Rozmowa · Logika

„Dziękuję...”

Młody mężczyzna przełyka ślinę, jakby próbował się nie rozpłakać.

„Chwila. Czujecie to?”

„Co?”

„Prawo jest prawem. Jeśli nie stawicie się na wezwanie, zostaniecie uznani za ściganych i będziemy was poszukiwać”. (Aresztuj ich).

„Muszę przyjrzeć się kościołowi, zanim postanowię, co z wami zrobić”. (Zdecyduj później).

„Rozumiem, detektywie. Mam nadzieję, że możemy kontynuować naszą znajomość na przyjacielskiej stopie, prawda? Żadnych więcej nieporozumień i kłamstw” – stwierdza, uśmiechając się ostrożnie. „Zanim pan odejdzie, czy możemy coś jeszcze dla pana zrobić?”

„Stwórzcie swoją narkofabrykę, ale chcę dostawać dolę z całej operacji”. (Zrób jedno i drugie, zostań ich partnerem).

„W porządku. Nie mamy nic przeciwko, prawda?” – pyta, rozglądając się.

„Taaa!” – jego przyjaciel kiwa swoją wielką, tlenioną na blond głową.

„Dziesięć procent”.

„Nie obrażaj pana policjanta, Noik. Przyda nam się partner po drugiej stronie. Bezpieczniej, gdy ktoś czuwa nad operacją i trzyma...” – odchrząkuje. „...innych policjantów na bezpieczną odległość. Co pan powie na 35%?”

Masz nad tym więcej kontroli niż oni, wasza umowa powinna to uwzględniać. Ciśnij do 60%.

Mógłbyś pewnie usprawiedliwić jakoś działkę 70%. Ryzyko dla ciebie, funkcjonariusza policji, jest większe.

„Stoi”.

„Pan zapewni nam dostęp do kościoła i ochroni nas przed stróżami prawa, a my damy panu pańską działkę, w porządku? Proszę zaglądać co kilka miesięcy po swoją zapłatę”.

„Dobra”.

„To dobrze. Wszystko między nami gra, tak?” – pyta z nadzieją. „Co teraz? Co się teraz wydarzy?”

„Zaraz, myślałem, że dostanę szybko jakąś forsę?”

„Niech pan nie przesadza. Zainstalowanie sprzętu, rozpoczęcie produkcji i dostarczenie towaru potrzebującym potrwa tygodnie. To długotrwały proces”.

„60%. Trzymam w ręku wszystkie karty, dzieciaki. Mogę was pozamykać i powiedzieć, że to wszystko była podpucha”.

„Daj nam pan żyć...” – Andre przeczesuje dłonią swoje kolczaste włosy.

„55%. Chcę mieć pakiet kontrolny, bo nie będę miał inaczej motywacji”. (Wzrusz ramionami).

„Daj nam pan żyć...” – Andre przeczesuje dłonią swoje kolczaste włosy.

„70%. Jestem funkcjonariuszem policji. Ryzykuję tu 30 latami służby. Właściwie to powinienem wziąć 75%”.

„Daj nam pan żyć...” – Andre przeczesuje dłonią swoje kolczaste włosy.

„75% albo zabieram was wszystkich z miejsca do paki”.

„Pieprzyć to. Aresztuj nas albo zabij. Nie będziemy się dłużej płaszczyć”.

Spogląda na swojego przyjaciela, a później na ciebie. „Przepraszam” – stwierdza, kiwając głową. „Noik ma rację. Niech nas pan aresztuje albo zgodzi się na 50%”.

Ciężka sprawa. Nie żartują.

„Zjeżdżać. Nie chcę was tu więcej widzieć”. (Przepędź ich).

Niby-przywódca wygląda na zmęczonego. „Dobrze” – kiwa głową.

„Pakujemy się, Głowiec” – stwierdza młody mężczyzna i zamyka swoją skrzynkę z narzędziami.

„I tak wam się upiekło. Pozwalam wam żyć”.

Rzuca ci spojrzenie. „Tak. Dziękujemy, panie policjancie”.

„Powinniście się cieszyć, że nawet was nie aresztuję”.

Nawet na ciebie nie patrzy.

„Nie, proszę!” – Jajkogłowiec wciska przycisk zatrzymujący taśmę w magnetofonie. Zapada cisza, w której słyszysz wycie wiatru na zewnątrz.

„Tu musi być klub z muzyką anodic. Wszyscy nienawidzą siebie nawzajem. Wszyscy nienawidzą tego miejsca – wszędzie tylko narkotyki, a my jesteśmy niewolnikami i ja już tak dłużej nie mogę... Mamy coraz mniej czasu!” – bez uśmiechu na twarzy Jajkogłowiec wygląda na załamanego. I starszego niż ci się wydawało.

Wygląda, jakby był niemal w twoim wieku.

„Musimy zwyciężyć. Obiecuję, że to będzie zwycięstwo. Nie będziemy pichcić tam speedu. Zrobimy to uczciwie i jak należy. Zrobimy to na trzeźwo i naprawdę, i pięknie. To będzie zwycięstwo światła”.

To nie będzie nic takiego.

Słyszysz trzeszczący pod tobą lód. Na zewnątrz, na pomoście, budynki z zeszłego stulecia kruszą się na wietrze – poznaczony kulami rząd sypiących się przy pomoście domów. Tak samo wyglądają Rue Saint-Gérôme i Main Street. Stare Kino tonie pod Villalobos...

„Chwila. Czujecie to?”

„Co?”

„To by nic nie zmieniło. Jest już za późno. Spakujcie się i won stąd”. (Przepędź ich).

„Nie...” – wygląda na co najmniej 45-latka. „Co to w ogóle znaczy?”

„Żadnych dyskusji. Wynocha stąd, nie pozwolę jakimś ćpunom przejąć kościoła”. (Przepędź ich).

„W mordę, ale to było piękne przemówienie. Chyba aż zmieniłem zdanie”. (Nie przepędzaj ich).

„Dziękuję...”

Młody mężczyzna przełyka ślinę, jakby próbował się nie rozpłakać.

„A więc 50%”. (Zgódź się na ten układ).

„W porządku?” – pyta, rozglądając się wokół. Nikt się nie sprzeciwia. „Chcę, aby pan wiedział, że między nami nie ma żadnych animozji”.

„70%. I ani trochę mniej”.

„Nie. 50%. Dzielimy się po równo albo nic z tego”.

„Czemu miałbym mieć aż takie zyski? Nie posiadam środków produkcji ani nie noszę cylindra. 25% wystarczy, towarzyszu”.

„Bardzo to z twojej strony uczciwe” – stwierdza młody mężczyzna, kiwając z aprobatą głową. „Towarzysz hardkor”.

„Zróbmy to bez kombinowania. Bez produkcji speedu. Sam klub z muzyką anodic”. (Zgódź się na klub).

„TAAAK!” – uśmiech młodego mężczyzny poszerza się do nieludzkich rozmiarów. Jego zęby lśnią w świetle reflektora.

Z tym uniesionym wysoko magnetofonem szpulowym Harmon-Wowshi wygląda nieomal niczym niewinność. Czy to może być pewność, jaką czuje duch świata?