Rozmowa · Logika

„Albo?” – pyta. Rozlega się głośny brzęk klucza, który Noik wrzuca do swojej skrzynki z narzędziami.

„Nie wiecie? Jestem najpaskudniejszym gliną po tej stronie rzeki. Bardzo utrudnię wam życie, korzystając z każdego kontaktu, jaki mam”.

Zastanawia się przez chwilę, po czym otwiera usta, ale szybko je zamyka. Wreszcie podnosi ręce:

„Po prostu przedsiębiorcy mają w tym mieście zbyt ostro pod górkę. To nie tak, że nie zmienimy tego kościoła w najdzikszy klub we Wschodnim Revacholu...”

„Bo zmienimy! Naprawdę!”

„Po prostu najpierw musimy zmienić go w fabrykę speedu”.

„No wiesz, żeby wsadzić nogę w drzwi”.

„Wiem już dosyć”.

„To... Co teraz?”

No dobra. Czas wydać osąd!

„Dawaj mi forsę”. (Poproś najpierw o łapówkę).

„Nie no...” – wygląda na zaskoczonego. „Poważnie?”

Młody mężczyzna nie rusza się z miejsca. Jego kolczyki pobrzękują, drążąc z napięcia. Odzywa się, cedząc słowa przez zaciśnięte zęby:

„Nie ma, kurwa, mowy”.

„Oddaj. Mu. Portfel” – odpowiada niby-przywódca, wskazując palcem swojego przyjaciela. Palec drży.

Bez słowa speedziarz wyjmuje ze swojej skrzynki z narzędziami czerwony portfel i wręcza ci go.

Odraza jest wręcz namacalna. Jego spojrzenie razi jak błyskawica, kiedy puszcza portfel.

„Noik, daj mu portfel”.

„Muszę przyjrzeć się tym straszydłom, zanim postanowię, co z wami zrobić”. (Zdecyduj później).

„Możemy kontynuować naszą znajomość na przyjacielskiej stopie, prawda? Żadnych więcej nieporozumień i kłamstw” – stwierdza, kiwając głową i uśmiechając się ostrożnie. „Zanim pan odejdzie, czy możemy coś jeszcze dla pana zrobić?”

„Poza oddaniem całych zysków”.

„Cicho bądź, Noik”.

„Poza oddaniem wszystkich pieniędzy”.

„Bez dragów to się nie może udać. Róbcie, co trzeba, żeby utrzymać klub przy życiu”. (Zgódź się na jedno i drugie).

„TAAAK!” – uśmiech młodego mężczyzny poszerza się do nieludzkich rozmiarów. Jego zęby lśnią w świetle reflektora.

Z tym uniesionym wysoko magnetofonem szpulowym Harmon-Wowshi wygląda nieomal niczym niewinność. Czy to może być pewność, jaką czuje duch świata?

„Przyzwoicie. Teraz naprawdę czuję fale”.

„Nie będzie pewnie łatwo, straszydła z kościoła nie będą zadowoleni”.

„Ale może ich pan eksmitować, prawda? W końcu jest pan prawem. Poradzi pan sobie”. Sprawia wrażenie lekko rozedrganego z ekscytacji.

„Nie będzie łatwo, ale coś wymyślimy”.

„Od razu wiedziałem, że możemy na pana liczyć”. Spogląda na swoich przyjaciół: „Poradzimy sobie – klub z muzyką taneczną będzie miał przyszłość!”

„Pójdę porozmawiać jeszcze raz z Sooną, może uda się ją jakoś przekonać”.

„Jestem pewny, że coś pan wymyśli. Poradzimy sobie z nią, jeśli dostaniemy się do środka...”

„Proszę informować nas o sytuacji” – stwierdza, wskazując na ciebie swoją szczoteczką do zębów. „Może będziemy w stanie jakoś pomóc”.

„A teraz daj resztę”. (Wymuś kolejną łapówkę).

„Nie mamy więcej pieniędzy! Oskubał pan nas do czysta”.

Domagaj się swojej doli. To odpowiedni moment na nawiązanie partnerstwa biznesowego.

„Pakować się i ruszać na 41. komisariat”. (Aresztuj ich).

Wygląda na zmęczonego. „No dobrze” – kiwa głową. „Co czeka nas na komisariacie?”

(Zignoruj pytanie). „Najpierw muszę zobaczyć dokumenty was wszystkich”.

Niby-przywódca wyciąga kartę z kieszeni swojej kurtki i wręcza ci ją. Znajduje się na niej imię i nazwisko: „Pete Andre”.

Jego przyjaciel wręcza ci swoje dokumenty. Jego imię i nazwisko to Karl Holtzmann.

„A ty się nazywasz Germaine?”

„Germaine” – odpowiada mężczyzna o dużej głowie i przybity wręcza ci swoje dokumenty. Znajduje się w nich jego imię i nazwisko: Germaine van der Wijk.

Spisz ich nazwiska w swoim notatniku i oddaj każdemu z nich dokumenty.

„I to by było na tyle”.

„Pakujemy się, Głowiec” – stwierdza i zamyka swoją skrzynkę z narzędziami.

Bliski łez mężczyzna o dużej głowie wręcza ci swoją kartę. Nazywa się Germaine van der Wijk.

„Sprawa zostanie przeanalizowana. Może zostanie wszczęte śledztwo. A może nie. Zobaczymy”.

„W porządku... Chyba już po nas” – wzdycha.

„Najpierw jednak muszę zobaczyć dokumenty was wszystkich”.

„Nie, proszę!” – ten z dużą głową wciska przycisk zatrzymujący taśmę w magnetofonie. Zapada cisza, w której słyszysz wycie wiatru na zewnątrz.

„Tu musi być klub z muzyką anodic. Wszyscy nienawidzą siebie nawzajem. Wszyscy nienawidzą tego miejsca – wszędzie tylko narkotyki, a my jesteśmy niewolnikami i ja już tak dłużej nie mogę... Mamy coraz mniej czasu!” – bez uśmiechu na twarzy wygląda na załamanego. I starszego niż ci się wydawało.

Wygląda, jakby był niemal w twoim wieku.

„Musimy zwyciężyć. Obiecuję, że to będzie zwycięstwo. Nie będziemy pichcić tam speedu. Zrobimy to uczciwie i jak należy. Zrobimy to na trzeźwo i naprawdę, i pięknie. To będzie zwycięstwo światła”.

To nie będzie nic takiego.

Słyszysz trzeszczący pod tobą lód. Na zewnątrz, na pomoście, budynki z zeszłego stulecia kruszą się na wietrze – poznaczony kulami rząd sypiących się przy pomoście domów. Tak samo wyglądają Rue Saint-Gérôme i Main Street. Stare Kino tonie pod Villalobos...

„To by nic nie zmieniło. Jest już za późno. Na cokolwiek. Jesteście aresztowani”. (Aresztuj ich).

„Nie...” – wygląda na co najmniej 45-latka. „Co to w ogóle znaczy?”

„W mordę, ale to było piękne przemówienie. Chyba aż zmieniłem zdanie”. (Nie aresztuj ich).