Rozmowa · Garte, kierownik baru

„Nie, nie. Czy z panią wszystko w porządku?”

„Krzesło oberwało najbardziej. Nic się nie martw”.

„Na pewno?”

„Tak, tak, proszę sprawdzić, czy wszystko z nim dobrze!”

„Auć”.

„Tak, zdaje się, że małe małpy zaczęły już wrzeszczeć”.

„Czy któraś z tych »małych małp« ma bladozielony pysk?” – z mroku wyłania się starsza kobieta.

„Tak!”

„To żart, skarbeńku. Nie myślałam, że zobaczysz w martyneskim hostelu życzliwą zieloną małpę z Południowego Safre. To by było absurdalne. Nic ci nie jest?”

„Co?”

„Nie, nie wydaje mi się”.

„Radzę sobie”.

„Nie wygląda na to, skarbeńku. Wszystko w porządku?” – z mroku wyłania się starsza kobieta.

Niepotrzebnie cię tam wypuszczałem. Powinienem był cię tu zatrzymać... Tam, gdzie jesteś, jest jasno? PRZERAŻAJĄCO? Poczułeś już MIŁOŚĆ?!

„Ni cholery nie czułem żadnej miłości!”

„To bardzo niedobrze” – z mroku wyłania się starsza kobieta. „Każdy potrzebuje odrobiny miłości. Wszystko w porządku?”

„Co masz na myśli?”

„Jak to co mam na myśli?” – z mroku wyłania się starsza kobieta. „Wszystko w porządku?”

„Jest dobrze. Nieźle idzie”.

O rany, was jest więcej? Ukrytych? Ale ja jestem czadowy.

Jesteś konkretnie czadowy, bardziej niż sam czad. Zbyt czadowy dla tego świata.

Było totalnie warto.

Przyznaj, że po prostu tęskniłeś za ćwierćmrokiem. Ciemnością na skraju miasta.

To się nie musiało zdarzyć. Nie wydawałem mojemu ciału takich poleceń.

Oto tajemnice rdzenia kręgowego. Sam rdzeń musi ci się jeszcze objawić. Jego tajemnice to prawdziwe bluźnierstwa.

Ta kobieta na wózku jest tuż za mną, prawda?

To prawda. tak. Niepokojąca. Ale nie fiksujmy się na niej. Lepiej spójrz na tego głupiego barmana – nie ma pojęcia, co się dzieje! Ty i twoje sunące przez powietrze fakery. Otwarta jak u idioty gęba barmana. Pokazałeś mu.

Czemu ja to zrobiłem? Czemu pokazałem mu fucka obiema rękami? Czemu obiema...

„Gówno ci jestem winien”.

„Och!” – odzywa się z oburzeniem. „Gówno jesteś mi winien? Cóż, funkcjonariuszu, i tu się mylisz: nie jesteś mi winien gówna – jesteś mi winien pieniądze”.

Zwraca się do ciebie spokojnie: „Nie musimy się bronić. Jesteśmy tu, aby uzyskać od niego instrukcje. On zarządza hostelem, pamiętasz?”

„Nie! Nazwał mnie p***łem!”

„Nie, nie nazwał cię tak”.

„Wiesz, ciągle mi się to przydarza. Przychodzi tu jakiś włóczęga albo jakiś dupek z plecakiem prosto z łodzi. Następnego dnia, kiedy nie jest w stanie zapłacić, staje się agresywny. Po prostu nie spodziewałem się tego cyrku po policjancie. Proszę, po prostu daj mi pieniądze...”

Za kogo ten BŁAZEN się uważa? Aresztuj go!

Czy ja właśnie usłyszałem dwa razy, jak mówi do mnie mój krawat?

Nikt tak nie twierdzi. Nikt nie mówi, że krawat umie gadać. To byłoby absurdalne. Ale no wiesz – powinieneś go aresztować. To by było mądre. Chce ci zabrać forsę.

Wspaniała rada, rozważę ją. (Pociągnij za krawat z aprobatą).

Porucznik obserwuje, jak szarpiesz swój krzykliwy krawat. Kładzie swoją rękę na twoim ramieniu.

„Jeśli nie masz pieniędzy, to nic się nie stało. Nikt z nas nie robi tego dla wysokich płac”.

To po gliniarskiemu: „Nie zaproponowałem, że zapłacę, bo też nie mam pieniędzy”.

Mowy nie ma. Mam swoje obowiązki. Jestem gliną. Nie będę gadał z krawatem. (Zdejmij krawat).

Z jakiegoś powodu węzeł zacisnął się tak, że nie możesz go odwiązać. Porucznik patrzy, jak się z nim męczysz, a pot spływa ci z czoła. Kładzie ci rękę na ramieniu.

Nie podoba mi się to. (Spróbuj jakoś schować krawat).

Porucznik obserwuje, jak szarpiesz się ze swoim okropnym krawatem, a pod twoimi pachami pojawiają się plamy potu. Kładzie rękę na twoim ramieniu.

„Jesteś aresztowany”.

„Nie możesz mnie aresztować. Niczego nie zrobiłem”.

„Dobra, to nie jesteś aresztowany”.

„Ech...” – wywraca oczami.

„Nie wiem, czemu to powiedziałem. Myślałem, że coś takiego powiedziałby glina”.

„Nie musisz niczego mówić. Wystarczy, że dasz mi pieniądze”.

Pokaż mu, gdzie jego miejsce.

Z dna twojej smutnej duszy wynurza się wypowiedź.

„Odmowa pomocy stróżowi prawa i porządku. Utrudnianie mi przeprowadzenia śledztwa niedorzecznymi żądaniami finansowymi”.

„Ale to nie są niedorzeczne żądania... Jesteś mi winien pieniądze”.

„To ordynarne z pańskiej strony. Zginął człowiek. Proszę złożyć wniosek o rekompensatę na 41. komisariacie. My musimy zająć się śledztwem”.

„Dobrze, w takim razie musisz zapłacić tylko za okno. I drinki. Razem 70. Resztę odzyskam z tego twojego głupiego komisariatu”.

„Fajnie”. [Odejdź].

„Nie, żadne fajnie. Wciąż jesteś mi winny 30 reáli za drinki. Jeśli nie zapłacisz do wieczora, to nie wpuszczę cię do pokoju...” – wskazuje piętro.

„Na razie to wszystko. Do widzenia”.