Rozmowa · Logika

„Tańcz, małpojebco!”

„Przepraszam, co?”

Nie! Natychmiast przestań. Przerwij taniec i przeproś.

(Przestań). „Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Bardzo cię przepraszam. Straciłem na chwilę panowanie nad sobą”.

„Tańcz?” – powtarza. „Małpojebco?”

Wnętrze kościoła wypełnia zimne morskie powietrze, gdy porucznik otwiera drzwi i wychodzi na zewnątrz.

„Tańcz, żółty małpojebco!”

„Tańcz? Żółty?” – milknie, by spojrzeć na ciebie zmęczonym wzrokiem. „Małpojebco?”

Tak, porucznik czuje się co najwyżej zmęczony. Jak człowiek, który wysłuchał tego samego utworu o jeden raz za dużo.

„Dość tego”.

Wnętrze kościoła wypełnia zimne morskie powietrze, gdy porucznik otwiera drzwi i wychodzi na zewnątrz.

Rusz tanecznie ku porucznikowi, mając na twarzy gotową do użycia MINĘ.

Spogląda w dół, a następnie na ciebie.

„Tańcz, żółty małpojebco!”

To byłby niezły moment na dodanie do tej mieszanki nieco uszkodzeń układu nerwowego. Zrób swoją MINĘ!

„Nic. Nic takiego”. (Zostaw go w spokoju).

„Hej! Wezwałem cię do tańca!”

„Stałem się tańcem, niszczycielem światów”.

„Wybacz! Wiem, że to wygląda wariacko, ale to zbyt wspaniałe uczucie, żeby przestać!”

„Ja nic nie robię. Muzyka sama podjęła decyzję już dawno temu. Ja ją tylko wdrażam!”

„Kim, pomóż, zmieniam się chyba w jakąś hipergwiazdę!”

„CO TU SIĘ DZIEJE?!” – ryk futurystycznej muzyki wydobywający się z głośników zmusza porucznika do krzyku.

„Kod 31! Kod 31!”

Porucznik ściska palcami nasadę swojego nosa. Światła odbijają się w szkłach jego okularów...

Ewidentnie ma kłopoty z dostosowaniem się do tej nowej rzeczywistości.

„Sytuacja alarmowa, kod 31? Poważnie?”

„Tak, funkcjonariusz potrzebuje pomocy... NA PARKIECIE!”

Porucznik zakłada ręce na piersi i nie wygląda na rozbawionego.

„Wybacz, Kim, uznałem, że zabawnie będzie wysłać kod 31! Nie wiedziałem nawet, że taki istnieje...”

„To nie jest prawdziwy alarm, Kim! Kłamałem!”

„TAŃCZ!” (Wskaż na Andre). „Prawo tak nakazuje”.

Młody mężczyzna natychmiast podskakuje, po czym zaczyna wykonywać te same taneczne figury, ozdabiając je falistym ruchem.

Autorytet prawa ewidentnie nie podlega dyskusji.

(Odwróć się do Acele). „Co ty robisz?!”

Młoda kobieta odchyla słuchawki zakrywające jej uszy i spogląda na ciebie wyczekująco.

„Tańcz! Co, nie zamierzasz tańczyć?”

„Nie. Nagrywam” – wpatruje się w ciebie, po czym kręci głową i nakłada z powrotem swoje słuchawki.

„Acele, a ty nie chcesz tańczyć?”

„Nie. Nagrywam” – spogląda na Soonę, a później znowu na ciebie. Kręci głową i nakłada z powrotem swoje słuchawki.

Główna programistka rzuca młodej kobiecie znaczące spojrzenie, po czym koncentruje się z powrotem na swojej własnej pracy.

Wciąż jest przy swoim głównym komputerze. Wciska guziki i czyta wydruki, ale zaczęła też kiwać głową w rytm muzyki.

Włączyć hipernapęd!

Na wybrzeżu Zatoki Martyneskiej, w małym, zniszczonym przez żywioł drewnianym kościele zbudowanym 380 lat temu przez osadników z Okcydentu, zapewne po to, aby chronił ich przed anomalią znajdującą się w jego centrum, funkcjonariusz MOR-u wygina swoje ciało w idiotycznie sztywne figury – tworzy właśnie przyszłość muzyki dance... To najbardziej hardkorowy taniec w historii.

Co się ze mną dzieje? Co to za dziwne uczucie...

JAM JEST LA REVACHOLIÈRE.

JAM JEST MIASTEM.

Jakim cudem do mnie mówisz?

MODULACJE MOJEGO GŁOSU ODCZYTUJECIE TERMOMETRAMI I BAROMETRAMI. CZUJECIE MNIE W NOZDRZACH, NA MAŁYCH WŁOSKACH ROSNĄCYCH NA WASZYCH KARKACH.

PRZEBYWAM TEŻ W WASZYCH PŁUCACH I NARZĄDACH SZCZĄTKOWYCH. WSZĘDZIE TAM, GDZIE JEST PRZESTRZEŃ.

Mówi szybko, bo się boi.

Ale kim jestem ja? Czemu do mnie mówisz?

TYŚ JEST FUNKCJONARIUSZ MILICJI OBYWATELSKIEJ. AGENTES IN REBUS. KIEDY ZAKŁADASZ SWÓJ PŁASZCZ, ZAKŁADASZ TEŻ MĄ DUSZĘ.

PRZEMIERZASZ SWOBODNIE MOJE ULICE W POWOZACH MOTOROWYCH I PIESZO. MASZ DOSTĘP DO UKRYTYCH MIEJSC. I KRĄŻYSZ POŚRÓD TYCH, KTÓRZY SIĘ UKRYWAJĄ.

Mój partner... Chyba właśnie go przed chwilą obraziłem i nie wiem, czy zechce mi wybaczyć.

MUSISZ TO NATYCHMIAST NAPRAWIĆ. JEDNOŚĆ JEST KLUCZOWA. I PAMIĘTAJ...

POTRZEBUJĘ CIĘ. MOŻESZ OCALIĆ MOJE ISTNIENIE NA ZIEMI. BĄDŹ CZUJNY. KOCHAM CIĘ.

Funkcjonariusz MOR-u leży na podłodze małego kościoła z oczami wywróconymi w głąb czaszki i wyciągniętym językiem. Powoli dochodzi do siebie. Wokół niego stoi grupa innych osób.

„Dobrze sobie odpocząłeś?”

Nic nie mów.

„Spokojnie. Ludzie ciągle tracą przytomność podczas ostrego imprezowania. Jest pan po prostu odwodniony”.