Rozmowa · Garte, kierownik baru

Mężczyzna przed trzydziestką z rzadką, niezbyt imponującą brodą zauważa cię, gdy do niego podchodzisz. Odkłada księgę rachunkową, którą trzyma w ręku, i zwraca się do porucznika.

„Pan... Garte, zgadza się?” – pyta porucznik, zaglądając do swojego małego notatnika. „Zarządza pan tym miejscem?”

„Tak” – odpowiada zdawkowo.

„Jestem Kim Kitsuragi z 57. komisariatu. To dochodzenie międzydzielnicowe, więc towarzyszy mi przedstawiciel 41. komisariatu...” – spogląda na ciebie i nagle zdaje sobie sprawę, że wciąż nie wie, jak się nazywasz.

Nic nie mów.

„Racja... Wiem, że nasze przybycie na miejsce zbrodni zajęło nam trochę czasu. Pan również nie śpieszył się ze zgłoszeniem zwłok – bo to pan dokonał zgłoszenia, tak?”

„Nie, ja dopiero tu przybyłem. To pewnie Sylvie was wezwała. Zwykle pracuje za tym barem. Ja zastępuję ją tylko tymczasowo”.

„Ma pan jej numer?”

„Tak się składa, że mam” – zagląda za stertę podkładek, znajduje kawałek papieru i wręcza go porucznikowi.

To brzmi jak coś, co może ci się przydać, żeby zadzwonić później do tej Sylvie...

„Wspomniał pan, że dopiero się tu zjawił. Skąd? Mieszka pan w tej okolicy?”

„Co? W Martinaise? Nie. Mieszkam w Jamrock. Pojawiam się tu tylko czasem, aby rzucić okiem na lokal. To tylko jeden z bardzo wielu barów, którymi zarządzam”.

„Ale mimo to orientuje się pan w tutejszej topografii? W razie, gdybyśmy potrzebowali wskazówek”.

„Tak, wiem, gdzie są niektóre miejsca. Ale – jak już mówiłem – nie mieszkam tu. Tylko tu kiedyś pracowałem. I nie zamierzam wracać tu do pracy, jeśli o to chodzi”.

„Nie to miałem na myśli” – odpowiada i zwraca się do ciebie: „Detektywie?”

Chodzi mu pewnie o to, że przyszła twoja kolej na zadawanie pytań.

„Że ja?”

„Tak, detektywie Costeau” – wypowiada to nazwisko, celowo zachowując powagę. „Ja już mam wszystko. A ty?”

„Och, chodzi ci o to, czy mam pytania?” (Zadaj je).

„Tak, tak – chodzi mu o to, czy masz do mnie jakieś pytania. Jak normalny funkcjonariusz policji” – kierownik baru najwyraźniej znowu jest wzburzony.

Uważa, że jesteś głupi, szanowny panie.

Spytaj go, gdzie jest ciało, zanim zapytasz, czy to on go zabił. To przy niepozornych pytaniach ludzie zdradzają informacje, które możesz wykorzystać potem przy tych bardziej ponurych, nie odwrotnie.

„To wszystko”.

„Ruszajmy”.

„Nie tak szybko, panie feministo” – wskazuje na ciebie. „Jesteś mi winny 130 reáli”.

Nikt nie twierdzi, że wzorzysty krawat, który wisiał na twoim sufitowym wentylatorze, umie mówić. Nikt. To jak nic twoja wyobraźnia, ale...

Wiejemy stąd! Czas się katapultować. To brzmi jak odpowiedzialność. Bardzo jej nie lubisz.

Nie, nie słuchaj go. To szaleństwo. Po prostu mów.

Wymknij się niezauważony.

Kiedy wiejesz z tej budy, jękliwy głos za twoimi plecami wykrzykuje:

„Bardzo dojrzałe, koleś! Bardzo dojrzałe”.

W jednej chwili pędzisz niczym wiatr, w kolejnej zaś odwracasz się znienacka i pokazujesz mu środkowe palce. Oba, z wściekłością. Czemu?!

„Pierdol się, dupku!”

„Uważaj!!”

Wokół robi się ciemno.

Już wróciłeś?

Miałem wypadek.

To nie był wypadek. To były płynące z twojego rdzenia kręgowego disco-ruchy. Sam rdzeń musi ci się jeszcze objawić. Jego tajemnice to prawdziwe bluźnierstwa.

No nie wiem... To brzmi jak bardzo niedbała próba intelektualizacji wybryków schlanego pijusa.

Jeśli tak brzmi, to dlatego, że tym właśnie jest. I ty tym właśnie jesteś.

Jak ci tam idzie? Małe małpy wywrzaskują już coś o pieniądzach?

„Nie idzie zbyt dobrze”.

„Na to wygląda, skarbeńku. Wszystko w porządku?” – z mroku wyłania się starsza kobieta.

Nie. Doznałeś obrażeń dolnej części szyi. Ponadto nadwerężyłeś lewy mięsień trapezowy. Kiedy się poruszasz, plecy przeszywa ci ból.

„Nie jest zbyt w porządku”.

„Proszę pani, wszystko w porządku?”

„Och, mnie nic nie jest. Potknął się tylko o mój wózek. Proszę sprawdzić, co z nim!” – spogląda na ciebie z niepokojem.

„Przepraszam, nie chciałem, żeby do tego doszło. Tak mi przykro, to zawsze było miejsce przyjazne policji...” – mężczyzna zdaje się wstrząśnięty wypadkiem.

„Drinki będą na koszt lokalu, w porządku? Było ich naprawdę sporo. Ale wciąż muszę dostać pieniądze za trzy noce i wybite okno – to równe 100 reáli”.

Twoje plecy dotykają zimnej podłogowej mozaiki, czujesz jak ból ustępuje. Musisz tylko wstać i się otrzepać...

Jest wstrząśnięty. Zacznij się targować, a ustąpi.

„Nie zapłacę za to okno... Auć”. (Złap się za bok).

„Dobra, niech będzie. Odpiszę to od rachunku! Śpij sobie w postapokaliptycznej norze, jeśli chcesz. Nowego pokoju nie dostaniesz”.

„Dziękuję za współpracę”.

„Jeszcze mi nie dziękuj. Wciąż jesteś mi winny 60 reáli za trzy noce. Jeśli nie zapłacisz do wieczora, to po prostu nie wpuszczę cię do pokoju...” – wskazuje piętro.

„I na litość boską, uważaj na siebie”.

„Jeszcze mi nie dziękuj. Wciąż jesteś mi winny 100 reáli. Jeśli nie zapłacisz do wieczora, to po prostu nie wpuszczę cię do pokoju...” – wskazuje piętro.

„Fajnie”.

„Nie do końca spoko. Wciąż jesteś mi winny 60 reáli za trzy noce. Jeśli nie zapłacisz do wieczora, to nie wpuszczę cię do pokoju...” – wskazuje piętro.

„Nie do końca spoko. Wciąż jesteś mi winny 100 reáli. Jeśli nie zapłacisz do wieczora, to nie wpuszczę cię do pokoju...” – wskazuje piętro.