Rozmowa · Garte, kierownik baru

„Tak, twoje policyjne umiejętności się spisały. Na pewno dostaniesz pochwałę. Może nawet awans”.

„Musisz naprawdę cenić sobie to miejsce, jeśli tak długo tu pracowałeś”.

„No cóż, w takim razie szkoda, że wszystko tu jest zgubione”. (Zakończ).

„Nieważne” – odpowiada i próbuje rzucić gniewne spojrzenie, ale jest zbyt pochłonięty myślami. „Coś jeszcze? Bo muszę pomyśleć o tym, jak przenieść tutaj te stoły do pinballa...”

„Kto jest właścicielem tego miejsca?”

„Jakaś firma zarządzająca nieruchomościami. Nigdy się tu nie pojawiają, pobierają tylko opłaty. Szczerze mówiąc, podejrzewam, że może chodzić o jakieś pranie brudnych pieniędzy”.

To kąśliwa uwaga. Ewidentnie to on wykonuje tu całą pracę.

„No, to życzę szczęścia w zarządzaniu lokalem”. (Zakończ).

„Szczęście nie ma z tym nic wspólnego” – spogląda w kierunku ukrytego pomieszczenia. „Muszę pomyśleć nad tym, gdzie ustawić te automaty do pinballa. Mam przeczucie, że się przydadzą”.

W walce ze Zgubą, znaczy się.

„Więc jeśli nie masz mi nic więcej do powiedzenia – o moim lokalu – to czy możemy, no wiesz, zakończyć tę rozmowę?”

„A kto nazwał lokal Whirling-in-Rags?”

„Na pewno nie firma zarządzająca nieruchomościami”.

„Pan to zrobił?”

„To aż tak zaskakujące? No co? To świetna nazwa, wiem. Kierownicy barów też potrafią wymyślać świetne nazwy. Ta pochodzi z piosenki”.

„Piosenki?”

„Witaj Święta Królowo Etenniersów. »Witaj święta królowo morza«” – cytuje. „Wirujesz w łachmanach – jesteś niezmierzona i jesteś smutna”.

„Dobry wybór” – kiwa głową porucznik.

Dobry wybór.

„Ty?”

„A co z pozostałymi barami, którymi zarządzasz?”

„Co z nimi?” – wzrusza ramionami. „Jeden to piwnica, do której zaglądają palący jak lokomotywa komuniści. Nie masz pojęcia, jak niedobrze mi się robi, gdy słyszę o Krasie Mazowie, Ignusie Nilsenie i reszcie tych starych duchów...”

Waha się, nie wie, czy powinien dzielić się z tobą tymi informacjami. Zachęć go.

Nie musi mówić ci niczego, czego mówić nie chce.

„Wydawało mi się, że rozmawialiśmy o Whirling”.

„A pozostałe?”

„Drugi biznes to wóz z kebabami. Bardzo udany na swój własny sposób, ale... To nic w porównaniu z Whirling”.

Domyślasz się, że nie ma aż tak wielu innych.

„W miejscu Whirling znajdował się kiedyś Salon Pinballowy East Delta, który zbankrutował. Choć być może hostelowi uda się uniknąć klątwy...”

„Chwila. Ani razu? Czy już samo to nie jest zwiastunem upadku?”

„To dowód na to, że Whirling-in-Rags nie należy do Zgubionej Strefy Handlowej. Jeśli już, to rewitalizujemy tę okolicę”.

„Spokojnie, panie Garte. Jestem przekonany, że nic nie zagraża pańskiemu lokalowi. Kolega po prostu dzieli się z panem swoimi odkryciami”.

„Whirling z nią sąsiaduje. No i jest ten warsztat pinballowy. Whirling nie zawsze był hostelem...”

„To oczywiste” – stwierdza, wykonując zamaszysty gest ręką. „Przyjrzyj się tym przedrewolucyjnym płytkom. To stary i dumny budynek. Co z tego, że wcześniej był tu salon z automatami do pinballa?”

„W głębi kuchni znajdują się tajemnicze niebieskie drzwi”.

„A tak, te drzwi, jasne. Nie ma w nich nic tajemniczego. To zwykłe drzwi” – wzrusza ramionami.

„Dobrze, w takim razie nieważne”.

„Tak. Coś jeszcze?”

„Wiesz, co jest za nimi? Masz...”

„Nie, nie mam klucza – nie wiem, jak je otworzyć. I mnie to nie obchodzi. Przecież nie zastanawiałem się nad tym od dziesięciu lat. Pewnie jest za nimi tylko magazyn Frittte”.

Oczywiście zastanawiał się nad tym właściwie cały czas. Przez dziesięć lat.

„Albo jakiś nudny schowek ze starymi rupieciami... i kurzem. Rupiecie i kurz” – przeciąga palcem po ladzie, aby sprawdzić, czy jest czysta.

Próbuje roztoczyć wokół atmosferę obojętności. Ani trochę mu to nie wychodzi.

„Podejrzewam, że chciałbyś wiedzieć, co tam jest”.

„No dobra, tak. Trochę” – wzrusza ramionami. „Ale jestem tak zajęty swoimi obowiązkami, że nie mam czasu zastanawiać się nad jednymi zamkniętymi drzwiami w jednym z barów, którymi zarządzam...”

„Dlatego ich nie otworzyłem. Sprzątałem całe to miejsce ze sto razy – po zwierzętach. I nie znalazłem klucza. Więc życzę powodzenia”.

Niech sobie udaje, że jest mu wszystko jedno.

Przygląda się kurzowi na swoim palcu, po czym wyciera go.

„Więc dla jasności – nie wiesz, jak je otworzyć?”

„Nie. Nie mam pojęcia – i nie chcę mieć”.

„W ścianie jest dziura do podglądania”.

Ożywia się. „W jakiej ścianie?”

„Na piętrze, na ukrytym zapleczu. Obok sypialni Klaasje. Podejrzewam, że ktoś jej używa do szpiegowania gości”.

„Natychmiast się tym zajmę. Dziękuję za zgłoszenie. Zapewniam, że Whirling nie toleruje szpiegowania naszych gości”.

Twarz blednie mu jak u trupa.

Straszna szkoda. Łatać tak dobrą dziurę do podglądania...

„A nie mógłbyś zostawić tam tej dziury? Co, gdyby w pokoju nocowały jakieś dobre dziunie...” (Puść mu oko).

„Oczywiście, że nie. To byłby szczyt głupoty. Nie mam pojęcia, dlaczego coś takiego sugerujesz...”

„Na pańską obronę przyznam, że też nie wiem”.

„Jesteś pewien, że to nie ty szpiegowałeś swoich gości?”