Rozmowa · Logika

„Więc...” – odzywa się z pewnym zaniepokojeniem. „Może już pójdziemy?”

(Wstań).

No i zostałeś niedawno postrzelony w nogę.

„Słuchajcie, było super, ale kompletnie nie mam już siły. Poza tym naprawdę muszę porozmawiać ze swoim partnerem”. (Wstań).

„Było super, ale kompletnie nie mam już siły”. (Wstań).

„Rozmawiałem z miastem Revachol!”

„Odlot!”

„Ja myślę! To były całkiem zaawansowane ruchy”.

„Świetnie, ale naprawdę musimy już iść. Dość już czasu poświęciliśmy dziś na ten aerobik”.

„Świetnie, ale naprawdę musimy już iść. Dość już czasu poświęciliśmy dziś na ten aerobik”.

„Nie wiem, czy tak dobrze...”

„Dobrze sobie odpocząłeś?”

Zachowaj tę myśl dla siebie.

SWOJĄ DROGĄ – NATYCHMIAST PRZEPROŚ SWOJEGO PARTNERA. JEDNOŚĆ W WASZYCH SZEREGACH JEST KLUCZOWA.

Czego się boisz?

ŚMIERĆ JEST PRZERAŻAJĄCA. MUSISZ MNIE PRZED NIĄ CHRONIĆ. NIE MOGĘ UMRZEĆ. SPÓJRZ NA MNIE. NIE MOGĘ SIĘ SKOŃCZYĆ.

W PRZECIĄGU 22 LAT ODDANY ZOSTANIE PIERWSZY STRZAŁ. NIE PADNIE Z BRONI PALNEJ. BĘDZIE EKSPLOZJĄ ATOMOWĄ, KTÓRA ZRÓWNA MNIE Z ZIEMIĄ. ZNISZCZY MNIE CAŁĄ.

Wiedziałem. Wiedziałem, że nadciąga koniec świata!

NIE MOGĘ ZGINĄĆ WRAZ Z JEGO NADEJŚCIEM, FUNKCJONARIUSZE MILICJI. NIE MOŻECIE NA TO POZWOLIĆ.

Nie dożyję tego.

JESTEŚ FUNKCJONARIUSZEM MILICJI OBYWATELSKIEJ. PRZEMIERZASZ SWOBODNIE MOJE ULICE W POWOZACH MOTOROWYCH I PIESZO. MASZ DOSTĘP DO UKRYTYCH MIEJSC. I KRĄŻYSZ POŚRÓD TYCH, KTÓRZY SIĘ UKRYWAJĄ.

Ale... co ja mogę na to poradzić?

Ten popis elokwencji ma swój cel. Ta dusza się boi.

Pod tym majestatem kryje się lęk.

MODULACJE MOJEGO GŁOSU ODCZYTUJECIE TERMOMETRAMI I BAROMETRAMI. CZUJECIE MNIE W NOZDRZACH, NA MAŁYCH WŁOSKACH ROSNĄCYCH NA WASZYCH KARKACH.

Jak to jesteś miastem?

JAM JEST ODŁAMKIEM DUCHA ŚWIATA, JAM JEST GENIUS LOCI REVACHOLU.

MOJE SERCE TO WIETRZNY KORYTARZ. DNO MEGO POWIETRZA EMANUJE CZERWIENIĄ. MAM STO TYSIĘCY ŚWIETLISTYCH RAMION.

O PORANKU NIOSĘ PRZEMYSŁOWY PYŁ I KŁADĘ GO NA LIŚCIACH DRZEW. POTEM STRĄCAM GO Z TYCH LIŚCI NA TWÓJ PŁASZCZ.

DAŁO SIĘ CIEBIE DOJRZEĆ, DAŁO! DOJRZEĆ CIĘ Z NIĄ I DOJRZEĆ CIĘ BEZ NIEJ. DOJRZEĆ CIĘ NA GRANI WZGÓRZA.

