Rozmowa · Garte, kierownik baru

„A gdybym ci tak powiedział, że ja jestem żulem? Albo wkrótce nim będę, zacznę grzebać w tych śmieciach. Mnie też przed tym powstrzymasz?”

„Tak”.

„Ale ja potrzebuję tych resztek, żeby przeżyć!”

„Przykro mi, że MOR ma kłopoty finansowe, ale to nie jest problem tego przybytku”.

„Mądrze. Też bym tak zrobił. Trzeba uczyć połowu, nie rozdawać ryby”.

„Nie jestem nauczycielem wędkowania” – rozkłada ręce. „To nie dlatego trzymamy nasze śmieci pod kluczem. Wszystkie miejsca serwujące posiłki tak robią, to nie ma nic wspólnego z polityką, zapewniam”.

Wszystko ma coś wspólnego z polityką.

Nic nie mów.

Wpatruje się w ciebie świdrującym spojrzeniem...

„Czy to nie bezduszne, strzec przed ubogimi nawet swoich resztek?”

„Bezduszne? A ty co, Kras Mazow? Prawie wszystkie miejsca usługowe w Revacholu trzymają swoje śmieci pod kluczem. Whirling-in-Rags nie jest pod tym względem wyjątkiem”.

Mniam, mniam. Powiedz coś więcej.

Popełnił samobójstwo.

„A może to ja jestem Kras Mazow?”

„O czym rozmawialiśmy? O pojemniku na śmieci?”

„Nie, chwila...” (Zacznij szeptać i wskaż na swoją potylicę). „A co jeśli ja jestem Kras Mazow?”

„Do sprawy twojej pomylonej tożsamości powinniśmy wrócić później, oficerze. Teraz zajmujemy się pojemnikiem na śmieci”.

„Powinniśmy wrócić do tej teorii później, oficerze. Teraz zajmujemy się pojemnikiem na śmieci”.

„Tak, wróćmy do tego”.

„Potrzebujesz czegoś?”

„Żaden ze mnie Kras Mazow”.

„Nikt nie twierdził, że nim jesteś, oficerze. Na czym skończyliśmy?”

Kras Mazow (to pseudonim) był ekonomistą i materialistą historycznym. Stanowił ważną postać Rewolucji Świtu Stulecia po stronie Graadu – stał tam na czele Rządu Jedenastu Dni. Uważany jest za ojca naukowego komunizmu (myśli mazowskiej lub też mazowizmu).

„Wszystko ma coś wspólnego z polityką”.

„Dobra. Potrzebujesz jeszcze czegoś?”

„Potrzebujemy tych kluczy”.

„Po co wam one?”

„To ma związek ze śledztwem” – odpowiada ostrym głosem porucznik. „Proszę współpracować”.

Sięga pod ladę po klucz i wręcza ci go, mówiąc: „Tylko zwróć go, jak już nie będzie potrzebny”.

Ciekawe, co to za uczucie?

Wysonduj go i się dowiedz!

„Dobrze. Mam jeszcze inną sprawę”.

„Nie cwaniakuj mi tu”.

„Tylko wyjaśniłem różnicę. Dlaczego o niego pytasz?”

„Potrzebuję kluczy do tego pojemnika”.

„Mogę zapytać po co?”

„Jestem z policji. Po to. Dawaj klucze”.

Przygląda ci się z przechyloną na bok głową i zmarszczonymi brwiami. „No dobrze”.

„Miałem przeczucie. To był wręcz omen. Nazwij to, jak chcesz, ale muszę zobaczyć, co jest w tym pojemniku”.

„Omen?” – pyta z przechyloną na bok głową i zmarszczonymi brwiami, po czym kręci głową i stwierdza: „Nieważne...”

„To sprawa osobista”.

„Jeśli to sprawa osobista, to dlaczego, na litość boską, miałbym...” – przerywa w połowie zdania, „Dobra, nieważne”.

„To ma związek ze sprawą. Mogą znajdować się tam dowody”.

„Widziałeś to WIELKIE graffito na zewnątrz?”

„Nie, zupełnie go nie zauważyłem. W końcu znajduje się naprzeciw wejścia do lokalu, którym zarządzam. Chociaż...” – kontynuuje niechętnie – „...chyba wyglądało lepiej niż sama krew”.

„Myślisz, że ma związek z Powrotem?”

Wywraca oczami. „Powrotem czego? Jakiegoś komunistycznego pieprzenia? Powrotem króla? Nie zawracam sobie głowy paranoidalnymi politycznymi pogłoskami. Mam prawdziwy lokal do prowadzenia”.

„Oddaję klucz do pojemnika na śmieci”.

Wpatruje się w klucz leżący przed nim na ladzie, a później przenosi wzrok na ciebie.

Jest blady, wygląda, jakby go mdliło. Ma poczucie winy. Ale nie na tyle duże, żeby przeprosić...

Bez słowa chowa klucz z powrotem pod ladę.

„Dziękuję...” – odpowiada i wpatruje się w klucz leżący przed nim na ladzie, a później przenosi wzrok na ciebie.

„I... przepraszam za zeszłą noc. Przepraszam, że kazałem ci spać w śmieciach. Nie powinienem był tego robić”.

No dobra. To dobra okazja, żeby zacząć na nowo. Wybacz mu – sprawdź, co ci to da.

NIE. JEBAĆ GO. POTRAKTOWAŁ CIĘ DOSŁOWNIE JAK LUDZKIEGO ŚMIECIA.

„Pierdol się, Garte”.

Uśmiecha się zawstydzony naganą. Przez chwilę czuje jej ukłucie, po czym odkłada klucz z powrotem pod ladę. „Rozumiem. Mogę w czymś jeszcze służyć?”

„Jesteś zdrajcą rewolucji i jako pierwszy powinieneś stanąć pod ścianą”.

„Przyjmuję przeprosiny”.

Uśmiecha się i chowa klucz z powrotem pod ladę. „Mogę w czymś jeszcze służyć?”