Rozmowa · Andre

„Niezbyt długo. Może z tydzień?” – wzrusza ramionami.

„Skąd pewność, że nie umarli z głodu?”

„Jestem superpewny, że żyją. No hej! Jestem na 90%... no może 85% pewny, że wciąż żyją”.

Gdzieś wśród ruin przeszłości, która cię tu doprowadziła, tkwią resztki czegoś zwanego „egzaminami”. Możliwe, że słyszałeś podczas nich określenie „nieumyślne zabójstwo”.

„Andre, wiesz, co znaczy »nieumyślne zabójstwo«?”

„Tak, wiem. Na okrągło słucham Kanału 8. Znam te kryminalne sprawy i zapewniam, że nie mamy tu z tym do czynienia. Jestem na co najmniej 80% pewny, że oni żyją. No hej! Większość ludzi nie jest tak bardzo żywa przez całe swoje życie!”

„Co to w ogóle oznacza?”

„Nie wiem...” – milknie i pogrąża się w myślach. „Co właściwie oznacza wszystko?”

„No tak...” – wzdycha, spoglądając na swojego przyjaciela z wyrazem dogłębnego zrozumienia.

„Tak, rozumiem, o co chodzi”.

„Wiedziałem, że pan zrozumie. Mądry z pana glina”.

To piękne uczucie, być mądrym gliną, nieprawdaż? To dobry rodzaj gliny. I ładnie brzmi. „Mądry glina”. Nie chciałbyś być chyba głupim gliną, co? Ale wiesz – może on po prostu ci się podlizuje?

„Możesz przestać się już przymilać, dziękuję”.

„Och, okej” – kiwa swoją tlenioną, najeżoną głową. „Nie będę już tego robił”.

„Jakoś sobie radzę. Na czym to ja stanąłem co do tej kłódki...”

Kiwa gorliwie głową, gotowy do odpowiadania na pytania mądrego gliny.

„Brzmi jak jakaś bzdura”.

„Ma pan rację. To jest bzdura. Totalny bełkot. Wiedziałem, że pan to przejrzy – mądry z pana glina!”

„Osiemdziesiąt pięć procent to dobra liczba. Nikt nie żyje wiecznie, dziecinko!”

„Zgadza się! Dokładnie tak sobie pomyślałem!”

„KLATKA SZAŁU, SZALEJĄCY PŁOMIEŃ!”

„Głowiec chce powiedzieć, że sytuacja jest monitorowana” – stwierdza mężczyzna, kiwając ponuro głową. „I stosunkowo bezpieczna. Nikt jeszcze nie umarł”.

„Osiemdziesiąt pięć procent to za mało, kiedy w grę wchodzi fizyczny dobrostan drugiej osoby”.

„W porządku, przepraszam”.

„Ja też przepraszam. To chyba nie było zbyt hardkorowe z naszej strony, że ich tak zamknęliśmy”.

„Ja też... Nie powinienem mieć takiej władzy nad inną osobą. Nie mam monopolu na przemoc – to twoja działka. Cieszę się, że ten klucz nie znajduje się już w moich rękach”.

„Czadowe. Taka inicjatywa jest godną obywatelską postawą i bardzo ją pochwalam”.

„Dziękuję. Po prostu pomyśleliśmy, że należało tak postąpić”.

„Prawdę mówiąc, to nie wiem. Żadne z nas nie wie. Nie wiem nawet, ile ich tam jest... Widzieliśmy tylko mignięcia”.

Mignięcia? To co to za udzie? Tajni agenci? Służby specjalne?

„Nawet ich nie widziałeś i chcesz w to wciągać policję?”

„No cóż...” – pochyla się, by podkreślić swoją wypowiedź – „...chodzi też o maszynerię...”

To maszyneria z rodzaju głęboko mistycznych.

„Gdy rozglądałem się w środku po raz pierwszy w lutym, kościół był opuszczony. Pusty. Zebranie ekipy trochę trwało, więc wróciliśmy tu po około dwóch tygodniach w nadziei, że zainstalujemy swój sprzęt. I nagle pełno tam tych dziwnych maszyn”.

„Do jednej z nich podłączone są kable włożone do misek z wodą. Kable. W wodzie. Nigdy jeszcze czegoś takiego nie widziałem”.

„Andre, powiedz mu o uczuciu!”

„Och! Czuliśmy, jakby coś tam z nami było i obserwowało nas, ukryte w mroku...”

„Nie! O tym drugim”.

„Ee... O jakim? Nie jestem tak dostrojony do swoich emocji jak ty, Głowiec”.

„To było uczucie ciszy! Strasznej ciszy...”

Dla tego człowieka nawet zwykła cisza jest przepaskudna. Ale to było… coś więcej.

„Ale nikogo tak faktycznie nie widziałeś?”

„Niezupełnie. Widzieliśmy tylko zdaje się kobietę, która wchodziła i wychodziła z kościoła. Kilka razy. I czuliśmy, że ktoś... albo coś... obserwowało nas w środku. No i... to wszystko”.

„Możesz powiedzieć mi więcej o tej maszynerii?”

„Powinien pan porozmawiać o tym z Noikiem. Ja wyczułem od niej jedynie niewyraźne fale wypalenia i zaćpania. Pewnie jest też podpięta do jakiejś stacji o zabijaniu. Raczej nie inaczej”.

Czujesz przypływ fenyloetyloaminy i stajesz się nagle czujniejszy. Jakby coś ci mówiło: tam jest mroczny zaułek, przyjrzyj mu się!

„W takim razie pogadam z Noikiem”.

„Dobra myśl”.

„Podpięci do jakiejś stacji o zabijaniu?”

„Ma na myśli jedną z tych prywatnych stacji radiowych dla bogatych kolesi, którzy lubią sobie słuchać, jak zabijani są ludzie. I walić do tego konia... Chore gówno”.

Chore jak nic. Nawet Cuno to wiedział.

„Oczywiście my nic o tym nie wiemy. Noik lubi powtarzać plotki”.

Wydaje się dosyć szczery, szanowny panie. Acz możesz, rzecz jasna, się mylić.

„Zboczyliśmy z tematu. O maszynach może pan pomówić z Noikiem. On wie o nich więcej”.

„No dobrze, porozmawiajmy o czym innym”.

„Jasne. O czym?”

„Ta kobieta… była może ruda? Była kierowczynią?”

„Jasne, czemu nie! Tak!”

„Ale nie do końca” – dodaje drugi. „Brązowe włosy. Stara. Ciężkie, mroczne fale”.

„No to jak w końcu?”