Rozmowa · Logika

„Wiedziałem...” – niby-przywódca chowa swoją nastroszoną kolcami głowę między kolana...

„Teraz to niemożliwe”.

„Nie, Andre – teraz to będzie trudniejsze. Ten hardkorowy glina przybył tu, aby pokazać nam, po ile jest ryba i że ryba to zawsze o wiele więcej... Wszyscy wiedzieliśmy, że w tym laboratorium nigdy nie byłoby klubu z muzyką anodic. Teraz klub ma szanse zaistnieć!”

„Czyli nie planowaliście tam wcale żadnego klubu?”

„Tam musi powstać klub z muzyką anodic. MUSI! Więc nie będziemy pichcić tam speedu, zrobimy to uczciwie i jak należy. Zrobimy to na trzeźwo i naprawdę, i pięknie”.

„Dobrze. Nazwijmy ten incydent zapobieganiem przestępczości. Ale mam na was oko”.

„W porządku, spróbujemy zrobić to bez narkotyków” – stwierdza, unosząc głowę spomiędzy swoich kolan.

„Założymy prawdziwy klub i będziemy w nim mieli najbardziej zakręcone taśmy – i tylko taśmy. Klnę się na boga! Pasuje, Głowiec?”

„Od teraz wszystko będzie uczciwe!”

„Tu musi być klub z muzyką anodic. MUSI! Wszyscy nienawidzą siebie nawzajem. Wszyscy nienawidzą tego miejsca – wszędzie tylko narkotyki, a my jesteśmy niewolnikami i ja już tak dłużej nie mogę... Mamy coraz mniej czasu!”

„Musimy zwyciężyć, Andre” – spogląda na ciebie. „Obiecuję, że to będzie zwycięstwo. Nie będziemy pichcić tam speedu. Zrobimy to uczciwie i jak należy. Zrobimy to na trzeźwo i naprawdę, i pięknie. To będzie zwycięstwo światła!”

To nie będzie nic takiego.

Słyszysz trzeszczący pod tobą lód. Na zewnątrz przybrzeżne budynki z zeszłego stulecia kruszą się na wietrze – poznaczony kulami rząd sypiących się przy pomoście domów. Tak samo wyglądają Rue Saint-Gérôme i wszystkie budynki na Main Row. Stare Kino tonie pod Villalobos...

„Chwila. Czujecie to?”

„Co?”

„Nic... Nazwijmy ten incydent zapobieganiem przestępczości. Ale mam na was oko”.

„O co chodzi z tą rybą?”

„Jaka była w tym moja rola?”

„Jak już mówiłem, wprowadziły się tam jakieś straszne łajzy, gdy gromadziliśmy ten sprzęt. Jeszcze miesiąc temu to miejsce było puste, a teraz aż się w nim roi od straszydeł”.

„Nie są tak naprawdę straszni, nieprawdaż?”

„Są! Jasne, że są straszni. Co gorsza, po prostu wezwaliby pewnie policję, gdybyśmy zaczęli pichcić tam speed”.

„Ale z falami też było coś mocno nie tak. W ogóle nie wyczuwałem miłości...”

„Nie rozwalę wam łbów”.

„Dobrze już, dobrze...” – odpowiada. Jego dłonie lekko drżą.

„To było po prostu niewykonalne – niech pan na nas spojrzy! Z dupy mieliśmy sobie wyciągnąć ten klub?! Potrzebujemy kapitału początkowego, to wszystko... Naprawdę zamierzaliśmy zmienić ten kościół w najbardziej wyczesany klub z muzyką anodic na świecie...”

„Na całym pieprzonym świecie, stary!”

„Po prostu... zanim to zrobimy, musimy zarobić trochę kasy – porządnie popracować! No wie pan, rozkręcić to wszystko”.

„Wsadzić pieprzoną nogę w drzwi”.

„Sprzedać trochę pieprzonego speedu, jasne? Wyprodukować i sprzedać speed”.

„Wiem już dosyć”.

„A potem kraboczłek i programistka wprowadzili się tam, kiedy wy zbieraliście manele”.

„Zgadza się! Wszystko szło gładko – miesiąc temu to miejsce było puste i nagle się w nim zaroiło”.

„Wiem już dosyć”.

„Więc co się stało?”

„Zobaczymy. A teraz mów”.

„Nie wezwę wsparcia i nie zamknę was wszystkich w pace. Na dobry początek”.

„Dobrze już, dobrze” – odpowiada, unosząc ręce.

„Po prostu w tej chwili przedsiębiorcy mają w tym mieście ostro pod górkę! Nie kłamaliśmy, mówiąc, że chcemy zmienić ten kościół w najdzikszy klub we Wschodnim Revacholu...”

„Bo chcemy! Naprawdę chcemy!”

„Po prostu... najpierw musimy zmienić go w fabrykę speedu”.

„Żeby wsadzić nogę w drzwi”.

„Mało mnie to obchodzi. Chciałem po prostu rozwiązać sprawę. Róbcie, co chcecie. Ja postąpię tak samo”.

„Naprawdę...?” – w jego głosie słychać ulgę.

„Oczywiście, że nie. Jestem gliną! Mów, co tu się dzieje. I to natychmiast!”

„Tak, naprawdę. Chciałbym spytać cię o coś innego”.

„Chce mnie pan tylko zapytać...” – wydaje się odrobinę zdezorientowany. „O coś innego?”

„Zgadza się. Taki ze mnie właśnie człowiek. Powiedz mi...” (Przejdź do innych pytań).

„W porządku!” – odpowiada bardzo radośnie.

(Wzrusz ramionami). „Albo możesz mi powiedzieć, jaki naprawdę mieliście plan co do kościoła”.

„Powiedzcie, co się tutaj tak naprawdę dzieje, a potem zobaczymy. Umiem być łagodny”.

„Co ma pan na myśli, mówiąc »łagodny«?”

(Czas na poważne argumenty. Wyciągnij spluwę). „Przyspieszoną egzekucję”.

Twoja ręka szybkim i błyskawicznym ruchem przesuwa się do kabury. Wyciągasz broń.

Jak gdybyś robił to wcześniej.

Villiers kaliber 9 mm wydaje się w twojej dłoni zaskakująco lekki, niemal jak zabawka. Wyobrażasz sobie, jak z jego lufy wytryskuje śmierć, smutek i dramatyczne przeobrażenie twarzy Andre. Wydaje się to niemal absurdalne...

„CHWILA!!!”

(Wyceluj w Andre). „Tak? Słucham”.

„Nie może pan po prostu... nie może pan...” – mamrocze bez składu. „My nie...” – nagle przerywa mu głos:

„To jest popieprzone...” – mamrocze Jajkogłowiec, szukając na magnetofonie przycisku zatrzymującego taśmę. Przez chwilę słyszysz wycie wiatru na zewnątrz.

„To się NIE dzieje. Panie funkcjonariuszu, proszę...” – bez swojego uśmiechu Jajkogłowiec wygląda na załamanego i znacznie starszego, niż ci się wydawało.