Rozmowa · Logika

„Może to właśnie się wydarzyło wtedy, kiedy straciłem pamięć...”

Porucznik wzdycha. „No dobrze, imprezowiczu – możesz wstać?”

Kiwa głową. „To możliwe. Możesz wstać?”

Andre wzrusza ramionami.

Tak, brzmi to jak atak padaczki. I tych kilka dni temu też go miałeś. Tylko że był potężniejszy.

Ale w tym momencie mogą ci dolegać najróżniejsze rzeczy – wiesz to już od dawna. Niemniej wciąż masz zabójcę do schwytania.

„Wyglądało to jakbyś... miał krótkie spięcie” – mówi, przeglądając wydruki.

„To było jakieś znajome”.

„Sądząc po pańskich ruchach na parkiecie, nie wątpię!”

Ignoruje młodego człowieka. „Niewykluczone, że to było coś podobnego do tego, co przydarzyło ci się podczas tej nocy, gdy straciłeś pamięć. Możesz wstać?”

To nie tak do końca wina twoich ruchów. Niemal na pewno miałeś właśnie atak padaczki. I tych kilka dni temu, kiedy straciłeś pamięć, też go zapewne dostałeś. Tylko że był potężniejszy.

Musisz jednak przeć dalej w swoim śledztwie. Dbaj tylko o siebie nieco lepiej. Może nie zadawaj się z młodocianymi narkomanami?

„Czy przydarzyło ci się już coś takiego?”

„Było grubo, ale już zbieram się do kupy. O rany, kompletnie opadłem z sił”. (Wstań).

„Jak długo byłem nieprzytomny?”

„Jakieś trzydzieści minut temu” – stwierdza, unosząc z rozbawieniem brew.

„Kiedy dokładnie straciłeś przytomność? Kiedy zacząłeś się trząść czy kiedy leżałeś już na ziemi?”

„Daj mu chwilę” – stwierdza, przystawiając ci do ust kubek z wodą. „Musisz pamiętać o piciu wody, stary”.

„Ale wygląda to dość niebezpiecznie”.

„Nie, niech się pan nie martwi – to przede wszystkim odwodnienie. Najzwyczajniejsza reakcja na imprezowanie”.

„O, dochodzisz do siebie. Spokojnie. To się czasem zdarza ludziom imprezującym zbyt mocno. Odwodnił się pan”.

To nie jest tylko kwestia odwodnienia – twoja ranna noga przypomina znowu o sobie tępym, lecz nieustającym bólem.

„Gdzie jest Kim?”

„Nie wiem, co między wami zaszło, ale to nie było fajne. Powinien pan wyjść na zewnątrz i porozmawiać z nim”.

„O, dochodzisz do siebie. Spokojnie. To się czasem zdarza ludziom imprezującym zbyt mocno. Odwodnił się pan. Może pan wstać?”

To nie jest tylko kwestia odwodnienia – twoja ranna noga przypomina znowu o sobie tępym, lecz nieustającym bólem.

„TO SIĘ NAPRAWDĘ DZIEJE”.

„Gliniarski hardkor!”

„Hiper! Hiper!”

Czemu muzyka zniknęła?

Och, nic się nie bój, muzyka wciąż tam jest. To ty zniknąłeś.

Nie, serio. Czemu nic nie słyszę?

To kluczowy moment. Spróbuj się nie zeszczać.

Skup się na słuchaniu.

Nic. Tylko nieskazitelna, naelektryzowana cisza twojego płynu rdzeniowego.

Zbliża się do ciebie niczym płetwal. Czujesz, jak porusza spokojem głębin. Pojedyncza basowa nuta. Po chwili milknie. I znów panuje el silencio.

To tutaj bit zanikł. Niedługo znów się pojawi. Szykuj się na chwałę.

Wykonuj kocie ruchy.

Co za brawura! Wiesz w ogóle, co dzieje się na powierzchni? Może minęło już tysiąc lat? A może dwie sekundy temu zacząłeś tracić przytomność?

No dobra. Speedziarze chcą rozkręcić klub z muzyką dance. To się zgadza. Młodzi lubią muzykę. Ty też masz wrażenie, że za młodu mogłeś lubić muzykę bardziej niż teraz... ale nie zbaczajmy z tematu.

Mmmhm. No i jest jeszcze narkomania.

Sedno sprawy wygląda tak: chcą zamienić kościół w klub, ale jakiś podejrzany element przejął budynek. Zrozumienie sedna jest bardzo ważne. Zawsze należy się z nim skonsultować przed podjęciem decyzji. To akurat idzie nieźle.

Oczywiście nie wszystko jest tu w 100% jasne, ale czy kiedykolwiek tak bywa? Gratulacje, dzieciaki. Wasza historyjka w miarę trzyma się kupy.

Ogólnie rzecz biorąc, nie jesteś w stanie pojąć, o czym mówiła ci ta niemiła babcia programistka.

Wciąż masz poczucie, że nie do końca poszło to, jak powinno, ale...

Mmmmhm. (Potrzyj brodę). A jakie jest sedno sprawy?

Kilka rzeczy się tu nie zgadza. Przyjrzyjmy się im!

Radzę powiedzieć: „Zbierzcie się tu, dzieciaki!”

„No dobrze, dzieciaki, zbierzcie się tutaj...”

Młody speedziarz odkłada zepsuty kondensator i spogląda na ciebie.

Ten z dużą głową zdaje się być bardzo entuzjastycznie nastawiony do wszystkiego, co zaplanowałeś.

Ich niby-przywódca jest mniej rozbawiony.

„Kiedyś w przeszłości – nie wiem dokładnie, gdzie i jak – zachorowałem i stałem się cieniem człowieka, który widzicie tu teraz. Mam jednak powody, żeby wierzyć, że byłem wcześniej policyjnym detektywem”.

„Przecież wciąż pan nim jest...”

„Dziękuję za te ciepłe słowa, ale wszyscy tutaj widzą, że przynoszę hańbę mundurowi”.

„Co się stało?” – pyta Jajkogłowiec, który nagle poważnieje.

„Życie zrobiło mi z dupy jesień średniowiecza”.

„Niewąska kiszka” – stwierdza, kręcąc swoją dużą głową.

„Oczywiście mogło to równie dobrze mieć miejsce tysiąc lat temu. Ale wciąż jest we mnie nieco z detektywa”.

Młody speedziarz milczy.