Rozmowa · Logika

„Tak jest!”

Jesteś kompletnie wykończony. Mięśnie masz rozluźnione, a nogi miękkie jak rozgotowany makaron.

„Nie posuwałbym się aż tak daleko...”

„A JA TAK”.

Czy jest jeszcze coś, co mogę zrobić? Chcę przekroczyć ograniczenia.

Dynamiczny ruch twojego wijącego się ciała staje się niemal ekstremalny. Wskaźniki wykraczają poza skalę...

Czujesz, jakby włączenie tego hipernapędu miało być punktem, z którego nie będzie już odwrotu. To niemal jak melancholia... Jesteś pewien, że cała twoja posse ruszy za tobą?

„Razem! GDZIE WY JESTEŚCIE?”

„Znowu się zaczyna!!!”

„Hardkor wypełnia powietrze!”

„Dźwięk nad moimi włosami!”

„Co znowu?” – pyta porucznik, nieruchomiejąc nagle. „Dźwięk nad czym?”

„Nad moimi włosami!”

„W porządku, to jest zbyt imbecylskie. Przepraszam”.

Nie, czekaj...

Nie czas na oczekiwanie!

„Kim, chodź tutaj!” (Zawołaj porucznika, żeby do ciebie dołączył).

„Co tu się dzieje?” – pyta porucznik, przyglądając się tobie i speedziarzom podrygującym w kościele jak grupa obłąkanych szaleńców. „Młodociani przestępcy” – mamrocze.

To ewidentnie sytuacja alarmowa, kod 31.

(Powiedz sam do siebie). „Z drugiej strony, może nie muszę wciągać porucznika w ten... pionierski taneczny pojedynek”.

„TOTALNIE pan musi!” – Andre wymachuje rękami wokół swojej głowy, być może dając ci znać, że postradał zmysły...

„Powiedziałem: chodź tutaj i TAŃCZ!”

Porucznik ściska palcami nasadę swojego nosa. Światła odbijają się w szkłach jego okularów, przez co wygląda jak chirurg w trakcie ciężkiej operacji...

Ma kłopoty z dostosowaniem się do nowej rzeczywistości, jaką widzi przed sobą.

„CO TU SIĘ DZIEJE?!” – ryk futurystycznej muzyki wydobywający się z głośników zmuszają porucznika do krzyku. „JAK, DO DIABŁA, TAŃCZYSZ Z URAZEM NOGI?”

„Jestem tajniakiem!”

„Gratuluję!” – rozgląda się po wnętrzu kościoła. „W takim razie tak trzymaj...”

Jakimś cudem udaje ci się usłyszeć jego westchnienie.

„Nigdzie stąd nie pójdziemy, dopóki nie rozwalimy tej budy!”

„Co?”

„Powiedziałem, że na parkiecie jest alarm, prawda? A czemu?! BO ZA MAŁO TU KIMA!”

„Nie no...”

Czy to go trochę pocieszyło? Możliwe... Zdaje się, że porucznik lekko się uśmiechnął.

„Dobrze, dobrze...” (Zostaw go w spokoju).

Porucznik potupuje stopą i zerka na swój zegarek. Najwyraźniej nie jest zachwycony tą stratą czasu.

No dobra! Nie pozwól porucznikowi wyjść bez aktywacji jego trybu hardkora!

Kto tutaj rządzi? Ty!

(Wskaż na parkiet). „NA PARKIET, I TO JUŻ! Albo zajmie się tobą komisja dyscyplinarna!”

„Żartujesz sobie?!”

„Wszystko to dla ciebie jest żartem, co?! Struktura dowodzenia – żart. Przyszłość tańca – żart! No więc koniec z tym! Demoluj parkiet, poruczniku!”

„Co?” – pyta porucznik i podchodzi bliżej, bo nie jest w stanie zrozumieć twoich słów zagłuszanych przez głośną muzykę. „Co mam demolować?”

„Powiedziałem: zdemoluj ten cholerny parkiet, poruczniku! Boogie-woogie!”

„Rety... W porządku...” – cofa się z rękami uniesionymi w powietrze i obserwuje ruchy twoich stóp...

„Niech ci będzie, psychopato...” – poprawia swoje okulary, a następnie stawia kołnierz kurtki tak wysoko, jak się tylko da. „Widzę, co robisz. To podkręcona praca nóg, a do tego... Czy to taniec ludowy Ubi?”

„Nie, to nie ludowość Ubi – to hardkor!”

„Taa...” – prycha porucznik. „Nieważne”.

„Gadać to ty umiesz, poruczniku, ale pokaż no swoje ruchy!”

„Tak? Spędziłem 15 lat w jednostce do spraw nieletnich. Znam się na zachowaniu nieprzystojącym wiekowi”.

„Obczaj te ruchy!”

Porucznik zaczyna uderzać obcasami o parkiet tak intensywnie, że rozsądną wydaje się obawa o spójność strukturalną kościoła – jeśli wybije dziurę w podłodze, może doprowadzić do jej pęknięcia, zapadnięcia się filarów oraz zawalenia się dachu.

Nie wygląda też, jakby w ogóle miało go to obejść.

Jakaś jego cząstka jest zdumiona, że umiecie ot tak sobie tańczyć po wszystkich tych przerażających wydarzeniach w Martinaise.

Nic nie mów, ale machaj nogami wyjątkowo mocno.

„Tylko na tyle cię stać? Spędziłem 15 lat w jednostce do spraw nieletnich. Znam się na zachowaniu nieprzystojącym wiekowi”.

„Hardkor nigdy nie umrze, ale ty tak!”

„Hardkor, smarkdkor... Spędziłem 15 lat w jednostce do spraw nieletnich. Znam się na zachowaniu nieprzystojącym wiekowi”.

„Zapewniam, że nie. A teraz uderzaj w tan, poruczniku!”

„W co mam uderzać?” – pyta porucznik i podchodzi bliżej, bo nie jest w stanie zrozumieć twoich słów zagłuszanych przez głośną muzykę.

„Powiedziałem: Poczuj ten rytm! BOOGIE-WOOGIE!”

Co jest bardziej hardkorowe niż odrobina...