Rozmowa · Logika

Wygląda, jakby był niemal w twoim wieku.

„Tu musi być klub z muzyką anodic. Wszyscy nienawidzą siebie nawzajem. Wszyscy nienawidzą tego miejsca – wszędzie tylko narkotyki, a my jesteśmy niewolnikami i ja już tak dłużej nie mogę... Mamy coraz mniej czasu”.

„Musimy zwyciężyć” – spogląda na ciebie szeroko otwartymi oczami. „Obiecuję, że to będzie zwycięstwo. Nie będziemy pichcić tam speedu. Zrobimy to uczciwie i jak należy – zrobimy to na trzeźwo i naprawdę, i pięknie. To będzie zwycięstwo światła”.

To nie będzie nic takiego.

Słyszysz trzeszczący pod tobą lód. Na zewnątrz przybrzeżne budynki z zeszłego stulecia kruszą się na wietrze – poznaczony kulami rząd sypiących się przy pomoście domów. Tak samo wyglądają Rue Saint-Gérôme i Main Street. Stare Kino tonie pod Villalobos...

Noik przygląda się sytuacji, a jego twarz jest blada i bez wyrazu. Nerwowo podryguje mu przy tym brew.

(Schowaj broń). „I proszę. Kilka gróźb zawsze przyspiesza sprawę. Czas gadać”.

„W porządku, w porządku...” – zapewnia, drżąc. „Niech pan nie robi niczego pochopnie! Nie chcieliśmy zrobić pana w chuja”.

(Opuść broń). „Dobrze. Mów”.

(Przyjrzyj się trzymanej przez siebie broni). „Powiedz, czemu miałbym to zrobić”.

Chwytasz za rękojeść i ciągniesz mocno, broń jednak ani drgnie. Zahaczyła o szew wewnątrz twojego ubrania.

„Jasna cholera, nie mogę...” (Ciągnij dalej). „Wyciągnąć... jebanej... spluwy!”

Tylko pogarszasz sytuację. Jak nie przestaniesz, podrzesz ubranie.

„Łoo! Łoooo! Chwila! To nie jest konieczne!” – po skroni Andre spływa kropla potu.

„Stróżu prawa, lepiej dobrze przemyśl to, co zamierzasz zrobić” – ostrzega Noik, przesuwając powoli dłoń w kierunku młotka.

(Pokaż chłopakom obie dłonie). „Dobra, nie będę robił nic nieprzyjemnego. Na razie”.

„Nic się nie stało... Nie zaogniajmy sytuacji. Uspokójmy się wszyscy”.

Jak czegoś spróbują, powybijaj im zęby!

Zawsze pozostaje jeszcze twoje wsparcie na zewnątrz... Bądź twardy. Masz przewagę.

„Mój partner ciągle jest na zewnątrz, a to zasadniczy gość”.

„Łapię! Nie powodu, by mieszać w to kogoś więcej” – zapewnia i ociera pot z czoła. „Niech pan posłucha...”

„Jestem absolutnie spokojny. Chyba przyszedł czas, żebyście wszystko mi wyjaśnili”.

„To jest popieprzone...”

„Wszystko gra, Głowiec. Wszystko gra...” – stwierdza, wciąż drżąc z nerwów.

„Pamiętaj, że ciągle mogę dać ci w pysk”.

„Łapię! Wszystko gra...” – zapewnia, wciąż odrobinę drżąc...

Porucznik stoi za białym stolikiem i czyści broń. W napiętej sytuacji, takiej jak ta, bardzo by się przydała.

„Lepiej trzymaj ręce tak, żebym je widział, Noik”.

„Noik!” – syczy Andre. „Nie zaogniajmy sytuacji. Nic się nie dzieje, uspokójmy się wszyscy”.

(Puść broń). „W mordę, jak ja to tak spieprzyłem?”

„Osiągnął pan swój cel, jasne? Nie zaogniajmy sytuacji... Uspokójmy się wszyscy”.

(Puść broń). „Radzę zacząć mówić, i to już”.

Pociągnij mocniej.

Nic. Utknęła na dobre.

„No, laleczko, nie rób mi tego. Muszę teraz wyglądać czadowo...”

Przykro mi, boiadeiro, twoja chwila minęła. Nie będziesz już wyglądał tak czadowo.

„Stało się disco”.

„Próbowałem wam powiedzieć, że musimy zrobić kolejny krok w rozwoju muzyki disco – i to szybko...”

Spogląda na swojego przyjaciela: „Skończ”.

„No co? Mówiłem... Mówiłem wam o tym!”

„Nie wiem”.

Nie wie, co powiedzieć.

„Ja się stałem. Przydarzyłem się samemu sobie”.

„Ten zapach był tak niesamowicie słodki...”

„Byłem w tym wystarczająco dobry, aby otrzymać stopień porucznika-gefrajtera. Mogłem zostać nawet kapitanem. Wyobrażacie sobie?”

„Powierzono mi nawet, może nie uwierzycie, broń palną”. (Postukaj swoją kaburę). „Prawdziwą ognistą lancę...”

Cisza. Obserwuje twoją dłoń z niepokojem.

„Mam dla ciebie złe wieści, Andre. Coś tu się nie zgadza”.

„Co się nie zgadza?”

Wyczuwa, że coś jest nie tak.

To twoja szansa, aby stanąć po stronie sztuki.