Rozmowa · Garte, kierownik baru

„Zapewniam, że to był on”.

Jak gdyby nie umiał zdecydować, czy ma czuć wściekłość, czy ulgę, że to znowu ty.

„Dlaczego zniszczyłeś tego wydrzyka?!”

„Ty mi powiedz”.

„Nie mogę w to uwierzyć... Byłem przekonany, że zrobiła to Sylvie. Gorzej – myślałem, że chciała mi w ten sposób coś powiedzieć. Symbol nadziei i w ogóle...”

Nadziei z rodzaju tych czułych. Coś się w tobie burzy... Może dlatego go zniszczyłeś?

Ten ptak to żaden symbol nadziei. To utrapienie, zdrajca!

„Ja po prostu niszczę rzeczy. Taki już jestem”.

„To tajemnica”.

„Może miałem z nim porachunki?”

„Co do mojego rachunku za dzisiejszą noc...”

„Pokój jest już gotowy. Drzwi są odblokowane”.

„Masz 20 reáli?”

„Dobra. Wezmę klucz od śmietnika”.

„Nie. Wiem, że rozwaliłeś zamek. Nie potrzebujesz klucza i nie zamierzam ci go dawać”.

„Cały twój” – wręcza ci go szybko. „Jeszcze coś?”

„Mam taki wielki krzykliwy czek”.

„Znowu to?” – pyta, gapiąc się na krzykliwy czek. „Nie dasz sobie z tym spokoju, co nie? Bardzo zabawne”.

„W tym lokalu przyjmujemy jedynie gotówkę. Masz gotówkę, panie krzykliwy czeku?”

„Frittte. W pobliżu bramy” – porucznik brzmi na zmęczonego. „Wymienią go na gotówkę”.

„Chyba sobie żartujesz, co?” – pyta, gapiąc się w osłupieniu na wielki krzykliwy czek. „Taa, dobre, funkcjonariuszu. Naprawdę zabawne”.

„Eee, powiedz... Jesteś pewien, że nie ogarniesz mi darmowego łóżka?”

Jego oczy rozbłyskują furią. „Chcesz darmowego noclegu? Dobrze”.

„Możesz nocować w pojemniku na śmieci stojącym na zewnątrz. Wiem, że nie potrzebujesz klucza, bo rozwaliłeś zamek”.

Porucznik boleśnie milczy.

Już raz otrzymałeś ode mnie pomoc. Tym razem odpowiedzialność ciążyła na tobie. Przykro mi.

NADSZEDŁ CZAS! ŻYCIE ŻULICJANTA – NADCIĄGAMY.

Otworzy się nowy wymiar rzeczywistości. Portalem do niego będzie to łoże z odpadków. Zaśnij tam i przebudź się gdzie indziej.

Co to oznacza?

Dokładnie nie wiadomo. To cały przekaz: jeśli pójdziesz spać w śmietniku, nie będzie już powrotu.

„Zobaczę, co da się zrobić”.

„Tak zrób. Jeśli zapłacisz mi 20 reáli, znowu wynajmę ci pokój. Jeśli nie zapłacisz, pojemnik na śmieci jest twój. Za darmo”.

„Jeszcze coś?”

„Chwila. Chcesz, żebym spał na zewnątrz, w śmietniku?”

„Nie obchodzi mnie, co robisz. Śpij w śmieciach albo zapłać za pokój – mam to gdzieś”.

„Pierdol się, Garte. Serio. Pierdol się”.

Patrzy ci w oczy. Między wami zalega cisza.

Nie jest z siebie dumny. Ale tym zajmie się później.

W swoim wygodnym łóżku.

Bierze wdech i wyrzuca z siebie: „Ja nie ustalam zasad. Płacisz 20 reáli albo śpisz w pojemniku na śmieci. To nie ode mnie zależy”.

„Przyjmuję swój los, Garte. Nadeszła noc żulicjanta”.

„Świetnie. Proszę bardzo. Czy to już wszystko?”

„No... przynajmniej mam dzisiaj gdzie spać. Dziękuję, Garte”.

„Dobrze, dobrze! Masz tu 20 reáli za noc”.

„To nie było takie trudne, prawda? Masz pokój na tę noc. Pamiętaj jednak, że jutro będziesz musiał zapłacić kolejne 20 reáli”.

„Przyjmuję swój los, Garte. Nadeszła noc żulicjanta”. (Weź klucz).

„Świetnie. Proszę bardzo. Czy to już wszystko?”

„Chwila. Chcesz, żebym spał na zewnątrz, w śmietniku?”

„Nie obchodzi mnie, co robisz. Śpij w śmieciach albo zapłać za pokój – mam to gdzieś”.

„Spróbuję wymyślić coś innego”. (Zostaw na razie klucz).

„Tak zrób. Jeśli zapłacisz mi 20 reáli, znowu wynajmę ci pokój. Jeśli nie zapłacisz, klucz i śmieci będą czekały. Za darmo”.

Zabiera klucz z lady i chowa go z powrotem pod nią. „Jeszcze coś?”

„Dobrze, dobrze! 20 reáli za noc”.

„To nie było takie trudne, prawda? Masz pokój na tę noc. Pamiętaj jednak, że jutro będziesz musiał zapłacić kolejne 20 reáli”.

„Spróbuję szczęścia. Dzięki, Garte”. (Weź klucz).

Ani drgnie, przyglądając się, jak chowasz klucz do swojej kieszeni.

Nie jest z siebie dumny. Ale tym zajmie się później.

W swoim wygodnym łóżku.

„Jasne. Jeszcze coś?”

„Zatrzymaj sobie ten klucz, Garte. Wsadź go sobie w dupę”. (Zostaw na razie klucz).