Rozmowa · Andre

„O, czyli już ją pan spotkał? To dobrze, dobrze”.

Nie cieszy się tak bardzo, jak próbuje cię przekonać. W jego głosie pobrzmiewa troska.

„Poprosiłem Noika, żeby zainstalował coś, co nie pozwoli włazić tam kolejnym włóczęgom. Kłódkę. To tymczasowe rozwiązanie. Żeby zapanować nad sytuacją”.

„Śpieszyłem się. Nie jestem dumny z tego rozwiązania... Ale powinno na jakiś czas wystarczyć”.

„Dobrze. Mam inne pytania”. (Zakończ).

„Oczywiście. Proszę powiedzieć, co chce pan jeszcze wiedzieć!”

„Zmieniłem zdanie co do tego klucza. Przyjrzę się tym straszydłom. Daj mi go”. (Przyjmij zadanie).

„Wspaniale!” – woła, klaszcząc. Atmosfera panująca w namiocie wydaje się nagle lżejsza. „Noik, klucz!”

„Jasne” – speedziarz sięga do swojej sakwy przy pasie i wyciąga z niej żółty klucz. Nagle wykonuje fajnie wyglądający ruch ręką i rzuca go w twoim kierunku.

Bądź czadowym gliną. Złap klucz w locie!

Wyliczasz trajektorię małego kawałka metalu i plastiku. Nadlatując, wydaje on z siebie ciche dzwonienie. Ledwo uchwytny dźwięk po twojej lewej stronie.

Złap go.

Dzyń-dzyń! Klucz dotyka twojej dłoni. Speedziarze kiwają ci z aprobatą głową.

Nawet na nie nie patrz. Jesteś aż tak czadowy. [Odejdź].

„Dzięki, stary”. (Rozegraj to ze spokojem).

Speedziarz kiwa głową.

Pełne szacunku skinienie głową. Coś udowodniłeś.

Skąp się w chwale.

Młody mężczyzna w kamizelce splecionej z szelek przypominających żebra klatki piersiowej przygląda się ci z głupawym uśmieszkiem na ustach.

Przymiotnik „czcigodny” doskonale opisuje, jak dobrze jest czuć się starym, ale jednocześnie czadowym w oczach młodzieży. Spójrzmy prawdzie w oczy: jesteś bliski śmierci, a mimo to skąpany w złotych promieniach statecznej wspaniałości. Jak dzień końcówki lata. Jak szacowny patron...

Jak Tequila Sunset.

Nie, dość tej całej zabawy w Tequilę Sunset. Prawie doprowadziła mnie do śmierci. Ten świat musi mieć do zaoferowania coś więcej...

Jesteś pewien! Już chyba za późno, żeby być Tequilą Sunrise.

Jasna sprawa, że jestem Tequila Sunset. Arriva!

Pewnie, że tak! Już za późno, żeby być Tequilą Sunrise... Żadnych wschodów słońca nie będzie. Nie dla ciebie.

A to znowu skąd? Czemu jestem Tequila Sunset?

To po prostu wydawało się słuszne. A co, wolałbyś być Tequilą Sunrise? Trochę na to późno...

Miłe uczucie. Byłoby dużo gorsze, gdybyś je upuścił, albo, co gorsza, dostał nimi w oko. Dobrze, że do tego nie doszło!

Jest tak, jakby czas stanął w miejscu. Umiesz chyba wyczuć ruch klucza w powietrzu. Tak, to będzie srogo czadowe.

Nie popsuj czadowości – nie przesadź. Unieś dłoń na wysokość twarzy, wykorzystując minimalną siłę.

Blam! Prosto w oko. Prosto w gałkę oczną. Prosto w gałokulkę!

Bądź facetem! To nic takiego. Podnieś ten cholerny klucz, włóż go do kieszeni i o tym zapomnij.

(Podnieś klucze, trzymając dłoń na oku). „Robię się na to za stary. Na czym skończyliśmy?”

„Wybacz”.

Chyba naprawdę jest mu przykro, że nie rzucił ich lepiej.

[Odejdź].

„Rozmawialiśmy o... kłódce, tak?”

„Przepraszam, przepraszam...”. (Wykrzyw twarz, kpiąc z jego bezużytecznej skruchy). „Prawie zamordowałeś mnie ocznie. Mnie, policjanta! To jak użycie ŚMIERCIONOŚNEJ SIŁY!”

„Naprawdę mi przykro, stary – weź to, okej?” – wyciąga ze swojej sakwy przy pasie jakiś czarny papier.

O rany! Ma tego chyba sporo...

„Nie potrzebuję twojego datku. Na czym to stanęliśmy?” (Nie bierz pieniędzy).

„Klucz...” – ostrożnie wręcza ci żółty brelok.

Młody człowiek przestępuje z nogi na nogę – wciąż jest mu przykro z powodu niefortunnego zajścia.

„Przynajmniej tyle mogłeś zrobić”. (Weź pieniądze).

„Mam nadzieję, że to załatwia sprawę... albo chwila...”

„Auć! Cholerny dupek! Co z tobą nie tak?! Nie widzisz, że mnie teraz boli?”

„Stary, strasznie mi przykro. To totalnie moja wina, poniosło mnie. Rzuciłem za mocno. Przepraszam”.

Ostry ból. Łzy płyną niekontrolowanie z twojego prawego oka.

Pozwól mu upaść na ziemię, a potem go podnieś. Jak normalny, dorosły człowiek.

Noik przygląda się z uśmieszkiem, jak podnosisz klucz.

„A co z kluczem?”

„Oczywiście. Noik, daj panu policjantowi klucz”.

„Tylko jeśli obieca, że sprawdzi te straszydła w kościele” – stwierdza, patrząc na ciebie ze śmiertelną powagą.

„Przepraszam, panie policjancie... Noik nie zawsze rozumie radość płynącą z bezinteresownego obdarowywania. Zdaje się, że to ma jakiś związek z jego dzieciństwem”.

Manewr kleszczy.

Weźże go, do cholery. Serio nie chcesz zobaczyć, co tam jest?

„Dobra, daj mi po prostu ten klucz”. (Przyjmij zadanie).

„Nie dam się nakłonić. Nie potrzebuję tego klucza”. (Nie teraz).

„No cóż, jeśli zmieni pan zdanie, to wie pan, gdzie nas szukać” – stwierdza, klepiąc drewnianą skrzynię, na której siedzi. „Wystarczy, że zapyta mnie pan znowu o drzwi”.

„Od jak dawna ci ludzie są tam zamknięci?”