Rozmowa · Garte, kierownik baru

To po gliniarskiemu: „Nie zaproponowałem, że zapłacę, bo też nie mam pieniędzy”.

„Po co mi one?”

„Aby przetrwać, zapłacić mi. No chyba że chcesz zostać żulem. Chcesz zostać żulem? W Martinaise nie ma innych miejsc, w których mógłbyś się zatrzymać, i mamy zimną wiosnę. Pieniądze szczęścia nie dają, ale dzięki nim można być nieszczęśliwym odrobinę dłużej”.

„Gdy kończą ci się pieniądze, umierasz. Tak to działa dla wszystkich – dla mnie też. Właśnie dlatego musisz mi zapłacić”. Przerywa, po czym zwraca się właściwie do samego siebie: „Nie jestem dupkiem”.

„Ale co jeśli żadnych nie mam?” (Przejdź dalej).

„Nie mam chyba żadnych pieniędzy”. (Przejdź dalej).

„Gdzie mogę zdobyć pieniądze?”

„Pytasz poważnie? Dzięki pracy – możesz... czy ja wiem... przyjmować łapówki chyba” – odpowiada, po czym spogląda na porucznika. „Przepraszam. Wcale nie uważam, że policjanci przyjmują łapówki”.

„Niektórzy przyjmują rekompensaty” – stwierdza ze śmiertelną powagą porucznik. „Ale tylko po to, by przetrwać”.

(Przejdź dalej, pokazując mu znalezione monety). „To są pieniądze?”

„Tak”.

(Policz je i mu daj). „To będzie 10 plus 10 plus 20. Czyli 40. I zostało 90, tak?”

„Nie, bo widzisz...” – w jego głosie pobrzmiewa nuta smutku. „To 40 centów. Cent to jednostka monetarna warta sto razy mniej od reála. Nie zamierzam tego nawet przyjmować. Wróć, gdy będziesz miał 130 reáli”.

„Dobrze”.

Wpatruje się w milczeniu w miedziaki na ladzie.

Współczucie na widok tych absolutnych groszy tłumi na moment jego niechęć do ciebie.

Czy to nie... podłe? Ten rząd wielkości różnicy między tym, czego się od człowieka oczekuje, a co ma?

Zachowaj to dla siebie i zabierz monety.

„Mrok spowija świat”. (Zabierz monety).

„Tak, to prawda”.

Podnieś monety.

Demonstracyjnie tłumi potężne westchnięcie.

„Ale... to okropne”.

„Zgadza się” – odpowiada, po czym wpatruje się w milczeniu w miedziaki na ladzie.

„Sto razy mniej?”

„Tak”.

Zatrzymaj pieniądze.

„Właściwie to całkiem prawdopodobne”.

„Nie. Po prostu zbieram się trochę do kupy”.

„A ty co? Masz coś nie tak z głową?”

„Brzmiało mi to na wymuszenie”.

„No dobrze, spokojnie. O co dokładnie chodzi?”

„Co to jest reál?”

„Och, przepraszam. Jesteś mi winien 130 reáli” – odpowiada, wymawiając „r” z przesadnie arystokratycznym akcentem.

IIR, czyli reál międzyisolarny, to globalna waluta. Niezależnie od tego, w jakiej części świata właśnie przebywasz, możesz założyć, że jego zdaniem jesteś mu winien pieniądze.

„Reál to jakaś forma ulicznego szacunku?”

„Nie, nie jesteś mi winny ulicznego szacunku. Jesteś mi winny pieniądze. Jesteś winny temu hostelowi 130 reáli” – wskazuje na czerwoną księgę rachunkową leżącą na ladzie.

„Och, rozumiem. To znaczy, że jestem ci winien pieniądze”.

„Rety, jesteś geniuszem! Tak, zgadza się – pieniądze. Jesteś winny temu hostelowi 130 reáli” – wskazuje na czerwoną księgę rachunkową leżącą na ladzie.

„Reál brzmi jak nazwa jakiegoś wymuskanego produktu do pielęgnacji skóry. Ale czemu miałbym być ci winien ich 130?”

„Jesteś mi winien pieniądze, a nie produkty do pielęgnacji skóry. Pieniądze. Jesteś winny temu hostelowi 130 reáli” – wskazuje na czerwoną księgę rachunkową leżącą na ladzie.

Reále? To pewnie kosmetyki. Jakieś mleczko do ciała.

„Nie tak szybko” – wskazuje na ciebie. „Jesteś mi winny 130 reáli”.

„Czemu Sylvie odeszła?”

„Nie pytałeś już mnie o to? Dlaczego tak cię interesuje ta kobieta? Ona nie ma z tym nic wspólnego”.

„Masz rację”.

„Tak, mam”.

„Nie. Wcześniej pytałem cię, gdzie udała się Sylvie. Teraz pytam czemu”.

„Dobra, masz mnie. Zniknęła z powodu zwłok na tyłach – i dlatego, że poprosiłem ją o numer. To dlatego Sylvie odeszła. Mam nadzieję, że to doceniasz...”

„Dziękuję” – odpowiada porucznik. Otwiera okładkę swojego notatnika. Numer jest bezpiecznie schowany w niewielkiej kieszonce.

„Nie poszło za dobrze?”

„Zaprosiłem pracowniczkę na randkę. Nie chciała pójść, ale czuła się zobligowana. To był kiepski pomysł. Dlaczego tak cię to interesuje? To nie ma żadnego związku z linczem”.

„Masz rację. Nie powinienem był chyba pytać”.

„Nieważne”.

„Lubię być dokładny”.

„Świetnie. To wszystko? Chciałbym wrócić do tego, co robiłem”.

„Wszystko ma jakiś związek ze wszystkim”.

„Nie wiem. Po prostu spytałem”.

„Irytuje mnie to. Jestem feministą”.

„Co?”