Rozmowa · Garte, kierownik baru

„Zgadza się. Jeśli jest choćby jedna rzecz, jaką o sobie wiem, to to, że jestem absolutnym, szalejącym feministą”.

„Czyżby? Panie feministo...” – zaczyna zdanie, ale gryzie się w język. Najwyraźniej uznaje, że najlepiej zachować milczenie.

Zyskałeś myśl! Kiedy zakończysz rozmowę, przejdź do swojego SCHOWKA MYŚLI i ją ZINTERNALIZUJ, aby zdobyć specjalne premie i efekty.

„Fallusa masz w uszach? Mówię, że jestem feministą”.

„To dobrze. Ale harmonogramem tego śledztwa rządzi proces rozkładu zwłok. I wynika z niego, że musimy się śpieszyć”.

„Nie jestem feministą, chciałem tylko zobaczyć twoją minę”.

„W takim razie kim jesteś? Szowinistą? Ha!”

Uśmiecha się, lecz po chwili dociera do niego, że jego riposta nie była zbyt dobra. Wtedy znów marszczy brwi.

„Dobrze słyszałeś”.

„Tajemnica rozwiązana!”

„Czyżby? Wydawało mi się, że jesteś tu w sprawie linczu, a nie mojej etyki zawodowej”.

„Nie ma jej tutaj, ponieważ to nie twoja sprawa”.

Nie mówił ci przypadkiem, że jesteś gliniarzem?

„Już drugi raz unikasz tego tematu”.

„O mój boże! Skąd ta obsesja na punkcie Sylvie? Daj już spokój!”

Może to on jest ogarnięty obsesją na punkcie Sylvie? Tak to brzmi.

„Ma związek z nadchodzącą apokalipsą”.

„Czyżby? Możliwe... Może ma związek z apokalipsą” – prycha. „Sylvie odeszła, bo poprosiłem ją o jej numer. Trup wiszący na tyłach też nie pomógł, ale to ja byłem główną przyczyną. Mam nadzieję, że to doceniasz...”

„Dobrze”.

„Bardzo dobrze”.

„Czy aby nie jestem gliną? Wszystko jest moją sprawą”.

„Właściwie to nic mi nie przychodzi do głowy”.

„Wiedziałem”.

„Jaki masz ze mną problem?”

„Dlaczego miałbym mieć z tobą jakiś problem? Jesteś policyjnym bohaterem”.

„A więc jestem nie tylko policjantem, ale i bohaterem?”

„Tak!” – spogląda na ciebie z udawanym podziwem. „Prawdziwym odznaczonym bohaterem”.

„A co zrobiłem?”

„A czego nie zrobiłeś? Po pierwsze, zdjąłeś zwłoki z drzewa, później rozwiązałeś sprawę morderstwa i nie zdemolowałeś pokoju w moim hostelu. Może nawet przeprowadziłeś negocjacje w sprawie strajku?”

„O boże, naprawdę to wszystko zrobiłem?”

„Nie, tak się składa, że nie. Nie zrobiłeś absolutnie niczego przydatnego, odkąd się tu pojawiłeś”.

„A co w takim razie robiłem? Widziałeś mnie w okolicy?”

„Nie, nie widziałem cię. Dopiero tu przyjechałem, pamiętasz?” – spogląda na ciebie, a później na porucznika. „Jeszcze coś?”

„Zakładam, że nie zrobiłem żadnej z tych rzeczy?”

„Masz rację, nie zrobiłeś. I zajęło ci to tylko trzy dni”.

„A co robiłem przez cały ten czas? Widziałeś mnie w okolicy?”

„Nie podoba mi się twój ton. Nie powinieneś się tak zwracać do funkcjonariusza policji”.

„Och, doprawdy?!” – pyta i sprawia wrażenie, jakby zamierzał powiedzieć coś więcej, ale po chwili opanowuje się.

„Masz rację”.

Nie szanuje ciebie osobiście, ale uważa się za przestrzegającego prawa obywatela – ty zaś jesteś tego prawa przedstawicielem.

„Mówisz to sarkastycznie”.

„Poważnie? A może pojawiłeś się, zdjąłeś zwłoki z drzewa, rozwiązałeś sprawę morderstwa i nie zdemolowałeś pokoju w moim hostelu?”

„Macie tu lodówkę?”

„Co?!”

„Ekhm...” – porucznik kasła w twoim kierunku. „Nie teraz”.

To nie jest dobry czas na pytanie o lodówkę na trupa.

„Kto go zabił?”

„Nie wiem, kto go zabił. Nie jestem policjantem. To ty masz to ustalić”.

A właśnie! Powiedział, że go „powiesili”. Skoro nie mówił, że zrobili to „jacyś ludzie”, to znaczy, że wie, kim „oni” są, prawda?

„Mam inne pytanie”.

Porucznik przewraca stronę w swoim notatniku, na której coś zapisywał.

„Ty go zabiłeś?”

„A ty co? Zwariowałeś? Oczywiście, że go nie zabiłem”.

Nagle cały się spinasz, twoje mięśnie wypełnia krew. Powinieneś go tym nękać. Mocno. Tak każe ci instynkt drapieżnika.

„Dobrze, nie będę cię tym nękać”.

„Och, dziękuję”.

„Ty go zabiłeś, Garte?”

„Nie, nie zabiłem”.

„Możesz mi się przyznać, Garte. Ty go zabiłeś, prawda?”

„Nie” – odpowiada i zwraca się do porucznika: „Nie podoba mi się to. Co to ma być?”