Rozmowa · Andre

„Och, nie ma w tym nic złego, oczywiście” – zapewnia cię szybko. „Ale ci ludzie – oni są też straszni”.

„Nie godzę się na obecność jakichkolwiek narkomanów. Nie na mojej zmianie”. (Pokręć ponuro głową).

„Tak, tak. A najgorsze w tym wszystkim jest to, że jest w nich coś strasznego”.

„Mam wrażenie, że chyba trochę przesadzasz. Co jest takiego złego w tych niby wrakach i ćpunach?”

„Oni są straszni”.

Próba przypochlebienia się twojej konserwatywnej rzekomo osobowości. Żadna osoba w jego wieku nie powiedziałaby bez szyderstwa słowa narkomania. Nie daj się podejść!

„Dosyć tej obłudy. O czym ty mówisz?”

„O czym ty mówisz?”

„Potrzebujesz czegoś? Twoja przyjaciółka mówiła, że jest jakiś problem z kościołem”.

„O, czyli już ją pan spotkał? To dobrze, dobrze” – kiwa głową.

Nie cieszy się tak bardzo, jak próbuje cię przekonać. W jego głosie pobrzmiewa troska.

„Tak – chodzi o problem zajętej eklezjastycznej nieruchomości. Pewnie zauważył pan zapuszczone siedlisko narkomanii wznoszące się na wybrzeżu?”

„Nie ma za co. Całkiem tutaj kiepsko”.

„I tu pojawia się problem zajętej eklezjastycznej nieruchomości. Pewnie zauważył pan zapuszczone siedlisko narkomanii wznoszące się na wybrzeżu?”

„Następnym razem radzę się pilnować”.

„Dobrze, stróżu prawa” – odpowiada młody mężczyzna, kiwając głową, po czym wrzuca uchwyt wiertarski do plastikowego pojemnika.

„Zaraz. Ile lokali muzycznych dotąd zorganizowaliście?”

„Mamy wiele projektów w drodze, funkcjonariuszu”.

To znaczy, że nie zorganizowali jeszcze ani jednego.

Nie ściskaj jego dłoni.

„To moja posse: Noik...” – robi pauzę ze wciąż wyciągniętą przed siebie dłonią.

Zrób to. Zrób to dla sztuki.