Rozmowa · Garte, kierownik baru

„Mam dla ciebie pieniądze”.

Przygląda ci się podejrzliwie. „No i?”

(Z rąbnięciem połóż pieniądze na ladzie). „Obyś się nimi udławił”.

„Świetnie – doskonale – życzę miłego pobytu w pokoju wyziębionym z powodu wybitego przez ciebie okna”.

Naprawdę nie ma już do ciebie cierpliwości. Nie pomogło nawet to, że mu zapłaciłeś!

Wyjmuje swój brelok z kluczami i gmera przy mechanizmie zamontowanym za ladą. „Elektroniczna blokada twojego pokoju została wyłączona do godziny 21:00 jutro”.

„Od jutra proszę płacić za nocleg z góry. Dwadzieścia reáli za noc. Bez pieniędzy będzie po tobie, zrozumiano? Nie znajdziesz innego miejsca, w którym mógłbyś się zatrzymać”.

„On ma rację” – szepcze porucznik. „Naprawdę musisz zająć się swoimi problemami finansowymi – i to od jutra. Drugi raz nie będę mógł ci pomóc”.

„Też chcę wynająć tutaj pokój” – oznajmia, otwierając swój portfel.

„Zawsze miło nam gościć funkcjonariuszy MOR-u” – odpowiada, przyjmując pieniądze i wręczając mu klucz. „Czy mogę czymś jeszcze służyć?” – pyta, patrząc na porucznika i unikając twojego spojrzenia.

Ma rację. Nie możesz wiecznie polegać na pomocy Kima.

„Czy mogę pomóc w czymś jeszcze?”

Czas przestaje biec o godzinie 2:00 nad ranem. Jeśli do tego czasu nie opłacisz pokoju, gra się kończy. Nie odkładaj szukania pieniędzy na ostatnią chwilę – po zmroku trudniej je zarobić, bo sklepy są zamknięte, a ulice puste.

„Wyłączę elektroniczną blokadę drzwi twojego pokoju” – odpowiada, stukając stopą metalową skrzynkę po drugiej stronie lady. „Po 21:00 wszystkie drzwi są automatycznie blokowane”.

„Świetnie – doskonale – życzę miłego pobytu w pokoju wyziębionym z powodu wybitego przez ciebie okna”.

Naprawdę nie ma już do ciebie cierpliwości. Nie pomogło nawet to, że mu zapłaciłeś!

„Przy okazji informuję, że gdybyś nie zapłacił przed 21:00, drzwi do twojego pokoju zostałyby zablokowane elektronicznie” – odpowiada, stukając stopą metalową skrzynkę zainstalowaną po drugiej stronie lady.

Wyjmuje swój brelok z kluczami i gmera przy mechanizmie zamontowanym za ladą. „Elektroniczna blokada twojego pokoju będzie wyłączona do godziny 21:00 jutro”.

„Oto one. Przepraszam za kłopot”.

„Wspaniale. Dziękuję, funkcjonariuszu, tego właśnie oczekiwałem: zapłaty za wyświadczone usługi. Jeśli chcesz kontynuować swój pobyt tutaj, to proszę o opłacanie noclegu z góry, rozpoczynając od jutra”.

Nie jest mu przykro z powodu swojego zachowania ze względu na ciebie. Masz już pieniądze, więc bardzo nie chce cię wkurzać.

Wyjmuje swój brelok z kluczami i gmera przy mechanizmie zamontowanym za ladą. „Elektroniczna blokada twojego pokoju została wyłączona do godziny 21:00 jutro”.

„Proszę od jutra płacić za nocleg z góry. Dwadzieścia reáli za noc”.

„Też chcę wynająć tutaj pokój” – oznajmia, otwierając swój portfel.

„Oczywiście” – bierze pieniądze i wręcza mu klucz. „Zawsze miło nam gościć funkcjonariuszy MOR-u. Czy mogę czymś jeszcze służyć?”

„Czym jeszcze mogę służyć?”

„Wyłączę elektroniczną blokadę drzwi twojego pokoju” – odpowiada, stukając stopą metalową skrzynkę zainstalowaną po drugiej stronie lady. „Po 21:00 wszystkie drzwi są automatycznie blokowane”.

„Świetnie. Dziękuję, funkcjonariuszu, tego właśnie oczekiwałem: zapłaty za wyświadczone usługi”.

Nie jest mu przykro z powodu swojego zachowania ze względu na ciebie. Masz już pieniądze, więc bardzo nie chce cię wkurzać.

Wyjmuje swój brelok z kluczami i gmera przy mechanizmie zamontowanym za ladą. „Elektroniczna blokada twojego pokoju będzie wyłączona do godziny 21:00 jutro”.

„Dobrze, że zapłaciłeś przed 21:00, w przeciwnym razie twoje drzwi zostałyby zablokowane elektronicznie” – odpowiada, stukając stopą metalową skrzynkę zainstalowaną po drugiej stronie lady.

„Oto 30 reáli”.

„W sumie to porozmawiajmy o czym innym”.

„Na przykład o czym? Świetnie rozmawiało mi się o pieniądzach, które jesteś mi winny...”

„Mam dla ciebie pieniądze”.

Przygląda ci się podejrzliwie. „No i?”

„Oto 60 reáli”.

(Z rąbnięciem połóż pieniądze na ladzie). „Obyś się nimi udławił”.

„Oto one. Przepraszam za kłopot”.

„Zastanawiam się, czy moglibyśmy osiągnąć jakieś porozumienie co do dzisiejszego noclegu”.

„Czy w ramach tego porozumienia... zapłacisz mi uzgodnioną już sumę, którą jesteś mi winny?”

„No daj spokój, chłopie. Po wszystkim, co przeszedłem...”

„A co z tym, przez co ja przeszedłem? Nie jesteś cholernym protagonistą tej opowieści – ja nim jestem. To mój hostel z barem i muszę dostać swoje pieniądze”.

Dosłowna degradacja! Nie ma nic gorszego...

„Ta rozmowa zmierza donikąd, prawda?”

„Nie, póki nie dostanę moich pieniędzy”.

„W porządku...” – odpowiada, po czym zwraca się do ciebie, ciężko wzdychając: „W moim powozie motorowym mogę mieć coś, co możemy w tej sytuacji wykorzystać. Jak już tutaj skończymy”.

Naprawdę nie chciałem się do tego uciekać – myśli mężczyzna.

„Poruczniku – skończyliśmy ten temat”.

„Jakoś się dostanę do środka. Wyważę te drzwi”.

„Wspaniale. Spróbuj. Ja wezwę karetkę”.

„Wiesz, wciąż mam mój klucz. Wasz tandetny zamek chyba się zaciął, ale jakoś go otworzę”.

„Taa, życzę powodzenia” – odpowiada, stukając stopą metalową skrzynkę zainstalowaną po drugiej stronie lady.

Drakońskie środki...

„Wszystkie zamki są wyposażone w elektroniczną blokadę. Zamek należy odblokować tutaj za pomocą głównego klucza, aby klucz gościa zaczął działać”.

„Chwila. Wciąż mam swój klucz, wiesz?”

„Życzę powodzenia przy próbie użycia go” – odpowiada, stukając stopą metalową skrzynkę zainstalowaną po drugiej stronie lady.

„Spłacę cię jutro. Jestem uczciwym policjantem”.

„Jako funkcjonariusz policji na pewno rozumiesz, że nie mogę uwierzyć ci na słowo – bez dowodu”.

Na chwilę milknie, bo zdaje sobie sprawę, że zaprzeczył sam sobie. „Dowód to pieniądze. Nie możesz zostać tu bez pieniędzy”.