Rozmowa · Garte, kierownik baru

„Czym mogę służyć?”

„No trzaśnij kreskę dla Cuno. Co jest, kurwa?”

Nie odpowiada na pytanie.

„Wiesz, rozmawiałem z Sylvie”. (Mrugnij).

„Boże...” – wzdycha. Nie sprawia wrażenia zachwyconego.

Och, ale powinien być. Wywal mu tu wszystko!

Nie mam jakiejś innej opcji? Jak na przykład przycisk WSTECZ?

Życie nie ma przycisku WSTECZ. A teraz rusz tę dupę i mów mu prawdę o Sylvie, prawdziwej dziwce.

Hm... Nie podoba mi się to. Wydaje się, że nie ma innego sposobu.

„Okazała się być dziwką, która uwielbia wozić się na karuzeli kutasów”.

„Cudownie”.

Zgadza się! To cudowne!

„Co?” – pyta zaniepokojony, mrużąc oczy. „Co ma niby znaczyć ta »karuzela kutasów«?”

„Nie czas na wykłady. Rzecz w tym, że przegrywasz w jej paskudnej intelektualnej gierce. Sylvie to kompletna psycholka”.

„Boże... Czy to znaczy, że z nią rozmawiałeś? Co jeszcze o mnie mówiła?”

Czego jeszcze ci potrzeba?

„Nie chcesz wiedzieć”.

Mężczyzna opiera dłonie na ladzie i wzdycha. Jego głowa opada – ciężka i pełna zawodu.

„Zniszczyła ptaka. Wydrzyka wielkiego. Znalazłem go na ziemi ze złamanym skrzydłem. Tego ranka, gdy odeszła”.

„Powinienem był wiedzieć – w ten sposób kazała mi się odwalić. Miałem wsadzić sobie tego ptaka w dupę” – milknie i wpatruje się w ladę.

Albo to ty zniszczyłeś ptaka. I dlatego przyniosłeś nowego. Przez poczucie winy...

Tak!!! Ptak ma z tym wszystkim związek. To symbol miłości, ona zaś go zniszczyła.

„Albo... no wiesz. Może to ja go zniszczyłem?”

„Nie, to była ona” – odpowiada zimnym tonem. „Odeszła, aby wozić się na karuzeli kutasów, o której mi mówiłeś. Ha...” – rozlega się wymuszony śmiech. „Karuzela kutasów – teraz rozumiem”.

Bierze z półki butelkę wina i nalewa sobie szklankę. „Wożą się na karuzeli kutasów, aż skończy się im czas. Masz. Dopij resztę” – korkuje butelkę i wręcza ci ją.

„A teraz pozwól mi wypić i przemyśleć to wszystko przez chwilę. W spokoju” – wpatruje się w krwistoczerwony trunek w szklance.

I proszę bardzo. Czy to nie piękne? Kolejny problem naprawiony przez doktora Miłość.

„Zniszczony ptak. Pióra”. (Kiwnij mądrze głową). „To wszystko element rozpieprzania umysłu podczas jazdy na karuzeli kutasów”.

„Ha...” – rozlega się wymuszony śmiech. „Karuzela kutasów – teraz chyba rozumiem. To na niej się wożą. Aż stuknie im jakieś 39 lat”.

„Tak, stary. Sygnały. Sprzeczne sygnały. Klasyczne zachowania z karuzeli kutasów”.

Albo to ty zniszczyłeś ptaka. Może chodzić też o to. Chyba Sylvie nawet...

„To mniej więcej tyle”.

„Tak, powiedziała, że świetnie się bawi na karuzeli kutasów. Taka wspaniała zabawa!” (Wykonaj gest kręcącej się wesoło, pełnej kutasów karuzeli).

Przygląda się twoim wirującym rękom, po czym opiera się o ladę i wzdycha. Jego głowa opada – ciężka i pełna zawodu.

„Będzie kręcić się na karuzeli kutasów, póki nie będzie na to za stara. A wtedy zwiąże się z betabankomatem”.

Nagle zdaje sobie z czegoś sprawę. „Czy to znaczy, że z nią rozmawiałeś? Co jeszcze o mnie mówiła?”

(Wpychaj po prostu język w wewnętrzną stronę policzka).

„Hę?”

Tak. To brzmi dobrze. Brzmi mądrze. Dobre wprowadzenie. Teraz wywal mu całą prawdę.

Ale... ja nie chcę mu niczego wywalać.

Oczywiście, że chcesz. To był od początku twój plan. Tak właśnie naprawiasz im życia – odpowiadając na pytanie o kobiety.

„Rozmawiałem z Sylvie. Odeszła przeze mnie, nie przez ciebie”.

„Chwila... Co?” – pyta zaskoczony. „W takim razie co z ptakiem?”

„Ptakiem?”

„Tak, z ptakiem. Znalazłem go ze złamanym skrzydłem na podłodze tego ranka, gdy odeszła”.

„Powiedziała, że to był wypadek”.

„Dlaczego po prostu mi tego nie powiedziała?! Nie obchodzą mnie wypchane ptaki – obchodzą mnie moi pracownicy...” – jąka się, kręcąc głową.

„W porządku” – stwierdza, próbując się uspokoić. „Czy mówiła coś więcej? O mnie?” – pyta, po czym powtarza: „Czy mówiła coś o mnie?”

„Powiedziała, że jej schlebiłeś. Po prostu moment był kiepski”.

„Naprawdę? Może... Może powinienem do niej zadzwonić?” Mężczyzna nie wie, co powiedzieć. Wyciera czoło i wpatruje się w ladę.

„Dzięki... Chyba....” – odpowiada, kiwając głową. „Potrzebujesz czegoś jeszcze czy...?”

...a może tak dałbyś mu chwilę spokoju? Uzmysławiasz sobie jakoś, że nie zapewni ci to żadnych profesjonalnych zniżek. Już przechodzi z powrotem do defensywy.

Mieliśmy nadzieję, że zdobędziesz dzięki temu jakąś spluwę, drogocenny klejnot czy chociaż miecz, jeśli dostarczysz tę wiadomość. No cóż...

„Powiedziała, że jesteś miłym facetem. Ale też jej pracodawcą. W końcu... no wiesz. Różnica pozycji...” (Pokręć głową).

„Taa... Zarządzam wieloma barami. I wieloma pracownikami. Takie zachowanie nie może stać się częścią mojej praktyki zawodowej – to było... nieprofesjonalne”.

„Tak czy inaczej, dziękuję za wyjaśnienie tego. A teraz, jeśli nie masz więcej żadnych pytań...” – nie wygląda na zbyt szczęśliwego z powodu swojego nowo odkrytego profesjonalizmu.

„Nie, nie rozmawialiśmy za bardzo o tobie”

„Rozumiem” – odpowiada zawiedziony. „Tak czy siak, dziękuję za informacje. Szkoda tego ptaka”.

„To nie ona go zniszczyła, tylko ja. Rzuciłem nim o ścianę”.

„To ty zniszczyłeś wydrzyka?!” – jego twarz robi się czerwona ze zdenerwowania, a włosy na karku stają dęba.