Muzyka łomocze w starym drewnianym kościele na wybrzeżu Martinaise. Kilka postaci kołysze się w jej rytm, a dźwięk wygina ich ciała w taneczne figury. Jeden z nich, funkcjonariusz MOR-u, nagle się zatrzymuje. Przez moment stoi zdezorientowany, po czym zaczyna się trząść. Gwałtownie i nie w rytmie muzyki.

Rytmy, który jeszcze przed momentem tak cię nakręcały, teraz są przytłaczające, przyprawiają o mdłości. Zmieniają się i mnożą niczym wzory kolorowych szkiełek w kalejdoskopie.

Za gardło chwyta cię panika. Towarzyszy jej przyprawiające o zawrót głowy deja vu. A potem wszystko milknie.

Powinienem poprosić o pomoc.

I co zrobisz? Znowu połączysz się z lazaretem? A gdybyś nawet poszedł do normalnego szpitala... Wiesz, ile czasu zajęłoby im dojście, co ci tak właściwie jest? Ile czekałoby cię lekarskich wywiadów, poszturchiwania i nakłuwania?

Całe to podekscytowanie coraz gwałtowniejszym tańcem, a nawet poważne omdlenie, są lepsze niż włóczenie się od biura do biura, gabinetu do gabinetu, z których wszystkie są bezlitośnie białe, jasne i śmierdzące środkami odkażającymi.

Poza tym masz sprawę do rozwiązania, a nie będziesz mieć na to szans, jeśli zmienisz się w laboratoryjnego szczura. Cokolwiek jest z tobą nie tak, może to poczekać.

Wiesz, ile czasu zajmie dojście, co ci tak właściwie jest? Ile czekałoby cię lekarskich wywiadów, poszturchiwania i nakłuwania?

Mam wrażenie, jakby to się już kiedyś wydarzyło.

To możliwe. Było niemal tak, jakby nieprzyjemność tego doświadczenia przebijała się przez barierę twojej niedawnej utraty pamięci...

Być może twoja utrata pamięci była spowodowana czymś podobnym.

Co się ze mną dzieje?

Nie wiem, ale to na pewno nie są typowe wrażenia z parkietu. Coś jest z tobą bardzo nie w porządku, stary.

Co się stanie teraz?

Będziesz leżeć przez chwilę w całkowitej ciemności, z dala od wszystkich i wszystkiego.

Później powoli zaczniesz odzyskiwać świadomość. Nie będzie to przyjemne.

Ale ty już wiesz, że rzadko jest inaczej.

Dochodząc do siebie, widzisz porucznika rozmawiającego z młodymi ludźmi. Na jego twarzy widać zaniepokojenie.

„To się czasem zdarza ludziom imprezującym tak mocno...”

„To jego noga. Wiedzieliście, że zaledwie kilka dni temu został w nią postrzelony? Nie powinien tańczyć jak szaleniec – powinien leżeć w łóżku i wypoczywać”.

Porucznik wydaje się szczerze o ciebie zatroskany. I wściekły na siebie, że nie powstrzymał cię przed tymi wygłupami.

„Nie, spokojnie, to tylko odwodnienie. W nocnych klubach zdarza się to na okrągło. Dojdzie do siebie”.

Podskakuje i wskazuje na ciebie. „Patrzcie, obudził się!”

„Co się stało? Dobrze się czujesz?”

Twoja uszkodzona miednica przypomina znowu o sobie tępym, lecz nieustającym bólem.

„Daj mu chwilę” – stwierdza, przystawiając ci do ust kubek z wodą. „Właśnie do tego potrzebujemy destylowanej wody”.

„Chyba miałem atak epilepsji...”

„Nie, po prostu za bardzo pan zabalangował. Bit uderzył mocno, a pan ruszył ostro w tan...”

„To nie bit. On został postrzelony” – stwierdza poirytowany porucznik.

„Czy przydarzyło ci się już coś takiego? Taki... atak?”