Rozmowa · Garte, kierownik baru

Wpatruje się w ciebie. Między waszymi ciałami zalega cisza.

Nie jest z siebie dumny. Ale tym zajmie się później.

W swoim wygodnym łóżku.

Bierze wdech. „Ja nie ustalam zasad. Płacisz 20 reáli albo śpisz w pojemniku na śmieci. Nie obchodzi mnie, co wybierzesz. Klucz jest twój, jeśli chcesz”.

To była twoja odpowiedzialność. Nie mogę ci teraz pomóc. Przykro mi.

„Tak się składa, że masz już klucz do swojego nowego pokoju – ten do pojemnika na śmieci, pamiętasz? Obiecałeś, że go zwrócisz, ale tego nie zrobiłeś...”

„Masz już klucz do swojego nowego pokoju. Dałem ci go wcześniej – żebyś mógł otworzyć pojemnik na śmieci, pamiętasz?”

„Otworzyłeś już swój nowy pokój. Pojemnik na śmieci za budynkiem wyczekuje swojego nowego lokatora”.

„Proszę. Klucz do nowego pokoju” – oznajmia, kładąc go na ladzie przed tobą. „To klucz do pojemnika na śmieci, który stoi na zewnątrz”.

„Jeszcze nie...”

Wywraca oczami. „Więc po co marnujesz czas – mój i swój?”

„Tak, 20 reáli za noc”.

„W porządku. Masz pokój na tę noc, ale pamiętaj – jutro będziesz musiał zapłacić kolejne 20 reáli”.

Wiesz, na wybrzeżu mogą być jakieś inne miejsca do spania... W końcu jakieś znajdziesz.

Odpuść mu. Naprawdę nie cierpi być gościem, który wciąż ci to musi przypominać.

Jak KTOKOLWIEK mógłby zapomnieć, dupku?!

„No daj spokój, stary. Jest późno. Naprawdę muszę ci znowu płacić?”

Wstrzymuje oddech. Z jego oczu nagle znika wszelki blask. Po chwili odzywa się.

„Masz pieniądze za dzisiejszą noc?”

„To nie twój interes, Garte”.

Mruga jakby na widok płonącego motorowego powozu. „Ależ jest. W tej chwili to jest dosłownie mój interes” – kręci głową, po czym w jego oczach nagle pojawia się nowy, okrutny błysk.

Uwaga, szanowny panie! Nieczysta zagrywka! Nie daj się podejść!

„Ale wiesz co? Masz szczęście. Ponieważ nie musisz mi już więcej płacić”.

„Zaraz, poważnie?”

„Naprawdę”.

„Jaja sobie ze mnie robisz, nie?”

„Ależ nie, funkcjonariuszu” – kąciki jego ust unoszą się nieznacznie w lekko dostrzegalnym uśmiechu. „To prawda. Nie musisz mi płacić”.

„Nie musisz dawać mi pieniędzy. Jeśli chcesz dostać pokój, to tak – musisz mi zapłacić, ale nie musisz dawać mi pieniędzy. Płacenie za pokój to twój wybór”.

TO NIE JEST, KURWA, ŻART.

„Czekaj, bo wciąż nie rozumiem. To dostanę ten darmowy pokój czy nie?”

„Nie. Masz do wyboru: zapłacić mi 20 reáli za pokój albo nie płacić. Nie obchodzi mnie, co wybierzesz”.

„To nie jest wybór. Ja nie mam dokąd iść”.

„Dobrze. Nie chcę teraz o tym rozmawiać”.

Wywraca oczami. „Jeszcze coś?”

„Ale ja potrzebuję tego jebanego pokoju!”

„No i to mi się podoba, Garte! Jeden darmowy pokój poproszę!”

„Och, przepraszam. Chyba mnie źle zrozumiałeś. Pozwól, że wyjaśnię” – kąciki jego ust unoszą się nieznacznie w lekko dostrzegalnym uśmiechu. „Nie powiedziałem, że dam ci darmowy pokój. Stwierdziłem tylko, że nie musisz mi płacić”.

„Mówisz poważnie?”

„Mówię bardzo poważnie” – kąciki jego ust unoszą się nieznacznie w lekko dostrzegalnym uśmiechu. „Nie musisz mi płacić”.

„Ale tak naprawdę?”

„Aha”.

„Yyyy... Nie, nie mam”. (Skłam).

„Wielka szkoda” – mamrocze i kręci głową, po czym w jego oczach nagle pojawia się nowy, okrutny błysk.

„Tak, mam”.

„W takim razie nie potrzebujesz darmowego pokoju, prawda?” – kręci głową, po czym w jego oczach nagle pojawia się nowy, okrutny błysk.

„Nie”.

„Yyyy... Tak, mam”. (Skłam).

„Paczka?”

Nie odpowiada. Tylko przyśpieszony oddech zdradza kiepsko ukrywaną irytację.

„Co do mojego rachunku za dzisiejszą noc...”

„A teraz? Jest tu już paczka dla mnie?”

„Nie, twojej paczki jeszcze tu nie ma” – odpowiada z nieukrywaną odrazą. „Mówiłem, że powiadomię cię, gdy to się zmieni”.

„Co do mojego rachunku za dzisiejszą noc...”

„Gdzie się wszyscy podziali?”

„Och, no wiesz...” – rozgląda się po pustym lokalu. „Ludzie zazwyczaj wymeldowują się po strzelaninach. Okazuje się, że takie atrakcje nie służą interesom”.

„Czy Lena i Morell wciąż są w mieście?”

„A, oni! Mili ludzie – ale nie. Lena powiedziała, że wracają do Jamrock. Widziałem, jak przechodzą obok” – macha ręką w kierunku okien. „To było zanim zaczęła się strzelanina”.

„Cieszę się, że wyniosła się stąd przed tym wszystkim. Wszędzie latały pociski i w ogóle... Ludzie w hostelu byli przerażeni. Musiałem zadziałać i też wyjść na zewnątrz...”

„Ale nie zakończyliśmy poszukiwań straszyka...”

„Jesteś detektywem, więc może uda ci się ich jakoś wytropić? To chyba nie powinno być trudne...”