Rozmowa · Garte, kierownik baru

Widzisz? To wiele dla niego znaczyło. Miłe uczucie, prawda?

To wiele dla niego znaczyło. Miłe uczucie, prawda?

„Czujesz się wystarczająco źle, żeby oddać mi moje 20 reáli?”

Kręci głowa, odkładając klucz z powrotem pod ladę. „Nie. Nie czuje się aż tak źle, aby zwrócić ci pieniądze. Mogę w czymś jeszcze służyć?”

JEBAĆ JEGO „PRZEPRASZAM” I JEGO SAMEGO. POTRAKTOWAŁ CIĘ DOSŁOWNIE JAK LUDZKIEGO ŚMIECIA.

„Dzięki. Mam nadzieję, że znaleźliście to, czego szukacie”.

„Znalazłem dżinsy ofiary”.

„Same śmieci”.

„Czyli zgodnie z oczekiwaniami. Tak czy siak, dziękuję za zwrócenie klucza”.

„Znalazłem ubranie ofiary”.

„Wygląda na to, że potrzebuję lodówki”.

„Tak, tak. Na zwłoki. Chcesz umieścić trupa w mojej lodówce, zgadza się?”

Popraw go!

„Yyy... nie”.

„Kłamiesz” – kręci głową. „Nie włożycie żadnych zwłok do mojej lodówki”.

„Nie będę nawet pytał czemu, bo powiesz mi coś niemiłego”.

„To lokal gastronomiczny, a nie kostnica – nie powinieneś mnie nawet pytać o to, dlaczego nie możesz magazynować zwłok w mojej kuchni”.

Hmm. Kuchnia. Jest tuż obok. A gdyby tak spytać kucharza?

„Potrzebujemy jej tylko na...”

„Poruczniku, pan również?” – pyta, nie dowierzając. „Pan też o to pyta?! Nie. Odpowiedź brzmi »nie«. Nie zmienię tego lokalu w jakiś makabryczny cyrk”.

O rany. Wyłączył porucznika jak stare, zepsute radio. Naprawdę jest władcą tej krainy.

„Nie podoba mi się to, ale wygląda na to, że będziemy musieli zapytać Cuna, czy nie wie, gdzie można znaleźć jakąś lodówkę w tej okolicy”.

„Powinniśmy jeszcze raz rzucić okiem na lodówkę, którą znaleźliśmy w piwnicy”.

Wzdycha. „Porozmawiajmy ze sprzedawczynią ze sklepu Frittte”.

„Zdaje się, że musimy szukać dalej”.

„Zdaje się, że będziemy musieli zaufać Cunowi”.

„Dlaczego?”

„Ponieważ to lokal gastronomiczny, a nie kostnica. Nie mogę uwierzyć, że w ogóle mnie o to pytasz”.

Hmm. Kuchnia jest obok. Może kucharz będzie bardziej skłonny do współpracy?

„Tak, mniej więcej tak”.

„No cóż... Tak, mam lodówkę, ale wy niczego do niej nie włożycie”.

„Skąd wiedziałeś?”

„Bo jeszcze go nie odesłaliście i musi strasznie cuchnąć. Ale nie włożycie go tutaj. Zapewniam”.

„Nie. Chcemy umieścić w lodówce bardzo ważne ciało”.

„Nie obchodzi mnie to. Nie włożycie żadnych zwłok do mojej lodówki”.

„Tak. Słyszeliśmy, że macie tu ogromną lodówkę. Kolosalną. Mauzoleum niemalże”.

„To źle słyszeliście. I nie włożycie do mojej lodówki żadnych zwłok”.

Cholera, to z rozmiarem powinno było zadziałać...

Pochlebstwa to najlepszy sposób.

„Do widzenia”. [Odejdź].

„Co do mojego rachunku za dzisiejszą noc...”

„Hej, czy przyszła do mnie jakaś przesyłka?”

Marszczy brwi ze zdziwienia. „Oczekujesz przesyłki? Która ma być dostarczona tutaj?”

„Tak. W Naspeedowanych FM powiedzieli, że może mi coś przyślą”.

„Naspeedowani FM? Ja... Nie, nie czeka na ciebie żadna paczka. Jeszcze coś?”

„Rozumiem w takim razie, że nie przyszła?”

„Nie, nie przyszła. Dam znać, jeśli to się zmieni. Jeszcze coś?”

„Co do mojego rachunku za dzisiejszą noc...”

„Co do mojego rachunku za dzisiejszą noc...”

„Garte, znalazłem nowego ptaka... O szlag, ZAPOMNIAŁEM wziąć go ze sobą!”

„Nie mam pojęcia, o czym mówisz”.

Podróż do wsi to długa i zdrowa wycieczka.

Powrót do wsi, potem tutaj, a potem znów na wybrzeże... To chyba łącznie ze 3 kilometry. No dobra...

„Swoją drogą, zamierzam śpiewać tu karaoke”.

„Absolutnie wykluczone”.

Tylko poczekaj, kierowniku baru!

Absolutnie wkluczone! Najpierw znajdziemy smutny numer, a potem obśpiewamy to miejsce do SZPIKU KOŚCI.

Twe ciało jest gotowe, szanowny panie.

„Co do tych pieniędzy, które jestem winien...”

„Masz je dla mnie?”