Rozmowa · Garte, kierownik baru

„Mrok spowija świat”. (Zabierz monety).

„Tak, to prawda”.

Zachowaj to dla siebie i zabierz monety.

Podnieś monety.

Demonstracyjnie tłumi potężne westchnięcie.

„Sto razy mniej?”

„Tak”.

„Ależ to okropne”.

„Zgadza się” – odpowiada, po czym wpatruje się w milczeniu w monety na ladzie.

Zatrzymaj pieniądze.

„Ale co jeśli żadnych nie mam?”

(Przejdź dalej, pokaż mu znalezione monety). „Chyba trochę ich mam”.

„To za mało”.

„Jak to? To nie IIR? Jest ich czterdzieści!” (Daj mu je).

(Zatrzymaj pieniądze).

„Gdzie mogę zdobyć pieniądze?”

„Pytasz poważnie? Dzięki pracy – możesz... czy ja wiem... przyjmować łapówki chyba” – odpowiada, po czym spogląda na porucznika. „Przepraszam. Wcale nie uważam, że policjanci przyjmują łapówki”.

„Niektórzy przyjmują rekompensaty” – stwierdza ze śmiertelną powagą porucznik. „Ale tylko po to, by przetrwać”.

(Przejdź dalej. Nie pokazuj mu znalezionych monet).

„Od kiedy się obudziłem, mam kłopot z przypomnieniem sobie choćby i najbardziej podstawowych elementów rzeczywistości”.

„Nie. Po prostu zbieram się trochę do kupy”.

„A ty co? Masz coś nie tak z głową?”

„Nie należy mi się nic za ten wysiłek?”

„Nie spodobały ci się moje kocie ruchy?”

„Ale na pewno doceniłeś mój kunszt skradania się rodem z sam bo”.

„No cóż, skoro to był styl sam bo, to zapomnijmy o tym długu!” – prycha z sarkazmem, po czym nagle zmienia ton, bo prawdopodobnie zdaje sobie sprawę, że to było całkiem fajne.

„No dobrze, drinki będą na koszt lokalu, panie atleto. Ale wciąż muszę dostać pieniądze za trzy noce i wybite okno – to równe 100 reáli”.

„Dobra. 20 reáli za noc”.

Wzdycha tak głęboko, że niemal uchodzi z niego całe powietrze. Kładzie przed tobą z hukiem klucz. „Masz pokój na tę noc. Pamiętaj jednak, że jutro będziesz musiał zapłacić kolejne 20 reáli”.

„Gdzie się podziała kobieta o końskiej twarzy?”

„Zwykle nie używam takich słów do opisywania moich klientów i ty też pewnie nie powinieneś tego robić...” – odpowiada i zaciska usta. „Skoro jesteś policjantem i w ogóle”.

„Tak. Masz rację”.

„Tak czy siak, nie potrafię ci pomóc. Pojawia się tutaj wiele kobiet”.

„Nie, mówiłem to w takim, no, pozytywnym sensie”.

„Jasne. Tak czy siak, nie potrafię ci pomóc. Pojawia się tutaj wiele kobiet”.

„Co do mojego rachunku...”

„Masz 20 reáli?”

„Nie mam żadnych pieniędzy. Wydałem wszystko na inne rzeczy. Poczułem żądzę ich kupowania. Za całą forsę!”

Wpatruje się w ciebie z niedowierzaniem. „Jasne. To tyle. Nie dostaniesz się do swojego pokoju. Znajdź sobie jakieś inne lokum”.

„Ale ja nie mam dokąd pójść...”

„Taa... To nie jest już mój problem”.

Ile razy mam ci powtarzać o tym pomyśle z pojemnikiem na śmieci? Czas ponurkować! W śmietnikach!

Mógłbyś spróbować wejść do tego pojemnika na śmieci na podwórzu, niczym żulicjant...

Mógłbyś spróbować wejść do tego pojemnika na śmieci na podwórzu, niczym żulicjant... Pod warunkiem, że otworzyłbyś pokrywę.

(Weź klucz bez słowa).