbyś mówił jakieś przypadkowe słowa. Miłość, posse, hałas”.

„Czyżby?” – pyta, spoglądając na ciebie tajemniczo.

Słyszysz, jak na zewnątrz, niedaleko, o brzeg rozbija się fala. Duża. Jej pomruk zlewa się z linią basową...

„Taaaak...” – ten z wielką głową naprawdę lubi, gdy jego przyjaciel robi się tajemniczy.

„Nie, to zbyt wiele. Żadna normalna organizacja nie życzyłaby sobie takiego absurdu w jej własnym kościele”. (Przejdź dalej).

„Bardzo to przybijające. Chyba wszyscy się ze mną zgodzą, gdy powiem, że po stróżu prawa spodziewaliśmy się większej otwartości na ideę miłości, jedności i perykarnaskiej posse. Zwłaszcza, że pomogłeś nam dostać się do tego kościoła” – stwierdza i rozgląda się wokoło.

„Przykro mi, że prawo pozostaje w niezgodzie z twoją wizją”.

„No cóż...” – milknie na chwilę. „Nam też jest przykro. To co, masz jeszcze jakieś pytania?”

Mężczyzna z dużą głową wciąż ci się przygląda, kiwając nią i czekając, aż twoje ciało zacznie się poruszać... Jego oczekiwanie jest intensywne...

Tak, obudź to w sobie! Niech się stanie disco. Sprowadź je na ten świat!

Chyba nie boisz się odrobiny ruchu, co?! Jedziemy z tym tematem!

Mężczyzna z dużą głową wciąż ci się przygląda, kiwając nią i czekając, aż twoje ciało zacznie się poruszać... Jego oczekiwanie jest intensywne...

„Tak to właśnie wygląda”.

„Taa...” – wzrusza z melancholią ramionami. „Najwyraźniej. To co, masz jeszcze jakieś pytania?”