Rozmowa · Logika

Nic ci się nie rzuca w oczy. Nic niezwykłego.

Hmm, ale Soona mówiła, że nie są ze mną szczerzy...

A nie są? A może to sama ta niemiła programistka cię okłamywała...?

Może wyjdziesz i weźmiesz głębszy oddech? Powietrze w namiocie jest zbyt ciężkie, żebyś mógł jasno myśleć.

Serio? Bo przysiągłbym, że coś tu się nie trzyma kupy.

Zamykasz oczy i śnisz o kształtach, jakie twoje ciało powinno przybrać, aby powołać tę dziwaczną muzykę do życia. Na razie taka ruchowa zajadłość jest poza twoim zasięgiem...

...ale wyobraź sobie tylko ruchy, jakie mógłbyś wykonać do tego futurystycznego bitu!

Ale twoja boląca noga nie chce, żebyś wyobrażał sobie cokolwiek. Chciałaby po prostu położyć się i odpocząć.

„Mam nadzieję, że nie próbujesz tańczyć z tą zranioną nogą” – stwierdza zaniepokojony porucznik. „Rekonwalescencja po postrzale wymaga czasu i cierpliwości. Bądź ostrożny”.

Sama myśl przywołuje uśmiech na twoją twarz. Nawet nieudane próby rozbudzają twoje wnętrze i naprawiają nieco ze szkód wyrządzonych przez twoje liczne porażki. Podkręć dawkę i PRAWDZIWIE ZATAŃCZ, a kto wie, co się stanie?

ZBAWIENIE!

Zamykasz oczy i opuszczasz granice swojego umysłu. Twój mózg może tylko się zastanawiać: gdzie podziało się to małe, migoczące światełko?

CAŁKOWITY MROK! Zapadasz się w najciemniejsze głębiny twojej osobistej głębi – kręg po kręgu. PRZEZ NIEUFORMOWANE CZASZKI SWOJEGO KRĘGOSŁUPA.

WŁAŚNIE TUTAJ WSZYSTKO SIĘ ZACZNIE.

Gdzie się podział kościół?

„KOGO TO, KURWA, OBCHODZI!”

Nienawidzę prawdziwego życia. I tego świata. Nienawidzę i boję się wszystkiego. Chcę tylko tańczyć... Boże, proszę, pozwól mi tańczyć!

BOŻE?

I GDZIE JEST TWÓJ BÓG?

Boję się.

ŚWIETNIE. POWINIENEŚ.

Dobrze.

Nie. NIEDOBRZE.

ORGAZMICZNIE!

Jakie znowu nieuformowane czaszki?

Psst. Zdradzę ci mały sekret. Każdy kręg twojego kręgosłupa to nieuformowana czaszka gotowa do zastąpienia obecnej. Są jak zęby rekina. W tym, w którym teraz jesteś, formuje się maleńki mózg. Czeka już na swoją kolej...

...aby zawładnąć światem.

Tak jak powinien. Gdzie on jest?

W RDZENIU KRĘGOWYM!

Co się dzieje?

Z tego co widzę, zaraz PÓJDZIE W TANGO.

Czego chcesz?

Jestem gotowy.

Świetnie. Bo z tego co widzę, zaraz PÓJDZIE W TANGO.

Boże, czy to prawda?

Tak. To wszystko prawda w RDZENIU KRĘGOWYM.

Kim jesteś?

Jestem rdzeniem kręgowym!

Nie wykonuj kocich ruchów.

Nikogo to nie obchodzi. Tango odbędzie się samodzielnie. Opór sprawi tylko, że będzie ono bardziej futurystyczne.

Oczy masz wciąż zamknięte. Pierwsze, co czujesz z powrotem w wirującym mroku twojej własnej klatki piersiowej, jest ciepło. Stałeś się triumfem rytmoplastyki, gdzieś w zatęchłym drewnianym kościele na wybrzeżu Revacholu. Rany, jakie odniosłeś na wojnie z własnym ciałem, leczą się ruch po ruchu, obrót po obrocie.

Musiałeś chyba odkryć zupełnie nowy sposób poruszania się ludzkiego ciała! Każde drgnienie pompuje w twój mózg endorfiny... Otwórz oczy na pionierską chwałę HARDSTYLU!

Otwierając oczy, powinieneś krzyknąć „Hiper! Hiper!” (Wydaje się to stosowne).

Otwórz oczy i tańcz, jak nigdy dotąd.

Stałeś się doskonałym mechanizmem zazębiającym. Krwią i ciałem upodobnionym do pulsowania dobiegającego z głośników człowieka zwanego Jajkogłowcem. Absolutnie i kompletnie bezmyślnym. Pozbawionym litości czy strachu.

Wolnym od samoświadomości. Żadnego rozmyślania, a jedynie – naprawdę jedynie – wykonanie.

„O mój boże...” – niby-przywódca speedziarzy stoi z otwartymi ustami, przyglądając się z niedowierzaniem twojemu pokazowi hardkorowości, i szepcze do siebie: „Niemożliwe...”

„Możliwe”.

Młody mężczyzna puszczający na swoim szpulowymi mikserze hymn przyszłości, która nigdy nie nadejdzie, przygląda się przez sekundę twoim ruchom...

...po czym rusza w ten sam obrzydliwy pląs, wrzeszcząc: „AAAAAAAAA!”

Rzuca śrubokręt i uchwyty wiertarskie w kąt, a następnie rusza do tańca. Braki w precyzji ruchów nadrabia brutalnym entuzjazmem.

„Chłopaki, nie mam już siły...” (Przestań).

Być może tylko ci się wydaje, ale masz wrażenie, że Jajkogłowiec ściszył muzykę. Aż takim darzy cię szacunkiem.

„Łaa... hej... łooo... hej... hej...” – niby-przywódca jąka się z podekscytowania.

„Wyobrażacie sobie, że moglibyśmy robić właśnie to, tak? Ale z tysiącem ludzi na parkiecie?”

„Kres ludzkiego rozwoju. Zadanie. Wykonane”.

„Tak. Moje zadanie tutaj dobiegło końca”. [Odejdź].

„Mam nadzieję, że zapamiętałem te ruchy!”

„Spokojnie, stary. Ja je zapamiętam”.

„Ekstaza!”