Rozmowa · Garte, kierownik baru

„Nic. Czarna dziura końca wszelkiego czasu”.

Kręci głową. „Nie ma tam żadnej dziury. Jeśli nie chcesz mi powiedzieć, to nie musisz. Obejdzie się”.

Ale proszę, powiedz mi i tak!

„Maszyny do pinballa. I warsztat do ich naprawiania”.

„Ha! Wiedziałem. Zawsze zastanawiałem się, skąd wzięły się te automaty przy drzwiach – no i ludzie mówili, że był tu kiedyś jakiś lokal z pinballem...”

„Wiedziałem” – powtarza. „Były tam jakieś stoły? Takie działające?”

„A co? Chcesz zagrać? Bo ja chętnie pyknę...”

„Nie, tylko... tylko się zastanawiałem” – odpowiada. Sprawia wrażenie, jakby wykonywał w myślach jakieś obliczenia. „Skoro znalazłeś tam jakieś automaty do pinballa...”

Zastanawiał się nad czymś związanym z biznesem. O tym, jak dużo mógłby na nich zarobić.

„Czuję zbliżający się kapitalistyczny spisek”.

„Kapitalistyczny spisek” – wywraca oczami. „Automat do pinballa, który stoi w kącie, jest zepsuty – chcę urozmaicić ofertę rozrywkową”.

„Przydałaby się tutaj jakaś atrakcja. Inna niż ten piekielny zestaw karaoke. Taka, która nie powoduje problemów”.

Tak, cały ten plan, który układa w swojej głowie, prezentuje się obiecująco.

Zdaje się, że to miejsce jest dla niego ważne. Nie będzie skakał z radości na wieść, że należy do Zgubionej Strefy Handlowej.

Mimo wszystko powinien wiedzieć. O takich rzeczach trzeba ostrzegać.

„Jeśli chcesz sprzedać te maszyny do pinballa, to oczekuję srogiej prowizji. Takiej na kierowniczym poziomie”. (Uderz się w pierś). „Nie zwykłem nic ułatwiać”.

Wywraca oczami. „Te automaty są własnością Whirling. Ale, jeśli poczujesz się dzięki temu lepiej, to zapewniam, że nie zamierzam ich sprzedawać”.

„Myślisz, żeby zmienić tę miejscówkę w salon pinballa?”

Krzywi się. „Nie. Ale moglibyśmy... zdywersyfikować ofertę rozrywkową. Skoro otworzyliście tamte drzwi... Stół, który stoi tutaj w kącie, jest zepsuty”.

„Nie sprawdzałem. Pinball nie ma związku ze sprawą”.

„Tylko... tylko się zastanawiałem” – odpowiada. Sprawia wrażenie, jakby wykonywał w myślach jakieś obliczenia. „Skoro znalazłeś tam jakieś automaty do pinballa...”

„Nie sprawdzałem. Pinball jest głupi”.

Porucznik kiwa głową, wyrażając swoje poparcie.

„Szkielety. Mauzoleum na cześć umarłych”.

„Tak. Ha, ha. A tak naprawdę?”

„Jest jeszcze coś, o co chciałem spytać”.

„Co?”

Nawiasem mówiąc, powinieneś wrócić do tego kwestionariusza, jeśli zobaczysz później coś ciekawego w Whirling!

Hmm. Czujesz, że, powinieneś wrócić do tego kwestionariusza, jeśli zobaczysz później coś ciekawego w Whirling.

„A więc linia telefoniczna jest nieczynna?”

„Tak, a firma telefoniczna nie śpieszy się, by wysłać kogoś, kto mógłby naprawić awarię” – kręci głową, po czym dodaje: „Frajerzy”.

„To dość dziwne”.

„To nie jest dziwne, tylko uciążliwe”.

„Nie, nie, nie. Ewidentnie dzieje się tu coś złowrogiego”.

Wywraca oczami. „Niech ci będzie”.

„Czy to prawda, że ktoś zrobił to umyślnie?”

Marszczy nos. „Kto ci tak powiedział?”

„To bez znaczenia. Chcę tylko wiedzieć, kogo podejrzewasz”.

„No dobrze, to prawda – ktoś grzebał przy okablowaniu. To było zaraz po linczu, ale nie wiem, czy ma z tym wszystkim jakiś związek... Nie brakuje tu dupków, którzy nie są mordercami”.

Jest zmęczony długimi latami użerania się z tymi dupkami. Dlatego tak bardzo stara się nie zostać jednym z nich...

„Ale jeśli znajdziesz osobę, która odcięła linię, to daj mi znać, żebym mógł wysłać jej rachunek za naprawę”.

„Lena”.

„Nie mam w zwyczaju ujawniać swoich źródeł. To byłoby niehonorowe”.

„Muszę cię ostrzec – odkryłem, że Whirling może być częścią Zgubionej Strefy Handlowej”.

„Co?” – pyta lekko zaskoczony. „Dlaczego tak twierdzisz? Mieścimy się pod zupełnie innym adresem niż Strefa”.

A więc wie, czym jest Zgubiona Strefa Handlowa. I zna jej adres. Zaprzątało to już jego głowę.

„Chwila. A więc wiesz o klątwie!”

„Wszyscy o niej wiedzą”.

„Nazwa Whirling widnieje na domofonie na zewnątrz. Jako jedna z firm w budynku B Zgubionej Strefy Handlowej”.

„Pracuję tu od dawna i Whirling nigdy nie korzystało z tego interkomu”.

„W miejscu Whirling znajdował się kiedyś Salon Pinballowy East Delta, lecz zbankrutował. Kwestia czasu, aż to samo spotka Whirling!”

„Czy to wygląda jak część Zgubionej Strefy Handlowej?” – pyta, wykonując zamaszysty gest ręką. „Te przedrewolucyjne płytki? Te wysokie sklepienia? Te ładne pokoje? No może nie wszystkie są ładne, ale większość...”

„14 lat – tak długo tu pracuję. Utrzymałem ten lokal na powierzchni mimo licznych przeciwności losu. Niech mnie grom jasny strzeli, jeśli pozwolę, żeby jakiś duch zguby...” – przerywa i uspokaja głos.

I wykonywał naprawdę dobrą robotę. Choć wypowiada się czasem o hostelu lekceważąco, jest on dla niego tak naprawdę bardzo ważny.

„Whirling jest dla ciebie naprawdę ważne, co?”

„Tak” – wzdycha. „Powoli znowu przyzwyczajam się do tego miejsca. Jest piękne, na swój własny sposób – zwłaszcza na tle sąsiedztwa. Staram się, aby tak pozostało...”

„Nawet jeśli jest częścią przeklętej Zgubionej Strefy Handlowej...”

„Wiesz, nie powinieneś się tak przejmować tą etykietą”.

„Ja nie przywiązuje zbyt wielkiej wagi do całej tej klątwy, ale ta etykietka odstrasza klientelę. Kto chciałby zatrzymać się w hostelu, nad którym wisi groźba zguby? I bez tego wszyscy jesteśmy zgubieni...”

„Aha! Więc w końcu to przyznajesz?”