Rozmowa · Logika

Wyczuwa, że coś jest nie tak.

„Jesteście trzeźwi. Trudno wam było zachować trzeźwość na czas tego spotkania?”

„Nie potrzebujemy narkotyków, żeby być hardkorowi!”

„Zamknij mordę, Głowiec”.

„Wiem, że ja bez narkotyków nie byłbym tak hardkorowy, jak jestem teraz”.

„Ee...” – nie wie, jak skomentować twoje słowa.

„Czyli Acele potrzebuje więcej narkotyków niż wy?”

„Wiemy, że ma problem. Pracujemy nad tym. Ona nie miała najłatwiejszego dzieciństwa”.

W głębi duszy jest wściekły, że wszystko im zepsuła. Ich przyjaciółka będzie miała kłopoty.

„Mówiąc krótko: wszystko wiem”. (Przejdź dalej).

„Co właściwie pan wie?” – pyta konfrontacyjnie.

„Może dziś ich nie potrzebujecie, ale przydadzą się wam w dni, w które nie będziecie się mnie spodziewać”.

„Zejdź z tego końskiego monumentu na ziemię, gliniarzu. Świadomość to coś nowego we wszechświecie. Wszyscy mamy swoje sposoby, by złagodzić związany z tym szok”.

„Soona mówiła, że okłamujecie mnie co do waszych planów. Wasza odpowiedź była bardzo mało przekonująca”.

Marszczy czoło. „Szlag! Z niektórymi trudno się dogadać, ale próbujemy wyciągnąć do niej rękę. My tu mamy misję”.

„Krótko mówiąc: próbowaliście wykorzystać detektywa policji podczas przygotowywania sobie narkotykowego laboratorium”.

„To...” – wymachuje rękami. „Przecież to jest...”

„Wbrew prawu?”

„Chciałem powiedzieć: nieprawda”.

„Karane przyspieszoną egzekucją?”

„Nie!” – patrzy na twoją dłoń znajdującą się w pobliżu kabury z bronią. Jego oczy wypełnia strach.

A więc tak smakuje władza. Podoba ci się?

(Poradzę sobie bez niej. Opuść rękę). „A więc nie podlega to karze śmierci?”

„Nie! Chciałem powiedzieć, że to nie jest prawda!”

(Podoba mi się – przysuń dłoń bliżej do kabury). „A więc nie jest to karane śmiercią?”

„A więc okłamywanie funkcjonariusza policji nie podlega karze śmierci?”

„A więc czynienie funkcjonariusza policji nieświadomego wspólnika przy przestępstwie nie podlega karze śmierci?”

„Nie!” Jego oczy wypełnia strach.

„Niedorzeczne?”

„Chciałem powiedzieć: nieprawda”.

„To nie jest sprzęt klubowy, a namiot pełen wyposażenia laboratoryjnego. Do produkcji narkotyków”.

„Nie mam pojęcia, na jakiej podstawie wyciągnął pan taki wniosek, ale wiem, że się pan myli! Niech pan spojrzy! Mamy nawet głośniki!” – stwierdza, wskazując głośnik.

Jeden głośnik. Mają jeden głośnik.

„Ten Nosafed jest tu ze względu na swoją substancję aktywną”.

„Przecież mówił, że to lek na jego nos. Czego jeszcze chcesz?”

Chodzi zapewne o pseudoefedrynę, która jest niezwykle podobna do efedryny. Ta ostatnia rozbudza poczucie szczęścia. Ta pierwsza zresztą też.

„Nie ma chyba powodu, żebym dokładał wam tego jeszcze więcej, co?” (Przejdź dalej).

„Co pan nie powie...” – wydaje się zmęczony.

„Eter w powietrzu? Przydatny rozpuszczalnik. Dobry do pozbywania się reagentów z roztworu”.

„Niech się pan w końcu zdecyduje – najpierw mówi pan o pocie, a teraz o eterze...” – stwierdza, uśmiechając się nerwowo.

„Gdzie jest jego przyjaciel? Stracił przyjaciela?”

„Jaki znowu przyjaciel?”

„Drugi głośnik. Macie tylko jeden”.

„To system jednogłośnikowy! Monodynamiczny. Nie ma pan pojęcia o reprodukcji dźwięku w muzyce anodic! Drugi głośnik... Pfff!”

Może to kwestia uszkodzeń w twoim mózgu, ale zdecydowanie nie słyszałeś nigdy o systemach monodynamicznych ani jednogłośnikowych.

„Woda destylowana – kluczowa do utrzymywania laboratorium w czystości”.

„Oraz podstawa życia komórkowego. O co ci chodzi, stróżu prawa?”

„Nie macie słuchawek. Czy Acele nie potrzebowałaby słuchawek, żeby DJ-ować?”

„Co pan może wiedzieć o puszczaniu taśm? Nic!”

„Wiem, że je sprzedaliście. Żeby zapewne kupić sprzęt laboratoryjny i składniki do produkcji narkotyków”.

„Wybaczy pan, ale nie ma tu sprzętu laboratoryjnego. Ani składników narkotyków”.

„Soona dała mi do zrozumienia, że dzieje się tu coś więcej. A ja jestem naiwny”.

„Hej! Kto ją tam wie, o co jej chodzi” – prycha. „Łapię, nie chce nas w kościele. Ma nam coś za złe”.

„Kto nie lubi tańczyć? Ona nie lubi tańczyć!”

„No i co my z wami zrobimy?” (Przejdź dalej).

„Co ma pan na myśli?”

W jego głosie pobrzmiewa zrezygnowanie. Jest prawie gotów przestać udawać. Wystarczy go trochę przycisnąć.

Idealnie byłoby w tej sytuacji okazać obojętność. Na dobry początek możesz mu powiedzieć, że nic cię to wszystko nie obchodzi.

Czas na groźbę. Nie wytrzyma presji.

„Robimy to, jak na sprawę prawną przystało. Najpierw wszystko mi opowiecie. Potem ja wydam osąd”.